Indien het Vaticaan en met name de “chef” van het dicasterie van de Geloofsleer, kardinaal Fernandez, Tucho voor de intimi, gehoopt hadden dat de zeer betwiste excommunicatie van de Pius X Broederschap tot een scheuring of een leegloop binnen die beweging zou geleid hebben, zijn zij van een kale kermis thuisgekomen.
Niet binnen de Broederschap, maar binnen de Kerk zelf zijn grote twijfels en verwarring ontstaan over de manier waarop deze excommunicatie gebeurd is en over het legitieme karakter ervan.
Het is kardinaal Müller, alom erkend als toonaangevend theoloog, die de lont in het kruidvat gestoken heeft. Hij stelt dat de bisschops-en priesterwijdingen uitgevoerd door de Pius X Broederschap, in lijn zijn met de apostolische overdracht van de sacramenten en bijgevolg volledig geldig zijn, met inbegrip van het sacrament van de biecht. Het Vaticaan had laten uitschijnen, dat de zonden van de gelovigen bij een biecht door een priester van de Broederschap niet kwijtgescholden waren…dit is dus een verdraaiing van de waarheid en een leugen. Kardinaal. Müller heeft dit rechtgezet. Dit toont de haat aan, die bepaalde kardinalen rond paus Leo tegen de Broederschap koesteren.
Mocht er een echte wil tot dialoog en verzoening vanuit het Vaticaan bestaan hebben, dan zou er zeker een gesprek plaatsgevonden hebben tussen paus Leo zelf en de generaal-overste van Pius X, Davide Palagriana. Er waren pistes genoeg, van de afvaardiging van een bisschop om de wijdingen uit te voeren, tot de uitwerking van een bijzonder statuut, een persoonlijke prelatuur of een andere vorm. Neen, men heeft dit duidelijk niet gewild. Men wou aan de Pius X Broederschap de genadeslag toedienen, terwijl de echt schismatieke evoluties, o.a binnen de Duitse Kerk en haar Synodaler Weg, op alle begrip kunnen rekenen.
Wie speelt hier vals. Komen de orders tenslotte niet van de paus zelf. Terwijl de nieuw gewijde bisschoppen van Pius X volledig de leer van de Kerk volgen en ook hun trouw tegenover de paus bevestigen en desondanks toch als schismatiek bestempeld worden, heeft paus Leo enkele dagen geleden een nieuwe bisschop benoemd voor het Duitse aartsbisdom van Eichstätt, Chistian Würtz, die zich openlijk uitgesproken heeft voor de sacramentele zegening van homo koppels en van gescheiden en hertrouwde paren. Enkele maanden geleden had hij een ander document van de Synodaler Weg gesteund, dat pleitte voor een ” een herziening van de leer over homoseksualiteit”. De tekst stelde onder meer dat homoseksuele daden niet meer als “intrinsiek slecht” mochten beschouwd worden, een formulering die frontaal ingaat tegen de Catechismus van de katholieke Kerk. Is dat niet schismatiek?
Tot 2025 werd het bisdom Eichstätt bestuurd door Mgr. Gregor Maria Hanke, die zeer kritisch stond tegen de Synodaler Weg. De twee prelaten waren trouwens in een openlijk conflict verwikkeld. Waarom benoemt paus Leo nu deze ultra-progressieve prelaat als bisschop?
Een ander voorbeeld: De uitlatingen van de Italiaanse bisschop van Corgi, Mgr. Erio Castelluci, die een nieuwe manier voorstelt om de mis te vieren:<Zolang de vrouwen niet tot priester, en dus ook niet tot diaken gewijd mogen worden, zou men een gedeeld voorgangerschap van de Eucharistie kunnen instellen: een vrouw zou voorgaan in de liturgie van het Woord en een priester zou de eucharistische liturgie voorgaan. Het zou zoals een profetie van het co-presidentschap zijn, zo verklaart hij”. Het probleem is, dat noch in de liturgische boeken, noch in het Kerkelijk recht, noch in het Magisterium van de Kerk dergelijk< co-presidentschap> van de mis te vinden zijn. Er bestaan geen twee afzonderlijke vieringen, die aan twee verschillende personen kunnen toevertrouwd worden: er is slechts één liturgische daad. Is dat niet schismatiek? Waarom hier geen officiële reactie van het dicasterie van de Geloofsleer?
Meer en meer komen de gelovigen tot het besef dat vanuit Rome met twee maten en twee gewichten gemeten wordt. En stilaan komt paus Leo in het vizier. Maar niet alleen bij de gewone gelovigen.
Steeds meer bisschoppen en kardinalen beginnen kritiek uit te oefenen op de beslissingen van de paus. Weliswaar veroordelen zij eveneens de wijdingen van de Pius X Broederschap tegen de wil van de paus in, maar zij vragen terzelfdertijd dat het perfide motu proprio van paus Franciscus, Tradinionis Custodes, dat aan het vieren van de traditionele liturgie allerlei beperkingen oplegt, zou opgeheven worden en dat opnieuw de weg van paus Benedictus en zijn <Summorum Pontificum> zou ingeslagen worden.
De excommunicatie van Pius X heeft blijkbaar een dam doen springen, de dam van de angst, die veel prelaten deed zwijgen uit angst voor de mogelijke repercussie op hun carrière.
De charismatische bisschop Athanasius Scheider had reeds voor de wijdingen een verzoekschrift gericht tot paus Leo om toch geen onherroepelijke oekazes tegen de Priesterbroederschp uit te spreken. Nu is het echter ook de Spaanse kardinaal Antonio Maria Rouco Varela die opgeroepen heeft om Summorum Pontificum in ere te herstellen en meer begrip te tonen tegenover de gelovigen, die gehecht zijn aan de traditionele liturgie.
Een paar dagen geleden verklaarde aartsbisschop Georg Gänswein, voormalig secretaris van paus Benedictus XVI, in een onderhoud met de hoofdredacteur van het Italiaanse dagblad Il Giornale, dat het moment gekomen was voor Leo XIV om de beperkingen opgelegd aan de traditionele Romeinse ritus op te heffen. Gänswein benadrukte dat paus Benedictus diep bedroefd was toen hij het decreet van zijn opvolger Franciscus vernam.
Het interview viel samen met de negentiende verjaardag van het motu Proprio Summorum Pontificum, dat het gebruik van de Romeinse ritus van voor 1970 in eer herstelde. De aartsbisschop verklaarde nog dat de doelstelling van Benedictus was < een ritus die nooit was afgeschaft, in al zijn aspecten, te erkennen.
<Door Traditionis Custodes op te dringen heeft paus Franciscus, misschien zonder het zelf te beseffen, een zware fout begaan.>, zo stelde Gänswein nog en hij onderstreepte daarbij dat de meerderheid van de bisschoppen Summorum Pontificum ondersteunden.
Ook vanuit Noorwegen en Zweden, bisdommen waarvan het men niet zou verwachten, komen dezelfde geluiden. Een dringende vraag om de Latijnse liturgie opnieuw in alle vrijheid haar wettige plaats toe te kennen.
In mijn ogen is het de ultieme test voor paus Leo XIV. Geeft hij geen gehoor aan al deze smeekbedes, komende van de meest gezaghebbende prelaten, bisschoppen en kardinalen, dan zou dit bewijzen dat paus Leo niets meer is dan de kloon van zijn tirannieke voorganger Franciscus. In een ander, minder autoritair en schijnbaar fijngevoeliger kleedje gestoken, maar met hetzelfde bikkelharde streefdoel : het uitrollen van een nieuwe Kerk, gebaseerd op de “universele” waarden van de mens( zonder God…), op de gelijkschakeling van alle godsdiensten en alle overtuigingen, die niets meer met het “katholieke” te maken hebben, maar alles met de ” Universele Verklaring van de rechten van de mens”, zoals door de VN gepredikt. Dit wordt ook aangetoond door zijn zelfde obsessie voor “de migranten”, zoals onlangs nog bevestigd in zijn jongste bezoek aan het Italiaanse migranteneiland Lampedusa. Een obsessie, die voorbij gaat aan het leed en het onrecht dat door deze ongebreidelde migratie aan de autochtone bevolking overal in Europa wordt toegebracht!
Om dit doel te bereiken, moet de Traditie van de tweeduizend jaar oude Kerk uitgewist worden. Heb ik het mis? Ik hoop het. De komende dagen en weken beloven historisch te worden!
Voor geldige sacramentele absolutie in de biecht is sacramenteel geldige priesterwijding niet voldoende maar is canonieke zending ook vereist. Dat is basale kennis van sacramentele theologie. Franciscus gaf een supplicatie van rechtsgeldigheid voor huwelijken bij en absolutie door priesters van de FSSPX, maar wat de ene paus geeft kan de andere weer terug wegnemen. En, ja, de FSSPX is schismatiek, een schoolboekvoorbeeld van schisma; dat is een objectief feit dat men niet ongedaan kan maken door te wijzen naar wantoestanden binnen het katholiek episcopaat.
Het is echter zo dat men in het Vaticaan voortdurend ketterse bisschoppen laat begaan met hun prevaricaties, ook al staat er nog steeds ook een excommunicatie latae sententiae op het delict van ketterij in het canoniek recht. Wanneer wordt die excommunicatie geproclameerd tegen de herauten van de vrijzinnige moderne ideologie binnen de Kerk?
Verder, het is hoog tijd dat de bisschop van Rome eindelijk zelfkritiek gaat toepassen waar dat gefundeerd is. De historische Romeinse ritus is van apostolische origine en is in de Kerk van Rome dus de iure normatief; de opvolger van Petrus heeft als taak die overgeleverde ritus te bewaren en niet om deze opzij te schuiven voor een maaksel van de vrijmetselaar Annibale Bugnini. En eindelijk moeten de dwaalleringen in de Vaticanum II-teksten gecorrigeerd worden vanuit het Vaticaan; tijdens dat concilie werd de knieval gemaakt voor de eisen van de dienaren van duisternis, en zolang men blijft volharden op dat pad is men in tegenspraak met de goddelijke zending die de apostolische opvolgers gekregen hebben van de Heer van de Kerk. Dergelijke zelfkritiek vergt nederigheid, maar een paus met kloosterlijke wortels hoort vertrouwd te zijn met die virtus.
Tot op heden blijft men in het Vaticaan volharden in de traditie van Johannes Paulus II en Benedictus XVI om integrale aanname van de inhoud der Vaticanum II-teksten te eisen; die koers moet stopgezet worden.