Paus Leo XIV nam op 28 augustus in het Apostolisch Paleis de geloofsbrieven aan van Caroline Vermeulen als Belgisch ambassadeur bij de Heilige Stoel.
Weet paus Leo wel wie Caroline Vermeulen is? Weliswaar was zij secretaresse van koningin Paola, wat zeker in deze benoeming heeft meegespeeld, maar verder was zij ook vanaf 2022 tot nu, ambassadeur in Oostenrijk en permanent vertegenwoordiger van België voor internationale organisaties in Wenen.
Tijdens deze laatste missie sprak zij zich publiekelijk uit voor de International Gender Champions. Dit internationale netwerk brengt diplomaten en leiders van organisaties samen die zich inzetten voor gendergelijkheid binnen hun invloedssfeer. Caroline Vermeulen is officieel een van de “Champions” van dit netwerk.
Haar hardnekkig vasthouden aan het vocabulaire van ‘gender’ is heel openbaar en weloverwogen. Het speelt zich af in een internationale diplomatieke context, waar dit concept inmiddels alomtegenwoordig is, met alle antropologische dubbelzinnigheden die het met zich kan meebrengen wanneer het verder gaat dan de legitieme gelijkheid tussen mannen en vrouwen.
Het onderwerp krijgt een andere dimensie wanneer men niet de persoonlijke overtuigingen van de ambassadeur bekijkt, maar het land dat zij vertegenwoordigt.
In 2002 werd België het tweede land ter wereld dat euthanasie legaliseerde. In 2014 werd het de eerste staat die elke expliciete leeftijdsgrens voor toegang tot euthanasie afschafte voor minderjarigen. In iets meer dan twintig jaar is, wat door de vrijzinnige lobby en de vrijmetselarij daarachter, met de media in hun kielzog, werd voorgesteld als een reactie op een uitzonderlijke situatie, gebanaliseerd en stevig verankerd in het medische en juridische landschap. Jaarlijks worden er nu duizenden gevallen van euthanasie gemeld, ook van mensen die een zware depressie doormaken of gewoon levensmoe zijn!
Voor de katholieke Kerk doet euthanasie afbreuk aan de waardigheid van de mens. Het is niet zomaar een manier om een leven te beëindigen: het ondermijnt het principe dat de menselijke waardigheid intact blijft, zelfs bij ziekte, afhankelijkheid en in de naderende dood.
België heeft ook zijn wetgeving met betrekking tot genderidentiteit ingrijpend gewijzigd. De Belgische wetgeving laat individuen nu toe om hun geslachtsaanduiding op hun geboorteakte te wijzigen, grotendeels op basis van zelfbeschikking, zonder voorheen vereiste medische eisen.
De kwestie gaat hier veel verder dan louter administratieve terminologie. Voor de christelijke antropologie kan de mens niet losgekoppeld worden van zijn lichaam. Seksuele verschillen zijn inherent aan de uniciteit van de persoon. Juist daarom vereist het steeds verdergaande gebruik van het concept ‘gender’ in westerse instellingen om een bijzondere waakzaamheid.
Het verdedigen van de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen is duidelijk een zaak van algemeen belang. Het hanteren van ‘gender’ dat een geleidelijke ontkoppeling van de persoonlijke identiteit van de seksuele realiteit van het lichaam mogelijk maakt, weerspiegelt een totale andere opvatting over de menselijkheid.
Wij zien hoe in België het concept doorgedreven wordt in zijn meest extreme vorm. De ‘ombouw’ van mannen tot zogenaamde vrouw en omgekeerd, wordt er als normaal aanzien en wordt in de media geprezen, zodanig zelfs dat personen, die in een normaal land eigenlijk in een psychiatrische instelling zouden opgenomen worden, het door allerlei trucjes van ‘positieve discriminatie’ brengen tot maatschappelijke posities, die zij anders nooit zouden bekleden.
Een diplomate, die zich publiekelijk inzet voor gendergelijkheid, wordt zo de gesprekspartner van de Heilige Stoel voor een van oudsher katholiek land, dat in enkele decennia zijn relatie tot geboorte, dood en en seksuele identiteit ingrijpend heeft veranderd, mede door de laffe houding van het Belgische episcopaat, dat geen greintje strijdvaardigheid meer heeft en zich zonder enig protest heeft neergelegd bij deze noodlottige anti-christelijke maatschappelijke evolutie.
Caroline Vermeulen zou daarom wel eens een interessante indicator kunnen zijn: die van de steeds moeilijker wordende dialoog tussen de christelijke antropologie en een West-Europa dat er elk jaar verder van afdrijft.
Waarmee deze paus misschien ook aangeeft dat hij enig belang hecht aan respect, mededogen en begrip.
Geen enkel mens heeft zichzelf geschapen. En toch een kind van God, nee?
Ik zei het hier al vaker: de meeste mensen zijn XX of XY, lees Man of Vrouw. Eén op 60 mensen heeft een variatie daarop. Niet in hun hoofd, maar in hun lijf. Maar dat werkt wel in op hun hoofd, hun gedrag, hun gevoel en hun handelingen. Ik kan maar niet begrijpen dat enige acceptatie van deze mensen zo keihard blijft werken als de klassieke rode lap op de katholieke stier. Jezus als mens had deze info niet 2000 geleden. En Jezus als God weet natuurlijk dat Hij dat zo geschapen heeft. Aan ons nu om daarmee om te leren gaan.
Mogelijk wil de paus een diplomatieke rel met de Belgische staat vermijden.
Betreffend het narratief van “gelijkheid” tussen man en vrouw; het gaat daar over het feminisme waarbij marxistische tactieken gehanteerd worden om de natuurlijke hiërarchie van het gezin te belagen en te ondermijnen. In de plaats van het “proletariaat” versus de “kapitalisten” worden vrouwen dan gebruikt om het natuurlijk gezag van de man aan te vallen. Het feminisme werd echter reeds uitgebroed in occultistische kringen in de negentiende eeuw, bijvoorbeeld bij de theosofen van Helena Blavatsky, wat aantoont hoe de zwarte macht achter die ideologie zat. Door ritueel occultisme plaatsen mensen zich immers onder de invloed van de demon-vorsten.
Uit het artikel “August Vandekerkhove”, over de Vlaamse esoterist August Vandekerkhove, stichter van de kosmosofie:
“Hij heeft zich ook verdienstelijk gemaakt in de esoterie onder het pseudoniem S.U. Zanne. In die context was hij de inspirator van de Loge de Melchisédech die onder leiding stond van Papus en veel bekende leden telde. Zanne is niet enkel een feminist van het eerste uur, maar bovendien een der eerste auteurs die gewag maakt van het omstreden Watermantijdperk. In een artikel over feminisme in het tijdschrift La Fronde van 26 februari 1890 zegt hij: “Rond 21 maart begint de cyclus van de Waterman. Het huis van Aquarius is het huis van de vrouw”, waarna hij verder uitlegt dat in dit tijdperk de vrouw de gelijke van de man zal worden.”
Occultisten van de Aquarius-strekking beweren dat er een astrologisch Watermantijdperk aanbreekt of reeds begonnen is waarbij de ster Venus, die zij Sophia noemen, het Christendom op aarde verslaat, met daarbij dan ook het patriarchaal gezag en waartoe de vrouw dan geïnstrumentaliseerd wordt door Sophia.
De gevolgen van het feminisme zijn pijnlijk zichtbaar; in de zwaar gefeminiseerde Belgische samenleving heeft de Universiteit Gent nu een travestiet-dictator als gezicht.
Correctie: “Uit het Wikipedia-artikel”