De voorbije weken konden we in ons geliefde West-Europa genieten van zeer warme dagen. Opnieuw vormde dit voor een deel van de media een aanleiding om zich te verliezen in allerlei angstboodschappen. Het klimaat zou op een rampzalige manier veranderen en deze hitte zou slechts een voorproefje zijn van wat ons nog te wachten staat. Uiteraard dragen de al dan niet aangestoken natuurbranden niet bij tot een geruststellend beeld. Ook de geopolitiek staat in lichterlaaie. Oorlogen escaleren, met alle gevolgen van dien voor mens, natuur en milieu. En ook onze samenleving lijkt soms oververhit en uit balans. Zelfs de vraag hoe we op klimaatverandering moeten reageren, leidt steeds vaker tot polarisering. Terwijl sommigen vooral pleiten voor economische ‘degrowth’, leggen anderen de nadruk op technologische oplossingen, zoals steeds krachtigere koelsystemen. Alsof we alleen nog tussen uitersten kunnen kiezen.
De vraag is echter niet óf de wereld verandert, maar hoe wij daarop reageren. Verandering is immers van alle tijden. Ook onze voorouders kregen te maken met klimaatveranderingen en andere crisissen die hun leven ingrijpend beïnvloedden. Soms reageerden zij met geloof, vindingrijkheid en geduld, soms met woede, revolutie en verdeeldheid. De klimatologische problemen die aan de Franse Revolutie voorafgingen, herinneren ons eraan hoe maatschappelijke spanningen kunnen toenemen wanneer onzekerheid en angst de bovenhand krijgen. Net daarom moeten wij ervoor waken dezelfde fouten niet te maken. Ook wanneer de temperatuur stijgt, blijft het belangrijk om een koel hoofd te houden.
Dit betekent niet dat we de uitdagingen moeten minimaliseren. Integendeel. Het is verstandig om ons voor te bereiden op grotere temperatuurschommelingen en extremere weersomstandigheden. Dit kan door zich niet te laten afleiden door geopolitiek gestuurde (en op angst gebaseerde) militaire uitgaven, maar in de eerste plaats te investeren in infrastructuur, gaande van efficiënte koelsystemen en een betere water- en energiehuishouding tot meer vergroening en ontharding van onze leefomgeving. Tegelijk biedt dit kansen voor ondernemers, wetenschappers en uitvinders om met nieuwe oplossingen te komen die onze samenleving weerbaarder maken. Daarbij verdienen vooral de zwaksten prioritair onze aandacht. Ouderen, zieken en jonge kinderen zijn het meest kwetsbaar wanneer hittegolven toeslaan.
Misschien ligt de grootste uitdaging echter niet in het klimaat zelf, maar in de manier waarop wij met deze en andere uitdagingen omgaan. Een samenleving die voortdurend wordt gevoed met rampscenario’s dreigt het vertrouwen in haar eigen veerkracht te verliezen. Angst is zelden een goede raadgever. Zij verengt het debat, zet mensen tegenover elkaar en doet ons vergeten dat de mens zich doorheen de geschiedenis steeds opnieuw heeft weten aan te passen aan veranderende omstandigheden.
Dit vraagt geen blind optimisme, maar wel een gezonde combinatie van realisme en hoop. Vanuit een Christelijke traditie weten we dat hoop geen naïeve verwachting is dat alles vanzelf goed komt, maar het vertrouwen dat moeilijkheden ons niet hoeven te verlammen. Zij spoort ons aan om op de Goddelijke voorzienigheid te vertrouwen, verantwoordelijkheid op te nemen, zorg te dragen voor de schepping en oog te hebben voor onze medemens. Als we die houding weten te bewaren, zullen niet angst of wanhoop, maar wijsheid en solidariteit ons de weg wijzen naar de toekomst.
Het is weer zover; de compulsieve stamp van Katharina Gabriels tegen Oekraïne voor deze maand is gearriveerd. Is deze keer het klimaatalarmisme in de EU volgens u de schuld van Kiev? U slaagt er in ieder geval in om te zagen over militaire uitgaven in een artikel over klimaatalarmisme. Uw obsessie neemt de vorm van onbedoelde satire aan, alsof u betaald wordt vanuit Moskou om in elk artikel, hoe niet-gerelateerd ook, een poging te ondernemen om de verdediging van Oekraïne te ondermijnen.
Gaat men binnenkort onder elk van uw artikels een adaptatie van de woorden dikwijls toegeschreven aan Cato zien, “Ceterum censeo Ucrainam esse delendam.”?
Waar een wereld voor een groot gedeelte geleid wordt door uiterst hebzuchtig en bemoeizuchtige mensen maakt het voor het volk lastig normaal met elkander om te gaan. Fatsoenlijke analyses en passende oplossingen worden vaak ernstig verstoord door geld- en machtszucht waarvan we weten dat die tot fout beleid waar miljoenen mensen onder lijden, leiden. Wanneer bijna alle massamedia gestuurd worden door die zelfde leiders, is het hersenspoelen van de meeste mensen niet zo heel erg lastig en wordt het denken gecorrumpeerd met als gevolg dat er geen eerlijk en openhartig gesprek kan plaatshebben.
Er is m.i. geen klimaatverandering anders dan normale schommelingen daarin, ware het niet dat er mensen zijn die er veel aan doen het klimaat te beïnvloeden. Zelfs oorlogen zijn vaak doorgestoken kaart die een normale analyse ook weer lastig maken, want wie bedenkt dat er mensen zó slecht zijn om oorlog als geldmachine te misbruiken?
Zie de bevindingen van een generaal: https://en.wikipedia.org/wiki/War_Is_a_Racket
“Misschien ligt de grootste uitdaging echter niet in het klimaat zelf, maar in de manier waarop wij met deze en andere uitdagingen omgaan. Een samenleving die voortdurend wordt gevoed met rampscenario’s dreigt het vertrouwen in haar eigen veerkracht te verliezen. Angst is zelden een goede raadgever. Zij verengt het debat, zet mensen tegenover elkaar en doet ons vergeten dat de mens zich doorheen de geschiedenis steeds opnieuw heeft weten aan te passen aan veranderende omstandigheden.”.
Klimaat vind ik dus geen uitdaging, er is waarschijnlijk niet aan de hand, maar daarnaast moet ik er niet aan denken dat heel de stad en dorp vol komt te hangen met die vreselijke warmtewisselaars. De herrie die die dingen kunnen veroorzaken is vreselijk. Dan nog maar te zwijgen over de lelijkheid van die dingen.
Ook oorlog hoeft dus geen probleem te zijn, want ze zijn er eigenlijk niet, ware het niet dat een aantal zeer bemoeizuchtige mensen het nodig vindt om oorlog te gebruiken om hun rijkdom te vergroten.
Dus debat hoeft er niet te zijn, behalve een goed gesprek over hoe wij de mensen die profiteren van al dat gezeur do goed en zo kwaad als het kan van ons af kunnen houden.
Ik vind het een zeer goed idee om de betonnen tegels te vervangen door groen, maar daarvoor zullen we moeten wachten totdat de commercie de zakken goed gevuld heeft met de mensen wijs te maken dat men zoveel als mogelijk betontegels in de tuin moet hebben en nu de pijlen weer verlegt naar vergroening. Dus eerst allemaal tegels en als iedereen die heeft, dan gaan we weer naar groen, want de kassa moet altijd rinkelen.
” Vanuit een Christelijke traditie weten we dat hoop geen naïeve verwachting is dat alles vanzelf goed komt, maar het vertrouwen dat moeilijkheden ons niet hoeven te verlammen.”. Zeker moeten we blijven hopen, want zonder hoop is de mens bijna verloren. Geloof hoop en liefde, zegt Paulus en dat is goed. Maar ook goed is het de daders van al dat gedoe op te sporen, te berechten en de gepaste straf te geven.
We kunnen wel blijven wachten en telkens anticiperen op de gemaakte ellende, beter is het de zaak bij de wortel aan te pakken en liefst preventief.
We kunnen bijvoorbeeld straks, als het (weer) te laat is, praten over onze digitale gevangenis welke ook weer door dezelfde egoïsten wordt opgericht, maar preventief de zaken regelen lijkt mij toch beter. De slachtofferrol aannemen kan nog altijd. Want, stel, er is straks niet eens meer de mógelijkheid om nog maar over de criminele activiteiten te schrijven, stel dat een negatief oordeel over de uitgevoerde plannen automatisch het privesaldo van het persoonlijk budget zal doen verminderen? Dan kijkt men wel uit om nog iets op te merken, laat staan te ondernemen tegen bepaald groot onrecht.
Maar, inderdaad, zelf kunnen we beginnen om ons tuintje groen te maken, en ons af te sluiten voor de ernstig gevaarlijke massamedia en proberen onze medemens die tot slachtoffer is geworden van geestelijke manipulatie wakker te krijgen met de waarheid. Die klus zal al groot genoeg zijn.
Demoralisatie is een belangrijk onderdeel van oorlogsvoering, of het nu bestaat uit het vertrouwen in de medische wetenschap te ondermijnen, of in de politiek, of in de rechtstaat of in de klimaat deskundigen of welk beroep dan ook, of in de Kerk, het doel is de oorlog te winnen om er zelf beter van te worden.
Oorlog is een verdienmodel en dat zou eigenlijk afgekeurd moeten worden. Daar verder over praten is onnodig en een beetje onnozel te noemen. Het is een manier om de wereld te veroveren en niet alleen de wereld, maar dit maal lijkt het ook om de mensen te gaan. Alleen het land en de rivieren, de zeeën en de luchten lijkt niet genoeg te zijn; de mens zélf wordt veroverd en tot slaaf van bepaald niet aardige lieden (vind ik) te worden gemaakt.
De vrijheid van de mens is in groot gevaar, denk ik, groter misschien dan ooit. Want die oorlog die nu gevoerd wordt stopt nooit meer; ze willen nu álles. En om dat doel te bereiken lijkt geen smoes of list te gek.
We zouden ons niet moeten laten afleiden door de broodkruimeltjes die men soms laat vallen, want dan laten we ons in de war brengen door diezelfde lieden die de aarde het liefst voor zichzelf alleen hebben.
“Een samenleving die voortdurend wordt gevoed met rampscenario’s dreigt het vertrouwen in haar eigen veerkracht te verliezen. Angst is zelden een goede raadgever. Zij verengt het debat, zet mensen tegenover elkaar en doet ons vergeten dat de mens zich doorheen de geschiedenis steeds opnieuw heeft weten aan te passen aan veranderende omstandigheden.”.
Inderdaad wordt de samenleving continu gevoed door rampscenario’s, het ene nog waanzinniger en doorzichtiger dan het andere, maar laat het scheppen van angst nu nét een van de middelen zijn die de politiek gebruikt om de mensen te mennen in de richting die men wenst. Daarom stel ik dat er weinig aan de hand is, niet met de griep, niet met het klimaat, niet met oorlog, anders dan dat er egoïstische mensen zijn die dit maal voor de grote buit gaan; heer en meester over de totale wereld.
Dat is de perverse schat waar men op jaagt, geen middel daarbij onbenut latende. Alles mag en alles kan, blijkbaar, als het maar naar dat ene doel werkt. Daarom stel ik dat de tijd van naïviteit eigenlijk voorbij zou moeten zijn en we eindelijk zouden moeten optreden en proberen te redden wat er nog te redden valt, willen wij niet alleen de materiële vrijheid kwijtraken, maar ook de geestelijke vrijheid. Men plaatst al in zeer rap tempo wereldwijd zeer grote computers die niet alleen 1/4 van de energie gebruiken die de wereld gebruikt, naast zeer veel vers water, die tot doel hebben dit digitale net over mens en natuur uit te rollen. Miljoenen zenders en ontvangers worden er geplaatst om elk aspect van het leven te gaan regelen en in de gaten te houden. Het lijkt wel alsof men van de eens vrije wereld een concentratiekamp wil maken, waar alleen een paar hun soevereiniteit bewaren en de anderen als horigen aan de machines gehoorzaam zal moeten zijn, lijkt het.
Al deze techniek is in mijn ogen monsterlijk en druist tegen alles in wat ik goed vind; een vrije natuur, vrije mensen, eerlijkheid en respect, vergevingsgezind en opbouwend, menselijkheid blijheid en voorspoed.
De techniek is van monsterlijke proporties geworden en de moraal van de mens, die toch al niet ‘je van het’ was, houdt geen gelijke tred daarmee. Nu is deze techniek in de naar mijn smaak verkeerde handen gevallen en verknoeid alles van waarde en schoonheid en maakt alles lelijk en vies, gemeen en pervers. Dát is een groot probleem; sommige zijn door de uitvindingen te machtig geworden. Een nietsnut van een kapitalist kan nu de scepter zwaaien als hij gebruik maakt van zijn machtspositie. Een snotneus gaat jou zo de les lezen. Ik moet er niet aan denken dat we zó dom zijn om dat te laten passeren.
Aanvulling:
De schermnaam moet mijn eigen naam zijn, Raphaël.
Ik weet natuurlijk niet of ik per se alles naar waarheid gezegd heb, ik tracht het wel zpveel als mogelijk is te doen, maar werkelijk in de toekomst kijken én overál verstand van hebben kan natuurlijk niet. De tijd is er niet voor en het intellect heeft ook zo zijn grenzen. Wel leer ik veel van andere denkers die behoorlijk dieper gaan dan de gemiddelde mens ooit zou kunnen denken, dus samen komen we verder.
Het grappige (nou ja, grappige) is (bijvoorbeeld) wel dat als ik de wereld vrij zou willen maken van een groot deel van criminaliteit, ik uitkom op een computergestuurd controlemiddel op geldzaken zou introduceren. Maar verkeerd gebruik van de middelen zou m.i. absoluut tot een catastrofe kunnen leiden.
Aanvulling 2.
De ‘onderzoeksjournalist’ Jon Rappoport is verleden maand overleden.
Toen ik dit zo-even hoorde zocht ik wat op van hem.
Daarop kwam ik op een interview met hem dat een leuk portret schildert van de zaken die deze wereld nogal in de war brengen. Catherine Austin Fitts is de dame in dit interview. Er wordt veel in samengevat en uitgelegd over de aard van de wereld en de kunsten die men gebruikt om rijk te worden.
https://library.solari.com/wp-content/uploads/2012/sr2012-02-02-05-interview.mp3
Vanuit mijn hart zou ik zeggen dat God wel weet waarom we dergelijke droogte en hitte moeten ondergaan.
De wereld is immers geen paradijs maar een tijdelijk louteringsoord.
Vanuit mijn verstand zou ik zeggen dat de gemoderniseerde zielen krijgen wat zij in zich ontwikkelden : geestelijke extreme droogte en niet meer beseffen dat we niet kunnen leven zonder Gods zegen. Regen is zegen zeiden we vroeger want dat was eeuwenlang zowat de voornaamste bemesting.
Wat we vandaag “economie” noemen is een zotte kermis geworden met alleen nog nadelen, blijkbaar door de kinderen van Pythagoras zo bedoeld om zoveel mogelijk zielen zo snel mogelijk naar de duistere geestelijke afgrond te leiden, afgrond waar koning David erg over klaagt in zijn boetepsalmen. Want het is niet zomaar een toevallige akelige droom wanneer je Engelbewaarder je die afgrond toont waarin je krachteloos neerligt want dat is de keiharde realiteit voor je ziel en dat zou je moeten helpen om terug meer afstand te nemen van de wereld en weer te ijveren om Gods zegen zonder welk je ziel een kurkdroge woestijn wordt.
Boetepsalmen : 6, 32, 38, 51, 102, 130, 143.
Ik wil niet veel zeggen ,maar heeft iedereen onder een steen geleefd
“Het legt de basis voor de ontwikkeling van een weersatelliet waarmee de mens de wolkenlaag van de aarde kan bepalen en uiteindelijk het weer kan beheersen; en wie het weer beheerst, beheerst de wereld” – Vicepresident Johnson van Southwest Texas State University (1962)
Suïcidale waanzin is de grote dreiging voor Europa. Bij Links is er het klimaatalarmisme, activisme voor morele ontaarding en de systematische demografische uitroeiing van etnische Europeanen door massamigratie, en bij Rechts is er de desastreuze visie op internationaal beleid met een pacifisme gestuurd door eurazianistische psychologische oorlogvoering die een ontwapening van Europa beoogt om haar onderwerping aan Moskou te bewerkstelligen. Het hedendaags partijpolitiek spectrum is dus een assortiment van kwaden, waarbij de tegengestelde kampen beiden bijdragen aan de ondergang van de Europese volkeren.
Het juiste alternatief op eurazianisme enerzijds en atlantisme anderzijds is pan-europeanisme; niet het maçonniek pan-europeanisme van Coudenhove-Kalergi maar een pan-europeanisme dat etnische Europeanen beschermt en helpt in hun eigen landen en dat hen ook weerbaar maakt in de grotere geopolitieke arena.
Voor katholieke christenen is het in de context van het eerder vernoemde goed om te weten dat de onderliggende principes van pan-europeanisme ouder zijn dan gisteren. Toen Leo III Charlemagne tot keizer kroonde was dat met de bedoeling om katholieke Europeanen verenigd te zien onder een gedeeld temporaal bestuur voor vrede onderling en een gezamenlijk front tegen de dreigende macht van de heidenen. Dat plan faalde door de fragmentering van het rijk der Karlingen maar het was wel de visie geweest van de bisschop van Rome. De Heilige Liga van sint Pius V bij Lepanto toonde dezelfde intentie, namelijk het opzijschuiven van onderlinge rivaliteit om een front te vormen tegen de geopolitieke tegenstander, de Turk.
Intern onderlinge Europese vrede en het stopzetten van de systematische zelfverwoesting, en naar buiten toe weerbaarheid; dat is de logische weg voorwaarts. De vraag is echter of in Europa de rede nog zal zegevieren over de waanzin voordat de ondergang voltrokken zal zijn.