De reis van Paus Leo XIV is een groot succes geworden. Vier dagen lang heerste in Frankrijk een ongeziene, ongedwongen sfeer van vrede en luisterbereidheid, die na het pausbezoek spijtig genoeg door het gewelddadig en door uiterst-linkse partijen en groeperingen uitgelokt straatprotest van Franse scholieren en studenten, in chaos ontaardde.
Vooral de begeestering van de jeugd voor de katholieke boodschap was opmerkelijk. Meer dan tachtigduizend jongeren, die in het Stade France de paus toejuichten, een totaal ander plaatje als de openingsceremonie van de Olympische spelen nog niet zolang geleden, toen in een godslasterlijke parodie op het Laatste avondmaal, opgevoerd door een zekere Barbara Butch, het katholiek geloof belachelijk werd gemaakt. Dat was het beeld van Frankrijk dat de laïcité, de georganiseerde vrijzinnigheid gestuurd door de Grand Orient de France, de machtige Franse vrijmetselarij, aan de wereld wou tonen.
Wel, dat beeld is door het pausbezoek aan diggelen geslagen…, niet door geweld, neen, door de katholieke boodschap van Vrede, verzoening, maar ook van standvastigheid in het geloof, de trouw aan het katholieke verleden van de Franse natie en, niet te vergeten, door het absolute afwijzen van abortus en euthanasie als misdaad tegen de waardigheid van de mens.
In Vlaanderen is dit ondenkbaar. Jongeren, die massaal op straat komen om te getuigen van hun geloof. Dit is in grote mate te wijten aan de afbraak binnen de Vlaamse Kerk na het concilie, de sluipende apostasie, vervangen door een modieuze, seculiere omwenteling, die de uitstraling van het katholieke Kerk en de verspreiding van haar authentieke boodschap generatie na generatie als een sluipend gif vernietigd heeft. De overdracht van het geloof is stopgezet. Er zijn wel nog groepen binnen de Vlaamse jeugd, die hun geloof actief belijden, maar die worden systematisch gemarginaliseerd.
In Frankrijk ligt dit anders. Vele van de tachtigduizend jongeren in het Stade de France hebben een degelijke katholieke vorming gekregen, vaak in traditionele bewegingen, komen uit katholieke gezinnen en gaan naar vrije katholieke scholen, die in tegenstelling tot het zgn. katholiek onderwijs in België, ook nog effectief katholiek zijn. En zij durven voor hun geloof uitkomen, in tegenstelling tot Vlaamse jongeren, die er zich voor schamen.
Nochtans is Frankrijk het land van de Franse Revolutie, een van de meest bloedige vervolgingen van de katholieke Kerk, onder het mom van ‘vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid’. Een Franse Revolutie, die door kardinaal Danneels als voorbeeld werd gesteld voor de revolutie die de Kerk volgens hem moest doormaken…arme, dwaze man…
Vrijheid betekende bijvoorbeeld dat een priester vrij was om trouw te zweren aan het nieuwe regime. Weigerde hij, werd hij door de staat naar de guillotine gevoerd.
Gelijkheid betekende dat iedereen gelijk was voor de wet, met dien verstande dat eerst een grote groep moest worden geëlimineerd (400.000, alleen al in de Vendée), een echte genocide, die uitgedacht en uitgevoerd werd om een volk te vernietigen..
Broederlijkheid ontaardde uiteindelijk in broedermoord.
Het doel was Frankrijk te bevrijden van bijgeloof. En om te laten zien hoe rationeel de mensen waren geworden, werden een nieuwe kalender, nieuwe feestdagen, nieuwe religieuze gebruiken en zelfs een ‘cultus van de Rede’ bedacht. Vanzelfsprekend was er in deze nieuwe kalender geen plaats meer voor Kerstmis of Pasen, te vergelijken met wat zich in Vlaanderen stelselmatig voordoet, onder het mom van ‘inclusiviteit’ en ‘diversiteit’ Het is moeilijk om een betere satire op het atheïsme te bedenken dan atheïsten die een altaar voor de Rede oprichten. Want de mens blijkt een hardnekkig religieus dier te zijn. Zodra hij God uit de tempel verbant, begint hij merkwaardig genoeg tempels voor abstractie te bouwen.
Hetzelfde hebben wij gezien in de Russische communistische revolutie, het kind van de Franse Revolutie. Alles werd gedaan om het orthodoxe geloof te vernietigen en te vervangen door de heilsleer van Marx. Hele bevolkingsgroepen werden vernietigd en de kerken vernield of tot stallen omgebouwd, nog een parallel met wat vandaag met vele Vlaamse kerken gebeurt… Tevergeefs, zoals wij nu heel goed in het huidige Rusland kunnen waarnemen. En kijk naar onze tijd, waarin een spraakmakende linkse elite de absurde woke-cultuur omarmt en opdringt. Er is iets onwezenlijk aan een maatschappij die God heeft afgeschaft en meteen op zoek gaat naar een vervanger. De progressieve liberaal verliet de Kerk omdat hij vond dat er te veel over zonde, schuld, bekering en waarheid werd gesproken. Uiteindelijk vond hij het wokisme uit, dat in wezen draait om schuld, bekering en waarheid. Maar dan zonder vergeving, zonder genade en zonder humor…
De Franse Revolutie geloofde dat zij de Kerk kon vervangen door de Rede. Maar de mens vraagt zich niet alleen af hoe de wereld werkt. Zij vraagt zich ook af : Waarom besta ik? Waarom ben ik hier? Waarom verlangen wij naar een liefde die de dood overstijgt? Wanneer een geseculariseerde wereld al de antwoorden op deze vragen heeft verworpen, moet het niet verwonderlijk zijn als haar kinderen op een dag op zoek gaan naar de dozen die hun grootouders op zolder hebben achtergelaten.
Plotseling ontdekken zijn een kruisbeeld, een rozenkrans, Thomas van Aquino, Augustinus, Gregoriaanse gezangen en een kathedraal. En daar boven op nog een bijzondere stelling: het universum is niet onverschillig, goed en kwaad bestaan echt, iedere mens bezit een onvervreemdbare waardigheid en,… God bleef niet op afstand, maar werd zelf mens.
Wanneer iedereen beweert dat de de waarheid persoonlijk is, wordt het avontuurlijk om te vermoeden dat dat de waarheid een objectieve realiteit zou kunnen zijn.Wanneer iedereen beweert dat dat traditie verstikkend is, kan een tweeduizend jaar oude Kerk ineens exotischer lijken dan de holle boodschap van een of andere ‘influencer’, die de volgende dag alweer vergeten is.
En daarin schuilt de ironie van de geschiedenis.
De revolutionairen wilden de kruisen verwijderen. Frankrijk heeft ze teruggeplaatst.
Zij hebben de kloosters gesloten. Er zijn nieuwe kloosters ontstaan en er worden nu nog nieuwe gebouwd, zoals de abdij van Le Barroux, naast de Mont Ventoux.
Zij wilden het geloof nutteloos maken. Meer dan twee eeuwen later staan jongeren urenlang in de rij om een paus te zien.
Een nieuwe kalender werd verplicht gemaakt om de christelijke kalender te vervangen, na enkele jaren sprak niemand er nog over.De Franse republiek ging al heel snel weer de kalender gebruiken, die de jaren telt vanaf de geboorte van Jezus.
In onze moderne maatschappij wordt de opvatting verkondigd dat secularisatie een soort natuurwet is: hoe moderner onze samenleving wordt, hoe meer God er uit verdwijnt.
He pausbezoek aan Frankrijk toont aan dat de realiteit complexer is.
Het gevaar bestaat erin dat dergelijke geestdriftige massa- bijeenkomsten na enkele tijd uit het collectieve geheugen verdwijnen en door nieuwe evenementen verdrongen worden. Alles gaat immers zeer snel. Het valt ook af te wachten hoe de Franse Kerk met dit enthousiasme weet om te gaan. Zal zij zich verder opstellen als een schuchtere NGO, met oppervlakkig gezwets, dat nadeloos aansluit bij de in essentie anti-christelijke boodschappen, die door de vrijzinnige overheid en media gepredikt worden? Zal zij zich neerleggen bij wetten, die de vrijheid van godsdienst beperken of zal zij de moed hebben om onveranderlijke en authentieke katholieke leer, ondanks alle tegenstand, met kracht te verdedigen?
Dat is de grote uitdaging, die trouwens in heel West-Europa om een krachtdadig antwoord vraagt.
,
Veroon ter Zee: “Tevergeefs, zoals wij nu heel goed in het huidige Rusland kunnen waarnemen.”
De hedendaagse Russische Federatie is een atheïstische staat die kerken in Oekraïne verwoest door terreuraanslagen; het vals beeld van een “christelijk Rusland” wordt als Potemkin-scherm opgevoerd door Kremlin-handlangers om rechtsen in het Westen te duperen. De oude communist Poetin is een erfzoon van de Franse revolutie.
Volgens de gnosticus Jean Parvulesco, bij wie de oorzaak ligt van de aanname van het eurazianisme door Europees Rechts, was Poetin gekozen om het synarchisme van de occultist Alexandre d’Alveydre te realiseren in de vorm van een Euraziatisch rijk met Moskou als hoofdzetel en met annexatie van het Europees continent, geregeerd door occultistische priester-koningen. De gnosticus Aleksandr Doegin, discipel van Parvulesco, achtte dat Euraziatisch rijk een “Rijk van het Einde” dat door nucleaire oorlogvoering een gnostisch eschaton teweeg zou brengen door een vernietiging van de vaste materie. De invloed van die zot heeft sinds de jaren negentig Europees Rechts vormgegeven.
De oude gnostici beweerden dat vaste materie een “wereld van duisternis” was die zij wilden vernietigen en dat zij zo zouden opstijgen naar een hoger bewustzijnsniveau. Figuren zoals Doegin wanen zich medewerkers van de beweerde geheime meesters van Agartha die d’Alveydre beweerde te dienen; de ariosofie van de nationaal-socialisten in Duitsland eertijds was ook geworteld in dat concept van d’Alveydre.
Uit het Engelstalig artikel “Alexandre Saint-Yves d’Alveydre” op Wikipedia:
“During 1885, Saint-Yves was allegedly visited by a group of Eastern Initiates, one of them being named Prince Hardjij Scharipf. It was then that he associated synarchy with “ascended masters” based in caverns of Agarttha, who supposedly communicated with him telepathically. He wrote about this secret location in his Mission de l’Inde en Europe published in 1886. Worried he had revealed too much and apparently under the influence of his oriental contacts, he destroyed all but two copies of this book. One of which was owned by Gérard Encausse alias Papus, who edited and published it in 1910.
Saint-Yves believed that an ancient synarchist world government was transferred to Agarttha within a hollow Earth at the start of the Kali Yuga age, around 3,200 BC. Saint-Yves d’Alveydre was the man who really introduced the concept of Agarttha to the Western world. This concept was later developed by Zam Bothiva and the Fraternité des Polaires in France, and more importantly by the Thule-Gesellschaft in Nationalist circles of Germany.”
Veroon ter Zee: “Het is moeilijk om een betere satire op het atheïsme te bedenken dan atheïsten die een altaar voor de Rede oprichten.”
In de “cultus van de Rede” werd, nota bene, een hoer geplaatst op een altaar in een ontheiligde katholieke kerk met een kruisbeeld aan haar voeten gelegd; Marianne, personificatie van de maçonnieke republiek, was dan ook een zottin en een hoer, dronken van de wijn der ontucht haar ingeschonken door de Neuf Sœurs-loge van het Frans Grootoosten die de Franse revolutie gestuurd heeft.
Het is een wederkerend fenomeen dat secularistische staten occultisten aantrekken die dan achter de muren ervan schuilen en handelen; zo is dat ook met de Franse republiek, geworteld in het Frans Grootoosten, en met de hedendaagse Belgische staat waarin de vrijmetselarij ook nog steeds veel invloed uitoefent. De vrijmetselarij is niet atheïstisch zoals dat woord hedendaags meestal gehanteerd wordt maar is in de kern gnostisch, en het gnosticisme is sjamanistisch, pantheïstisch heidendom. De maçonnieke graden zijn de initiatieke graden van een magus die zich godheid pretendeert te verwerven door in te houwen op de ruwe steen.
In het geval van Rusland is er de eerder vernoemde gnosticus en magiër Doegin, architect van de Nouvelle Droite in Europa, die de Russische Federatie, een secularistische staat, getransformeerd wil zien tot een synarchistisch Euraziatisch rijk geregeerd door magiër-vorsten.
Volkeren die het Christendom afgewezen hebben krijgen er heidendom voor in de plaats, zij het met een secularistische staat als façade of niet, en met dat heidendom krijgen zij dan verheerlijking van moord en geweld, zoals men kan zien met de Moskoviet Doegin die massale dood en verderf door cataclysmische oorlogvoering een “bevrijding” acht uit de “gevangenissen” van fysieke lichamen.
De remedie is een terugkeer in West-Europa naar het katholiek integralisme, naar harmonie tussen christelijk altaar en temporale troon onder de banier van het goddelijk recht, met een verbod op het bekleden van plaatsen van politieke macht en invloed door esoterici en occultisten.