Van 25 september tot 28 september bezoekt paus Leo XIV Frankrijk, een belangrijke reis, gezien het historische conflict tussen de katholieke Kerk en de Franse vrijzinnige republiek, een conflict dat zijn oorsprong vindt in de Franse revolutie van 1789, met een van de ergste christenvervolgingen van de geschiedenis. Hoewel keizer Napoleon met zijn concordaat een einde maakte aan het bloedbad, zijn de trauma’s ook vandaag nog aanwezig in de Franse maatschappij.
Dat de Franse president Macron kost wat kost euthanasie in de wet wou inschrijven en daarin ook slaagde, was niet alleen zijn obsessie, maar kwam er ook door sterk lobbywerk vanwege de Grand Orient, de machtige vrijmetselaarsloge. Ook het inschrijven van abortus in de wet als mensenrecht, was een eis van de loge.
De paus zal Parijs bezoeken, Lourdes en Metz, symbool voor de Frans-Duitse verzoening na de tweede wereldoorlog en de stichting van de Europese Gemeenschap, die toen nog niet de moloch was, die zij intussen is geworden.
Zoals ook de pauselijke reis naar Spanje, zijn deze reizen een groot en heel duur spektakel, massa-evenementen, die veel volk op de been brengen, maar eens zij voorbij zijn, soms op een kater eindigen. Vergeet niet dat de massale inval van Arabische en Afrikaanse illegalen in de Spaanse enclave Ceuta, gebeurd is slechts enkele weken na het bezoek van de paus aan de Canarische eilanden, waar hij, zoals zijn voorganger, op ongenuanceerde en onverantwoorde manier opriep om nog meer migranten op te vangen, een impliciete steun voor het socialistisch/ communistische regime van de omstreden premier Sanchez…Tachtigduizend illegalen overspoelden de stad en er blijven er nog tienduizend, die de plaatselijke bevolking terroriseren.
Velen hebben in paus Leo de man gezien, die de Kerk een nieuw elan zou bezorgen, een echt herstel, na de wonden geslagen door het pontificaat van Franciscus. Wie dat had verwacht, is van een koude kermis thuisgekomen. Buiten enkele puur cosmetische aanpassingen, is er van een herstel geen sprake. Hij zet het beleid van Franciscus voort en versterkt het zelfs. Vijftien maanden na zijn verkiezing, die grote verwachtingen had gewekt, zorgen zijn zwakke ‘ noch vlees noch vis’ positionering, zijn aarzelingen, zijn benoemingen en de bevestigingen ervan, zoals die van Victor Fernandez ‘Tucho’ voor een groeiende onrust. De gelovigen, die hadden gehoopt op een paus, die niet bang zou zijn om de wereld te trotseren door van de Waarheid te getuigen, beginnen nu in te zien dat hij vooral een handige communicator is, die de progressieve lijn van Franciscus welbewust verder doorzet, zonder de te ruwe accenten van diens stijl te hanteren.
Eigenlijk kan de stijl van paus Leo het best omschreven worden met “wij zullen wel zien”. Hij lost geen conflicten op, hij benoemt afgevaardigden, herziet reglementen, roept consistories bijeen, regelt audiënties, herstructureert instellingen, zoals het vicariaat van Rome. De brandende kwesties blijven echter onaangeroerd, precies waar Franciscus ze heeft achtergelaten, met de “donec aliter provideatur” (tot nader order”) van 9 mei 2025 als onofficieel motto. Wat toen een tijdelijke voorzorgsmaatregel leek is nu een systeem: de gok dat problemen vanzelf verdwijnen voordat hij ze hoeft op te lossen.
Enkele voorbeelden:
Laten wij beginnen met de prefect van de geloofsleer. Victor Manuel Fernandez is onaantastbaar: hij blijft gewoon op zijn post, wat de meest subtiele manier is om hem in zijn functie te bevestigen. De paus heeft hem beschermd tegen de Maria-controverse en hem het dossier van Ecône toevertrouwd. Wat hij echter niet heeft gedaan, is de kern van de zaak aanpakken: Fiducia supplicans blijft van kracht zonder dat Leo XIV het heeft bekrachtigd of gewijzigd , verzoeken tot herziening stapelen zich op, zonder antwoord, en de kardinaal staat aan het hoofd van het meest gevoelige dicasterie van de Curie, met een voorlopige titel die hij al vijftien maanden blijft dragen.
In september bekritiseerde hij wel de rituele zegening van homoseksuele stellen in verschillende Europese landen, zoals België, maar zonder het document dat dit instelde te wijzigen. Niet wijzigen betekent ook een beslissing nemen, maar zonder wettelijke basis: als de situatie verergert, was alles ’toch maar tijdelijk…’!
Duitsland is een ander treffend voorbeeld. De Synodale Conferentie, die volgde op de verworpen Synodale Raad, werd door de Duitse bisschoppenconferentie met een bijna twee derde meerderheid unaniem goedgekeurd. Vier bisschoppen onthielden zich. De voorzitter van de bisschoppenconferentie, Wilmer, ging naar Rome om de statuten te overhandigen en verzocht om erkenning door de Heilige Stoel. Vijf maanden later luidde het officiële antwoord dat Rome “nog tijd nodig heeft”. De constituerende zitting werd verschoven naar 6 en 7 november, maar zal waarschijnlijk niet plaatsvinden. Daarover ondervraagd, ontweek de paus de vraag met een “we zullen zien”, een uitspraak die thuishoort in de annalen van de pauselijke diplomatie.
Een derde voorbeeld: de statuten van het Opus Dei. Het is een publiek geheim dat paus Franciscus een grote afkeer had voor deze lekenbeweging, wiens spiritualiteit met afgunst bekeken werd door de Jezuïeten. Paus Franciscus, die zelf Jezuïet was, schafte de titel van persoonlijke prelatuur af en dus ook de prelaat, die een grote autonomie bezat. Zijn doel was het Opus Dei te kortwieken en het onder het zeggenschap van de bisdommen te brengen. In 2022 gaf hij de opdracht tot de aanpassing van de statuten met Ad Charisma tuendum.
Het Werk diende zijn voorstellen voor nieuwe statuten in op 11 juni 2025. In februari van dit jaar deelde Leo XIV persoonlijk aan de overste Ocariz mee dat het proces “nog steeds werd bestudeerd” en dat “er nog geen publicatiedatum kon worden vastgesteld”. Vier jaar van voorlopige statuten voor een instelling van de Kerk, die in 2028 haar honderdjarig jubileum viert, zonder dat iemand bij de prelatuur weet wat de canonieke status van het Opus Dei zal zij wanneer het wordt gevierd…
Traditionis Custodes is een ander schrijnend voorbeeld van hoe passiviteit tot een explosie kan leiden. de Pius X Broederschap, die er alles aan deed om haar probleem van bisschopswijdingen bij paus Leo te komen bespreken, kreeg steeds nul op het rekwest, terwijl zij eigenlijk alleen maar vroeg om haar voortbestaan veilig te stellen. Zij werden door kardinaal Fernandez zonder pardon voor schut gezet, waardoor een tijdbom tot ontploffing gebracht werd en de situatie alleen maar erger werd.
Beslissingen nemen heeft een prijs. Wachten lijkt gratis, denkt paus Leo. Dat is eerder de berekening van een bureaucraat, niet van een herder. Die berekening is een vergissing: de problemen van de Kerk verdwijnen niet vanzelf, ze escaleren.
‘We zullen zien’, zegt de paus. Inderdaad, wij zien nu al wat aan het gebeuren is.
De hoop die velen in de nieuwe paus gesteld hadden, is uitgemond in een teleurstelling. Niet dat alles slecht is, zeker niet. Paus Leo bekoort velen door zijn zachtheid en zijn vriendelijkheid. Maar dat alleen is niet voldoende om een goddelijke instelling, die geteisterd wordt door een regelrechte apostasie, terug naar de authenticiteit en de Traditie van het katholieke geloof te brengen.
De waarheden, die sinds twintig eeuwen zijn overgeleverd, kunnen niet zomaar gerelativeerd of als “niet meer van deze tijd’ overboord gegooid worden. Het is niet de taak van paus Leo om boodschappen te verspreiden, die voor iedereen, ook de meest rabiate anti-katholieken, aanvaardbaar zijn, maar om de goddelijke opdracht uit te dragen, zoals de apostelen die van Jezus Christus gekregen hebben : “Ik ben de weg, de waarheid en het leven” , “wie niet met Mij is, is tegen Mij”, “Ga en onderwijs alle volkeren”.
Binnen de Rooms-Katholieke Kerk bestaan er sterke theologische en pastorale verschillen tussen de meest conservatieve stroming en de meest progressieve stroming. Hoewel beide stromingen de paus erkennen en dezelfde basisdogma’s delen, verschillen ze fundamenteel in de manier waarop zij het geloof in de moderne wereld spiegelen.
Dit zijn de vijf belangrijkste verschillen:
1. De Liturgie en de Heilige Mis
• Conservatief: Richt zich sterk op de traditie van vóór het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). Deze stroming viert de Mis bij voorkeur in het Latijn (de Tridentijnse Mis), waarbij de priester met de rug naar de gelovigen (naar het altaar gericht) staat.
• Progressief: Omarmt de vernieuwingen van het Tweede Vaticaans Concilie volledig. De Mis wordt gevierd in de volkstaal, met actieve participatie van de gelovigen en vaak met moderne muziek.
2. Rol van de Vrouw en het Ambt
• Conservatief: Houdt strikt vast aan de traditie dat alleen mannen tot priester of diaken gewijd kunnen worden. Vrouwen hebben specifieke, maar niet-gewijde rollen binnen de parochie.
• Progressief: Pleit actief voor de wijding van vrouwen tot diaken en uiteindelijk tot priester. Zij zien dit als een noodzakelijke stap voor gelijkwaardigheid binnen de kerk.
3. Seksualiteit en Huwelijk
• Conservatief: Volgt de traditionele morele leer nauwgezet. Dit betekent dat homoseksualiteit (de praktijk ervan), seks voor het huwelijk en anticonceptie als zonde worden beschouwd. Het huwelijk is exclusief tussen één man en één vrouw.
• Progressief: Pleit voor een inclusieve kerk en de inzegening van relaties van hetzelfde geslacht. Zij willen dat de kerk anticonceptie accepteerbaar stelt en milder omgaat met hertrouwde gescheiden mensen.
4. Kerkelijke Hiërarchie vs. Synodaliteit
• Conservatief: Hecht grote waarde aan een top-down hiërarchie. Het gezag ligt bij de paus en de bisschoppen, wiens leerstellige uitspraken gehoorzaamd moeten worden.
• Progressief: Gelooft sterk in synodaliteit en democratisering. Dit houdt in dat leken, inclusief vrouwen, een stem moeten hebben in het bestuur en de besluitvorming van de kerk.
5. Verhouding tot de Moderne Wereld
• Conservatief: Ziet de moderne, geseculariseerde cultuur vaak als een bedreiging voor het geloof. De kerk moet dienen als een onwrikbaar baken van absolute waarheid dat niet meebeweegt met de tijdgeest.
• Progressief: Gelooft dat de kerk de ’tekenen van de tijd’ moet lezen. De boodschap van het Evangelie moet voortdurend worden hervertaald om relevant te blijven voor de moderne mens en de huidige maatschappelijke uitdagingen.
De huidige paus zal, net zoals zijn recentere voorgangers en zijn opvolgers, altijd de boel in evenwicht proberen te houden, en zal ook altijd van de ene of de andere kant bakken kritiek krijgen.
PS. Het is niet toevallig dat ‘de kerk in het midden houden’ een zéér gekend gezegde is, ook bij niet-gelovigen.
Aan Frank Dierickx,
1. De priester heeft als taak het volk voor te gaan op de weg naar het Allerheiligste Offer. Omdat dit een tijdeloze en innerlijk Geestelijke beleving is kijkt niemand naar de rug van de priester evenmin naar het altaar.
2. De vrouw is bij uitstek de meest geschikte persoon om kinderen vanaf de geboorte te leiden naar een zuivere en Geestelijke beleving met grote prioriteit tegengesteld aan het altijd minderwaardig wereldse leven.
3. Iedereen geniet de vrijheid niet alleen Maria en Jozef als voorbeeld te volgen maar vooral ook de ouders van Maria.
4. De heilige Drievuldigheid staat aan het hoofd van de Kerk en de paus moet dus de meest gehoorzame Christen ter wereld zijn in totale gehoorzaamheid aan God en zeer zeker nooit aan de mensen.
5. Zodra de meerderheid der wereldbewoners het Offer van Christus in Haar Vervulling en Volledigheid ernstig nemen zal automatisch de grootst mogelijke en meest stabiele wereldvrede ontstaan.
P.S. Alleen God kan en zal altijd in het midden staan van de innerlijke beleving en dus ook van de hele wereld.
Beste Eric, graag een toelichting waarom de ouders van Maria, Joachim en Anna zo belangrijk zijn….
Ten tijde van het conclaaf leken sommigen te verwachten dat een Gregorius de Grote of een Pius V gekozen ging worden. Er was echter geen indicatie dat zulks ging gebeuren, dus waarom dan die verwachting? Er was op dat moment niemand in het college van kardinalen vergelijkbaar met de vernoemde pausen, dus zoiets had alleen kunnen gebeuren door een mentale transformatie van de verkozen kardinaal of door de keuze van iemand buiten het college van kardinalen tot het pausdom.
De huidige paus lijkt echter toleranter te zijn jegens katholieke praxis binnen de Kerk dan figuren zoals Arthur Roche, en dat kan leiden tot meer bewegingsvrijheid voor katholieke christenen om culturele verschuiving teweeg te brengen binnen de kerkstructuren.
Verder, de FSSPX en Opus Dei zijn geen banieren van het katholicisme; de eerste is een schismatieke sekte die van in het begin verweven geweest is met de traditionalistische school van esoterisme (ze lieten bijvoorbeeld Rama Coomaraswamy les geven aan hun seminarie in Ridgefield, Amerika; hij was de zoon van Ananda Coomaraswamy, één van de grondleggers van de traditionalistische school), en het tweede is een schimmige organisatie die operatief is als een soort van kerkelijke vrijmetselarij met geheimdoenerij.
Helemaal mee eens.
Kon men vijftien jaren geleden nog hopen op een Franse monarch, vandaag blijkt plots dat A.I. alle vermeende ketens verbroken heeft en moet men vaststellen dat technologie het ultieme middel van Satan is om wereldoverheersing zondermeer uit te oefenen en de meeste mensen die al sedert lang niet meer in God vertrouwen of geloven nu definitief herleid zijn tot willoze slaven.
M.a.w. ze zullen veel te laat wakker worden want op dit ogenblik slapen de nieuwe generaties goddelozen nog steeds.
Persoonlijk denk ik niet, Eric, dat dergelijke depressief-fatalistische houding de Paus of enig ander mens kan inspireren.
Er zijn goeroes geweest die hun ‘gelovigen’ opriepen om collectief zelfmoord te plegen, om zo meteen bij het Goede te zijn, en het kwade te ontvluchten.
Dat is nu net wat de moderne samenzweerders doen : geestelijke zelfmoord voor iedereen.
Zoals de nog niet verouderde maar waardeloze slogan “beroemdheid voor iedereen”.
Nasleep van de alles verpletterende sixties.
Alleen de Traditionelen doen daar niet aan mee, alleen zij en werkelijk niemand anders.
Aan die heilige Traditie is niets veranderd behalve juist nog wat meer verfijningen. De soepele grootheid van de eenvoud. De allerfijnste cultuur.
Wat bleef over van de versies van moderne ‘vieringen’ sedert 1962? NIETS!
De nieuwe generaties goddelozen zullen veel te laat wakker worden.
Zes weken na De Grote Waarschuwing zal het voor bijna alle ‘modernen’ definitief te laat zijn en dan zal A.I. als enige nog spreken en zij zullen allen een chip ingeplant krijgen.
De nieuwste chips ziten op minder dan 2 nanometer grid. Dat is een reusachtige computer in een rijstkorrel. De starre bekrompenheid van de complexiteit. Einde cultuur.
De Katholieke Kerk is niet meer wat ze ooit geweest is. Ze is beïnvloedbaar. Ze wordt beïnvloed door het wereldgebeuren. Maar ook omgekeerd. Zonder de Katholieke Kerk zou de wereld niet zijn zoals die is.
Alles verandert, zegt men vaak. Ja, zo is dat, behalve de kern. Die verandert niet.
“In alles zit een kern van waarheid” is een mooie gezegde. Maar de absolute Kern of het “Hart van het Universum” kan in geen woorden omschreven worden, tenzij door een hoogmoedige. Hoogmoed echter heeft niets te bieden.
De meeste mensen interesseren zich maar matig aan wat zich afspeelt in de wereld. Eigen omgeving primeert steeds boven al het overige. Toch zien we dat het wereldgebeuren nauw opgevolgd, ook vanuit dit Katholiek Forum. Gelukkig maar, vooral als men schrijft vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel. Zonder dat gevoel zouden we hier veeleer rondlopen als gewetenloze schepsels.
Wat betekent verantwoordelijkheid eigenlijk? Men spreekt van een “gezond” verantwoordelijkheidsgevoel zolang men eigen grenzen kent. Een “teveel” aan verantwoordelijkheidsgevoel is dus niet goed. Laten we toch voorzichtig zijn met dit soort uitspraken. Wil men als mens écht iets betekenen dan moet men kunnen omgaan met het leed in de wereld. Daar hoort een zekere verantwoordelijkheid bij, goed beseffende dat men slechts twee handen heeft. M.a.w de mens mag het lijden niet zomaar negeren, hij moet DOEN wat hij KAN om het te doen verdwijnen. Dat is geen boeddhistische houding maar een zuiver christelijke houding, een houding die begint met compassie (of begaan zijn met het lijden). Men is dan geen onwetend kind meer maar een menselijke mens, een mens met gevoel voor liefde. Vanaf dán pas toont men zich als Christus volgend, of “Kind van God”, niet door liefdadigheidsdaden te verrichten voor het oog van velen, maar door Zijn richting uit te gaan: Dat is Vooruit-kijkend, niet achteruit. Christus als mens op aarde koesterde het Hele Verleden maar Hij keek Vooruit en bleef dus nergens hangen !!
Een klein kind kent (nog) geen verantwoordelijkheids-gevoel zoals “het zou moeten” en kan dus niet verantwoordelijk geacht worden voor het leed van de wereld.
Het probleem is niet het kind maar de mens die in zijn “kindertijd” blijft steken (d.w.z nooit echt “volwassen” wordt) en dus geen verantwoordelijkheidszin kent.
Dat leidt onvermijdelijk tot zelfbedrog. Het gebeurt onbewust en automatisch:
Het is de mens die impulsief anderen na-aapt.
De mens die zich voordoet als wijs maar in wezen onwijs is.
De mens die zich voordoet als volwassen maar in wezen kind is gebleven.
De mens die goed verleiden kan maar niets te bieden heeft,
behalve dan de verleiding zelf.
De mens die iedereen meesleurt in zijn eigen (fysieke) ondergang.
En ja… Hoe moet het nou verder in een dergelijke wereld waarin zelfbedrog heerst?
Is de mens niet teveel met zichzelf bezig? (vroeg iemand zich af).
Tja, wat betekent dat: “met zichzelf bezig zijn”? Is dat niet de natuur van ELKE mens (of elk wezen) op aarde?
Vaak denken we alles te doen voor een ander terwijl het omgekeerde waar is.
Als ouders hun kind (of kinderen) naar school sturen, zijn zij dan niet vooral met zichzelf bezig? En is een leerkracht die wil dat zijn leerlingen gehoorzamen niet in de eerste plaats met zichzelf bezig?
En onze wereldleiders… Die zijn toch ook heel, heel ERG met zichzelf bezig? Net zoals de straatkinderen in arme landen, enz… Kortom, een ietwat zinloze vraag.
Zelfs van God, hoe afwezig Hij ook lijkt, kunnen we moeilijk zeggen dat Hij niet met “Zichzelf” bezig is. Hij heeft immers alles in Zijn Hand.
Wat ik wil zeggen is: Met zichzelf bezig zijn wil niet automatisch zeggen egocentrisch of onverschillig zijn.
Liefde… Dát is nodig. En de liefde… (Gods liefde) Ziet men, of Ziet men niet. Wie God maar gedeeltelijk zien kan, ziet Hem (“Hem”) in wezen niet.
Als een mens geen ware liefde kan zien rondom zich, wat ziet hij (zij) dan wel? Dan loopt hij (zij) toch in de duisternis? Immers, wat is het licht en onze kleurrijke omgeving waard als men daar geen schoonheid (Schoonheid) in ziet. Dan ziet men toch alles “zwart”? Als men geen liefde ziet in een klein kind, dan is men toch verdwaald in het donker? Waarom zou een volwassene meer waard zijn (of liefdevoller zijn) dan een klein kind?
Gods liefde is Overal, in al wat leeft !! Maar ik geef toe. Men kan op verschillende manieren “leven” of “bezig zijn”. Men kan eigenwijs bezig zijn, of net niet. Gulzig zijn, of net niet. Brutaal zijn of net niet. Boos door het leven gaan, of net niet. Enz.
Nogmaals, zoals eerder geschreven, het ergste dat bestaat is veel erger dan boosheid of haat. Het is de onverschilligheid en/of gevoelloosheid van mensen en de onwil (of moet ik zeggen de onmacht?) om daar iets aan te veranderen.
Laat ons eens stil staan bij de laatste woorden van “Koning David” en de Woorden van Christus de Verlosser.
“Maar ik ben een worm en geen man, een smaad van mensen en veracht door het volk” Dat zijn de woorden van David. Wat een onmacht !!
Maar van David kunnen we niet zeggen dat hij onverschillig was. Zijn vereenzelviging met een “worm”, meer bepaald de “tola” (Hebreeuws voor de worm die in een laatste fase van haar leven zich begeeft naar een boomstam om zich daar levend te laten opeten door haar kleintjes) toont aan hoe Verbonden hij was met de HELE Schepping, d.w.z. inclusief het zwakste en meest verachte wezen dat bestaat. Ja, hoe Verbonden toch met “het Geheel”.
David heeft tijdens zijn leven geen Verlosser (Christus) gekend of gezien, maar Christus die Zichzelf Alfa en Omega noemde zag David wel. Het is alleen de Geest die Heilig is die de dingen Ziet zoals ze Zijn. De Geest waarvan we als gelovige alleen maar kunnen zeggen DÁT Hij Ziet, niet HOE Hij Ziet.
Wie ten Volle Begrijpen kan, die Ziet. En dat is de Geest.
Maar kijk eens aan hoeveel onbegrip er is in de wereld en hoe de chaos en onrust heerst. Écht begrijpen kan alleen in Stilte en Rust, zonder afleiding.
Begreep Koning David zichzelf? Hoe VOELDE hij zichzelf op het einde? Begrepen of onbegrepen?
Koning David was de meest “verachte” van allen en tóch werd hij verafgood.
Is verafgoding en verachting onlosmakelijk met elkaar verbonden? Duidelijk wel.
Maar de ware liefde (voor de meest verachte) werd ons door God getoond met de Woorden ”Heer, waarom hebt Gij Mij Verlaten?”… Een Verbondenheid in liefde, een Eenheid, zelfs met een “worm”. De worm als synoniem voor pure onmacht en verachting.
Wat kon God voor ons nog meer doen dan zich Verbonden tonen met een mens die zichzelf openlijk als uiterst klein, zwak en verloren achtte?
Jezus Woorden zijn geen woorden van een schepsel maar van de Schepper Zelf. Christus is de Schepper en Zijn Schepping zijn Wonderen. Wonderen waarvan Hij gezegd heeft dat ze door ieder van ons kunnen geschieden en dat VEEL grotere wonderen nog zullen Komen, mits geloof in “Hem” (Joh. 14)
Het is David die zichzelf “worm” noemde, niet Christus. David was een strijder. Christus is de Verlosser.
Laat het duidelijk zijn: David was (is) de Koning der Joden, niet de Koning der Hemelen.
God kent geen nationaliteit noch ras. Bloed is bloed en God is God..
De Joden (of Israëlieten) als uitverkoren volk?
Pas daar toch mee op zou ik zeggen. Ja, Jezus heeft dat nooit ontkent. Had Hij dit ontkent zou Hij de absolute Vijand geweest zijn van elke (!!) Jood. Maar dat was Hij niet. Christus is Liefde. “Ik ben niet gekomen om de wet af te breken “ zei Hij
Maar deze Woorden werden door de meerderheid der Joden niet aanvaard. Erger, Zijn wonderen werden niet aanvaard. Wat is dat “uitverkoren volk” dan nog waard?
De Joden waren nuttig en nodig zolang de Verlosser “Afwezig” bleef voor hen. Maar van zodra de Verlosser (of de Geest) Zich “fysiek” toont heeft het woord “Jood” geen enkele ware betekenis meer. Wie of wat is dan het “ware volk”?
Slechts de “weinigen” die Christus begrepen hebben (of begrijpen), kunnen als het “ware volk” (Gods kinderen) beschouwd worden. En die bevinden zich overal, onder en joden en niet-joden. Christus ten Volle begrijpen, daar gaat het dus om. En elke mens kan zichzelf de vraag stellen in hoeverre dit mogelijk is.
Want wie werkelijk ten Volle Begrijpen kan is in wezen de Christus Zélf, d.w.z. tot grote Wonderen in staat.
Ten Volle Begrijpen wil niet zeggen ten Volle Weten. Christus heeft zich nooit als Alwetend getoond. “Alleen de Vader kent de Dag en het Uur” zei Hij. En wat kon Jezus als mens op aarde concreet weergeven over over de huidige wereld van vandaag? De Woorden die Hij sprak kwamen vanuit de meest nederige houding die een mens kan aannemen. Jezus zag zichzelf als mensenzoon (zoon van een mens of “mensenkind”, waarmee Hij zich niet hoger achtte dan het armste kind ter wereld). Christus als mens op aarde was niet “Alwetend”, maar de VOLLE Wijsheid was Hij wel. En dat is een Eenheid in liefde met God Zelf… De Eeuwige !!
Velen vinden mijn teksten maar niks omdat ze de inhoud ervan niet begrijpen (of niet willen begrijpen). Er zijn er ook die zich ergeren en geneigd zijn mijn woorden af te breken, vaak onrechtstreeks uit angst rechtstreeks met mij te maken te hebben (tja, ik begrijp natuurlijk dat ook mijn persoonlijke antwoorden als een overdondering kunnen aankomen). Maar ach, ik heb leren omgaan met moeilijke mensen: Niet alleen met mensen die mij niet begrijpen maar ook met diegenen die mij niet graag zien, om welke reden dan ook. En daar gaat het uiteindelijk om. Verdraagzaam blijven, en… niet opgeven. Dat kan niet zonder Christus in je hart. Wie God (“God”) werkelijk in zich heeft gaat in stilte en zonder afleiding door het leven en ergert zich niet meer aan de fysieke wereld of de fysieke mens. Want hij beseft maar al te goed dat de “zwaartekracht” geen absolute waarheid is maar slechts “deel uitmaakt” van Gods plan. Het gaat om de Kracht van de liefde. Dat is een stille Kracht, een verborgen Kracht…
De meesten beseffen niet wat hun te wachten staat. Ik weet het ook niet goed. Maar ik besef wel dat wat je “doet” een invloed heeft op het wereldgebeuren en dat alleen in goedheid iets volwaardigs kan groeien. Daartegenover staan bedrog en aftakeling.
Het bedrog is in de eerste plaats ons denken: Ik bedoel: Wishful thinking !! Zelfs iemand als E. Musk, de rijkste (?) man ter wereld, geeft toe zichzelf hierop te betrappen.
Velen denken (of hopen) dat onze (wereldwijde) economische groei een groei is in goedheid, maar dat is niet zo. Dat zou elke mens met een normaal buikgevoel moeten kunnen aanvoelen. Wat we zien en meemaken rondom ons is zelfvernietigend. De vraag is alleen: Wanneer komt de Ommekeer? Want dat is uiteindelijk het geloof in God. Het geloof in een Ommekeer.
Titel: Het morele faillissement van Leo’s wegkijkpolitiek: Holle woorden kosten Joodse levens
Dit uitstekende artikel legt exact de vinger op de zere plek: paus Leo XIV is geen herder, maar een laffe bureaucraat die de confrontatie met het kwaad stelselmatig ontwijkt. Als oud-directeur van twee pro-Joodse stichtingen zie ik deze destructieve “wij zullen wel zien”-mentaliteit niet alleen in Rome, maar tot diep in de haarvaten van de Nederlandse Rooms-Katholieke Kerk. Het wegdraaien van de blik is een systeem geworden.
Terwijl de Joodse bevolking wereldwijd te maken heeft met de existentiële, sadistische terreurdreiging van islamitische extremisten zoals Hamas en ISIS, kiest deze paus voor een misselijkmakende, eenzijdige focus op de Palestijnen. Het Vaticaan huilt krokodillentranen, maar weigert pal te staan voor het overleven van Israël. Zijn papieren veroordelingen van antisemitisme zijn een gotspe — vloeibare retoriek om de buitenwacht te behagen.
Ik weet helaas uit eigen pijnlijke ondervinding hoe diep het antisemitisme en de onverschilligheid in de Kerk werkelijk zitten. Via priester Koos Smits heb ik met hulpbisschop Hoogenboom hele e-mailwisselingen moeten voeren over de vraag of ik — met mijn eigen Joodse afkomst en voorouder Heijman Jacobs — als katholiek mijn zoon kerkelijk-juridisch wel of niet mocht laten besnijden. Over theologische regeltjes wordt eindeloos gecorrespondeerd. Maar reële steun toen ik de afgelopen 15 jaar zélf te maken kreeg met keiharde jodenhaat en neonazistische overlast? Ho maar!
In de RKK-parochie waar ik jarenlang kwam, weigerde men stelselmatig om bij de intenties de namen voor te lezen van mijn Joodse familieleden die in Auschwitz zijn vermoord. Pas een week geleden werden zij voor het eerst zijdelings genoemd — nog altijd niet eens bij name, enkel het feit dat zij daar zijn omgebracht. De absolute bodem werd bereikt toen mij in diezelfde kerk door een parochiaan doodleuk in het gezicht werd geslingerd dat de Holocaust én de neonazistische terreur waar ik al 15 jaar onder lijd “mijn eigen schuld” zijn. Want, zo luidde het rabiate argument, ‘dan hadden jullie Jezus maar niet aan het kruis moeten slaan’.
Net zoals Leo XIV weigert te getuigen van de absolute Waarheid, zo weigert men op lokaal niveau de wolf bij de naam te noemen. Wie jodenhaat en terreur relativeert onder het mom van “dialoog” of wegvlucht in theologische dogma’s, collaboreert feitelijk met de onderdrukker. Jodenhaat stopt niet door slap gepraat, vrome tranen of diplomatieke lafheid. Er zijn daden nodig. Paus Leo XIV en zijn bisschoppen missen de ruggengraat om op te staan tegen het kwaad. Dit is puur moreel verraad aan de Joodse wortels van het geloof. En de prijs voor deze kerkelijke passiviteit wordt cash betaald in Joodse levens.
Elke mens, dus ook elke Jood, heeft de verdomde plicht om én de gruwelijke aanslag van 7 oktober ’23 door Hamas EN de daaropvolgende nog altijd voortdurende genocide door Israël op de Palestijnen zwaar te veroordelen.