Van 6 tot 12 juni bezoekt paus Leo Spanje. Het is een reis vol hinderlagen en verraderlijke klippen.
Enerzijds is er de vijandige houding van het huidige Spaanse regime, geleid door de rabiate socialistische premier Pedro Sanchez en zijn communistische coalitiepartner Podemos, tegenover de katholieke Kerk en het katholicisme in het algemeen, anderzijds is er de migratieproblematiek, die in Spanje acuut is en waar dezelfde Sanchez 500.000 illegalen gaat regulariseren. Een thema, dat door paus Leo, in het voetspoor van zijn voorganger Franciscus, soms al te eenzijdig wordt belicht en de indruk wekt dat de Europese landen onvoldoende voor de migranten doen, terwijl voorbij gegaan wordt aan de enorme problematiek van culturele en fysieke omvolking die deze migratie met zich meebrengt.
Op het programma staan Madrid, Barcelona, met de officiële inzegening van het meesterwerk van Antonio Gaudi, de Sagrada Familia en ook nog een bezoek aan Tenerife( eiland geliefd bij de Vlamingen en geteisterd door de massale aankomst van Afrikaanse illegalen…).
Dus, dynamiet in het vooruitzicht.
Nog slechts enkele weken voor deze belangrijke reis. En het is juist nu dat paus Leo XIV het moment geschikt gevonden heeft om 49 nieuwe martelaren van de Spaanse burgeroorlog zalig te verklaren. Een zaligverklaring, die op zondag 3 mei in Rome plechtig werd afgekondigd.
Het ogenblik gekozen voor deze zaligverklaringen veronderstelt dat Leo van dichtbij volgt wat er in Spanje gebeurt. Het toont ook aan dat hij niet bereid is de antikatholieke agressie uit het verleden of uit het heden als onbestaande te beschouwen.
De verdediging van republikeins Spanje is altijd al een mythische zaak geweest voor het internationale progressisme. Zo’n 60.000 niet-Spaanse vrijwilligers meldden zich in 1936 aan om mee te vechten met de <Internationale brigades>. Grote namen, zoals George Orwell( wiens ogen daarna open gingen), André Malraux, Pablo Neruda en Ernest Hemingway boden hun steun aan. Dankzij een intense propaganda, ging de perceptie van de oorlog al vlug naar links overhellen.
Na de oorlog, kwam de geschiedschrijving in handen van marxistische auteurs, die met een eenzijdig rood gekleurde visie het hele culturele landschap inpalmden. Zeker ook in België. en zelfs nu nog, wanneer linkse ‘journalisten’, of liever activisten, zoals Sven Tuytens, Spanje correspondent voor de VRT, heldenverhaaltjes verzinnen over’ Vlaamse vrouwen in de <Internationale brigades’>. Gelukkig heeft in Spanje zelf een nieuwe generatie onderzoekers, waaronder de vroegere communist Pio Moa, de waarheid achter de mythe blootgelegd.
Achter deze muur van links romantisme ging een realiteit schuil, die veel bitterder was. De Republiek was geen hulpeloze democratie verscheurd door de wolven van het fascisme. Het was een brutaal regime, gecontroleerd door de communisten(en de Sovjet-Unie), die de parlementsverkiezingen van 1936 na allerlei manipulaties gestolen hadden van de rechterzijde. Een regime dat < het grootste antiklerikale bloedbad ontketende dat Europa ooit gekend heeft>. Deze terreurgolf kostte het leven aan 4184 priesters en seminaristen,waaronder twaalf bisschoppen, 2365 monniken en broeders en 283 zusters. Na slechts twee maanden burgeroorlog, waren 3400 priesters, monniken en zusters vermoord. De jacht op katholieken leidde tot massa executies, zoals de lijkenberg van Para Cuellos de Jarama, met tienduizenden vermoorde katholieke leken.
De Kerk is nooit de gruwel van de< Rode terreur> in Spanje vergeten, noch de bergen aan gebeenten van christenen die door de communisten en anarchisten achtergelaten werden. De zaligverklaring van duizenden katholieke martelaren, slachtoffers van de republikeinse vervolging, is begonnen onder paus Johannes-Paulus II in 1987 en ging onverdroten verder onder de volgende pausen, ook onder de als ‘progressief’ beschouwde paus Franciscus. In december van vorig jaar waren reeds 2255 martelaren zalig verklaard. Tweeduizend anderen moeten nog volgen.
De beslissing van Leo XIV om deze 49 Spanjaarden zalig te verklaren komt op een ogenblik dat de relaties tussen de socialistische regering van Madrid en de Heilige Stoel gespannen zijn. Als Eerste minister, beschouwt Pedro Sanchez het als een persoonlijke zending de historische herinnering aan de Nacionales, de rechtse coalitie, die de tirannieke en pro-communistische republiek omvergeworpen heeft, uit te wissen. In 2019 liet Sanchez het lichaam van Francisco Franco, de overwinnaar van de burgeroorlog in 1939, uit zijn graf in de indrukwekkende basiliek van de Valle de los Caidos , verwijderen, samen met dat van een medestrijder, José Antonio Primo de Rivera.
Grafschennis dus, naar het voorbeeld van de soortgenoten van Sanchez, die in 1936 en 1937 de graven van overleden karmelitessen stuksloegen, er de skeletten uithaalden, ze tegen een muur zetten en ze fusilleerden. Gruweldaden, die negentig jaar geleden gebeurden, maar in het zieke brein van Spaanse politici van nu nog springlevend zijn en nog zouden kunnen gebeuren…De macht van het Kwaad…! Sanchez wil nu zelfs het mausoleum van de Valle de los Caidos, met zijn basiliek, vernietigen om er een ‘museum van het antifascisme’ van te maken. Ook de Benedictijnen, die in de nabijgelegen abdij verblijven, zouden uitgedreven worden.
Het pleit is echter nog niet gewonnen voor de Spaanse premier. De datum waarop de ultieme plannen voor de desacralisering en de omvorming van de Valle de Los Caidos in een marxistisch propaganda instrument voorgesteld worden, valt samen met het bezoek van de paus, om zo Leo XIV voor een voldongen feit te plaatsen. Een cynische provocatie.
Zal de paus reageren of zal hij zich braafjes neerleggen bij de dictaten van Sanchez?
Een reis vol hinderlagen en verraderlijke klippen!
Recente reacties