Migratie, omvolking, revolutie en burgeroorlog

De chaos, die Frankrijk in zijn greep houdt, is niet alleen maar te wijten aan een vreedzaam scholierenprotest, dat de gebreken van het Franse onderwijssysteem aanklaagt, zoals dat zo graag door onze gesubsidieerde media valselijk wordt verkondigd, het is een gewilde pre-revolutionaire strategie.

Deze strategie werd uitgewerkt door een monsterverbond van extreem-linkse marxistische krachten enerzijds en islamistische activisten anderzijds.

Ondanks het feit dat extreem-links in Frankrijk bij verkiezingen systematisch slecht scoort en haar aanhangers slechts een kleine groep vormen, is haar invloed in de media, de universiteiten, justitie en de culturele sector buitensporig groot.

En zij heeft in een moslimpopulatie, die exponentieel gegroeid is en in sommige steden reeds de meerderheid van de bevolking uitmaakt, de perfecte bondgenoot gevonden. Dat heeft een naam: Omvolking. Een begrip, dat tot voor kort in alle toonaarden ontkend en verdacht gemaakt werd door de linkse cultuurcensoren, maar plotseling  opnieuw vernoemd mag worden, omdat de Franse marxistische volkstribuun en presidentskandidaat Jean-Luc Mélenchon het woord zelf gebruikt en deze ontwikkeling zelfs toejuicht. Deze omvolking wordt door hem creolisatie genoemd. Het is geen project, maar een vaststaand feit: de permanente uitvinding van nieuwe culturele gebruiken, die ontstaat uit de vermenging van verschillende rassen en culturele elementen. Een oud trotskistisch refrein, dat door woke overgenomen en als nieuw evangelie verspreid wordt.

Mélenchon, die de Franse revolutie, met al haar verschrikkingen, de terreur tegen de katholieke kerk en de genocide op hele bevolkingsgroepen, zoals in de Vendée gebeurde, verheerlijkt, ziet in het universalisme van die Revolutie het cement voor deze omvolking. In zijn visie is de Franse identiteit niet langer gebonden aan een specifieke erfenis van geloof, taal en historische continuïteit, maar aan de permanente heruitvinding van een egalitaire samenleving. Precies deze ontkenning van een gegeven, hiërarchisch geordende beschaving vormt de voedingsbodem voor de chaos, die Frankrijk in haar greep houdt

Drie weken geleden zagen wij een heel ander Frankrijk. Het echte Frankrijk, dat van een Franse jeugd, die niet aangetast is door de algemene decadentie, die door de media-en cultuurwereld verspreid wordt. Op de Place de la Concorde en op de Champs -Elysées verzamelden zich naar schatting achthonderdduizend mensen voor een openluchtmis. In het Stade de France baden zo’n tachtigduizend jongeren met  paus Leo. Al deze evenementen vonden plaats in een sfeer van gebed, bezinning en verbondenheid.

Maar al heel snel kwam het linkse, revolutionaire Frankrijk in actie, het Frankrijk van de laïcité, dat nog altijd de guillotine op haar menu heeft staan.

U moet weten dat jaarlijks ongeveer 500.000 nieuwkomers Frankrijk binnenstromen, via allerlei systemen:  studentenvisa, arbeidsmigratie, gezinshereniging, illegale migratie, enz. Deze immigratie, die vooral bestaat uit inwijkelingen uit de Maghreb landen, Algerië, Marokko en Tunesië en daarnaast een sterk groeiende groep Afrikanen uit de sub-Sahara, voor het merendeel eveneens moslims, vormt stilaan een staat in de staat. Mensen, die omwille van etnische, culturele en godsdienstige verschillen, zich niet kunnen of niet willen assimileren aan de autochtone bevolking.

Voor deze bevolkingsgroepen, die intussen met miljoenen zijn, maken plunderingen, verkrachtingen, vernielingen, het in brand steken van gebouwen en voertuigen, de rebellie tegen politie en brandweer, deel uit van hun cultuurpatroon. Opgejut en deskundig gestuurd door de extreem-linkse partij LFI en haar stoottroepen Antifa, alsook door de goed georganiseerde en gefinancierde islamisten, waaronder de financieel machtige Moslimbroeders, nemen zij op steeds meer plaatsen de macht over.

Temeer daar zij een onuitputtelijk reservoir van linkse stemmen vormen. In verschillende middelgrote steden, zoals in de Parijse voorstad Saint-Denis met de zwarte extremistische LFI burgemeester Bali Bagayoko, hebben zij reeds de macht overgenomen, alleen al door het aantal Afrikaanse en Algerijnse kiezers…, mensen die gemakkelijk op te jutten zijn. Gezien het explosieve geboortecijfer van deze groepen, doet dit het ergste vrezen voor de toekomst van Frankrijk.

Niet alleen voor Frankrijk trouwens. In Brussel bepaalt de Marokkaanse PS voorzitter het reilen en zeilen in de hoofdstad, in Molenbeek, Anderlecht, Sint-Joost, Koekelberg,enz. zijn het migranten die het beleid bepalen; de slippendragers van de gevestigde partijen zorgen voor de rest. De situatie op andere plaatsen, zelfs kleineren steden, laat ik u zelf invullen. Ondanks het taboe door door de Vlaamse politiek en media betreffende de migratiepolitiek werd ingesteld, doorbreken de feiten steeds meer het kunstmatig uitgerolde mistgordijn.

In heel West-Europa hebben de onlusten zich intussen verspreid: Duitsland, Italië, Nederland. Overal zijn de voorwendsels hetzelfde, de gebrekkige kwaliteit van het onderwijs, de stijgende levensduurte…de oorzaken zijn dezelfde, de strategie ook: extreem-linkse terreurgroepen, die met behulp van grote groepen gewelddadige migranten het protest kapen en overgaan tot blind geweld om zo de maatschappij te ontwrichten en een revolutie voor te bereiden.

De oplossing van het probleem bestaat er niet in de migratie verder aan te zwengelen en toelaten dat migranten hier hun eigen maatschappij, gebaseerd op hun culturele en godsdienstige regels, organiseren en opdringen. Een absolute migratiestop is nodig. Er zijn nu al veel te veel migranten, die nooit geassimileerd zullen kunnen worden. En het is niet aan de autochtone bevolking om zich aan te passen.

De katholieke Kerk draagt hier een verpletterende verantwoordelijkheid. Paus Franciscus en ook zijn opvolger Leo, koesteren de migratie als zijnde een nieuwe heilsleer. Het zijn ideologen, die blind zijn voor de gevolgen van de migratie voor de oorspronkelijke bevolking en de komende generaties. Zij zien niet in hoe deze massale migratie hele volksgemeenschappen uit hun evenwicht brengt en voor de migranten zelf dikwijls geen enkele verbetering van hun bestaan inhoudt, terwijl al deze jonge mannen voor hun eigen land en zijn ontwikkeling een onmisbare waardefactor zijn. De Guinese kardinaal Sarah, zelf een Afrikaan, houdt niet op om hier op te hameren. Het zijn juist die jonge mensen die Afrika nodig heeft, die zich laten lokken door de valse boodschap van het blanke paradijs.

Barmhartigheid tegenover de Andere houdt op wanneer het voor de oorspronkelijke Europese bevolking onbarmhartigheid en onrechtvaardigheid wordt.

Daarom is een absolute migratiestop van levensbelang, willen wij niet ten onder gaan in chaos, geweld, en ja, burgeroorlog. Wie hier reeds is, moet onze omgangsvormen aannemen. Dat wil niet zeggen al het slechte, dat onze huidige maatschappij kenmerkt aanvaarden: het doden van kinderen in de buik van hun moeder, het doden van mensen die levensmoe of depressief zijn, het huwen van mensen van hetzelfde geslacht of de geslachtelijke verminking, transgender genoemd, de indoctrinatie, vanaf de kleuterschool, met  de perverse genderideologie…Integendeel, ik weet uit ervaring hoe vele moslims het op ethisch vlak eens zijn met de christelijke morele leer en de uitspattingen van de nieuwe opgedrongen anti-moraal verwerpen. Zij kunnen een reële aanwinst betekenen. Spijtig genoeg zijn er ook die om die reden  onze hele maatschappij afwijzen en bestrijden en daarvoor niet schuwen geweld te gebruiken.

Voor deze groep migranten, die chaos en geweld brengen, onaangepast  gedrag vertonen, moedwillig de samenleving uit haar evenwicht brengen en hun culturele normen willen opdringen is er slechts één aangepaste weg : remigratie.

Twee toekomstvisies voor Europa: herstel of ondergang

De twee gezichten van Frankrijk, twee realiteiten die met elkaar botsen, zijn terzelfder tijd de twee toekomstperspectieven voor Europa.

Het ene perspectief is dat van het herstel: de verdediging en wederopbouw van de christelijke beschaving, gegrondvest op  geloof ,familie, traditie en de erkenning van een natuurlijke en harmonische ordening.

Het andere is dat van de voortzetting van de Revolutie: verdere ontbinding van de maatschappij, in chaos, geweld en anarchie, waarbij symbolen van het verleden worden vernietigd en de staat zijn gezag verliest.

Beide krachten zijn aanwezig. Het voorbeeld van Frankrijk moet de ogen openen. Europa staat op een kruispunt. Of het slaagt erin de christelijke orde te verdedigen en te herstellen, of het gaat ten onder in het vuur en het geweld van de Revolutie. Meer en meer mensen beseffen dat, alleen de Europese Unie blijft vasthouden aan haar globalistisch en anti-christelijk narratief.

Een Europa, dat steeds meer de totalitaire trekjes en methodes aanneemt van de vroegere Sovjet-Unie. De inmenging in de nationale politiek van de lidstaten is hiervan het beste voorbeeld: de door de EU gesteunde poging tot staatsgreep van de Poolse premier Tusk, op het nippertje vermeden door een spontane opstand van het Poolse volk, is slecht het recentste voorbeeld. Het werd door onze media trouwens vakkundig verzwegen!

Alles hangt nu af van een réveil van de Europese volkeren, van hun bereidheid  om de lessen uit de geschiedenis te trekken en zeker ook van de noodzakelijk vrijheid om te spreken en te informeren, ook al botst dat met het veel geld opgedrongen narratief van diegenen die de chaos willen gebruiken om hun Revolutie te verwezenlijken.

Het is onze christelijke plicht als katholieken om met alle middelen waarover wij beschikken als enkeling of als groep, om aan deze bewustwording en dat réveil actief mee te werken!

n

,