Elke samenleving creëert haar eigen zondebokken. Vandaag zijn dat steeds vaker de langdurig zieken. Wat ooit een kwestie van solidariteit en menselijke waardigheid was, dreigt steeds meer herleid te worden tot een debat over cijfers, kosten en economische efficiëntie. Vooral binnen de huidige politieke meerderheid, met N-VA en Vooruit op kop, lijkt de toon tegenover langdurig zieken de voorbije jaren merkbaar verhard. Misschien vinden zulke boodschappen weerklank omdat veel mensen geloven dat ziekte iets is wat vooral anderen overkomt. Alsof gezondheid, mits de juiste levensstijl, volledig maakbaar zou zijn. Ook de rol van media en opiniemakers verdient kritische aandacht. Door voortdurend de nadruk te leggen op misbruiken, ontstaat gemakkelijk de indruk dat fraude bij langdurig zieken de norm zou zijn, terwijl het in werkelijkheid om uitzonderingen gaat. Zo groeit langzaam een cultuur van wantrouwen tegenover één van de kwetsbaarste groepen in de samenleving.
Het resultaat is dat langdurig zieken in het publieke debat steeds vaker voorgesteld worden als een probleem dat “geactiveerd” moet worden. De nadruk ligt op controle, op terugkeer naar werk en op het bestrijden van misbruik. Uiteraard bestaat sociale fraude, en die mag niet genegeerd worden. Maar de voortdurende focus daarop heeft een klimaat gecreëerd waarin veel langdurig zieken zich niet langer bekeken voelen als mensen in moeilijkheden, maar als potentiële profiteurs.
Dit beeld is niet alleen onrechtvaardig, het is ook gevaarlijk simplistisch. De meeste langdurig zieken kiezen niet voor hun situatie. Zij leven vaak met chronische pijn, psychische problemen, zware vermoeidheid of complexe aandoeningen die hun leven ingrijpend beperken. Velen zouden niets liever willen dan opnieuw een normaal professioneel en sociaal leven opbouwen. Toch worden zij in het maatschappelijke debat geregeld herleid tot statistieken of budgettaire lasten.Tegelijk klinkt steeds luider dat langdurig zieken “aan het werk moeten”. Maar die oproep botst vaak op een harde realiteit: bedrijven staan zelden te springen om mensen met medische beperkingen, een onregelmatig traject of psychische kwetsbaarheid aan te nemen. De samenleving verwacht dus maximale flexibiliteit van mensen voor wie zelfs dagelijkse stabiliteit soms al een gevecht is.
Het reduceren van langdurig zieken tot zondebokken legt ook een bredere ethisch-religieuze verschuiving bloot. Waar vroeger, in een Christelijke maatschappij, begrippen als solidariteit, zorg en barmhartigheid centraal stonden, domineren vandaag steeds vaker economische logica en individuele verantwoordelijkheid het debat. Hardheid wordt voorgesteld als realisme, terwijl empathie soms bijna als naïef wordt beschouwd. Tenminste als het gaat om empathie voor de zwakkeren in de eigen maatschappij. Voor “morele” oorlogen in verre landen of “zelfverdediging” tegen vermeende geopolitieke “vijanden”, kan er nooit genoeg geld ingezameld worden. Deze “anti-Christelijke”, omgekeerde moraal staat volgens mij haaks op wat Jezus voor de mensheid bedoeld heeft.
Als Katholiek is het moeilijk om die ontwikkeling niet met bezorgdheid te bekijken. Een samenleving mag efficiënt willen zijn, maar verliest iets fundamenteels wanneer menselijke waardigheid volledig gekoppeld wordt aan economische productiviteit of de toevallige (geo)politieke waan van de dag. De waarde van een mens mag niet afhangen van wat hij kost of opbrengt voor de overheid. Bovendien is de mens geen besparingspost of melkkoe, om geld vrij te maken voor de irrationele plannen van het moment. Een gezonde, ontwikkelde maatschappij waardeert niet alleen de sterken en succesvollen, maar beschermt ook degenen die tijdelijk of langdurig kwetsbaar zijn. Laten we daarom niet toegeven aan de creatie van zondebokken. In de geschiedenis is dit trouwens nooit goed afgelopen.
Katharina Gabriels: “Tenminste als het gaat om empathie voor de zwakkeren in de eigen maatschappij. Voor “morele” oorlogen in verre landen of “zelfverdediging” tegen vermeende geopolitieke “vijanden”, kan er nooit genoeg geld ingezameld worden.”
Weeral een vals dilemma; deze keer tussen Oekraïne verdedigen en zorg voor zieken dichter bij huis, alsof de twee tegengesteld zouden zijn aan elkaar. U bent niet serieus en plaatst in uw artikels obsessief-compulsief sneren naar mede-Europeanen die letterlijk onder militair beleg zijn. Zeg tegen uw heer in Moskou dat hij zijn troepen weghaalt, ophoudt met Oekraïne aan te vallen, de kinderen die hij ontvoerd heeft teruggeeft en de Oekraïense gevangenen naar huis laat gaan, en dan hoeven Oekraïners zich niet meer te verdedigen.
Beëindig liever deze Russische propaganda-site dan hypocriete onzin uit te smeren.
@Waramund: er is wel degelijk een link tussen de lokale besparingen op sociale zekerheid en geplande militaire uitgaven. Het is geen “Russische propaganda” om te vinden, dat lokale belangen zwaarder doorwegen, dan vermeende “morele verplichtingen” in het buitenland, hoe erg deze situaties ook mogen wezen. Ik vind het logisch, dat ons belastinggeld prioritair wordt gebruikt, om de interne belangen van ons eigen land te dienen. Voor zij, die Oekraïne wensen te ondersteunen, bestaat er nog steeds de optie om te doneren aan humanitaire organisaties.
Mensen worden hier geplunderd door politiekers die het buitgemaakt geld spenderen aan zelfvernietigende onzin en het onderhouden van een te veelkoppig staatsapparaat; wie denkt dat het door steun aan Oekraïne komt dat mensen het hier lokaal financieel moeilijk hebben is delusioneel.
Maar het is duidelijk dat uw strijd tegen Oekraïne hetgeen is waar uw presentie op deze website over gaat, want u valt daarop terug in artikel na artikel, zelfs wanneer de artikels zelf daar niet over gaan. U bent er ook niet origineel in want u volgt het standaard-programma dat propagandisten voor Rusland al jaren volgen, inclusief het verwijzen naar Mattias Desmet en de valse vergelijking met het covidisme.
@Waramund: Indien u mijn artikels weinig origineel vindt, waarom dan compulsief reageren? Niemand staat hier te wachten op uw oorlogspropaganda, hoe “humanitair” u het ook inkleedt. Van uw overtuigingen wordt niemand beter, behalve de wapenindustrie. Persoonlijk zal ik geen gelegenheid laten gaan, om de verkwisting van het geld van onze mensen aan buitenlandse oorlogen te bekritiseren.
Ik geef hier tegenwind omdat u de woorden “katholiek” en “christelijk” gebruikt om Russische propaganda te verspreiden en zo een valse associatie opwerpt tussen katholieke christenen en externe krachten die Europa van binnenuit proberen te ondermijnen.
Er is niets christelijk aan om tegen uw eigen volk en land de psychologische oorlog te voeren van oude communisten in Moskou die christenen in Oekraïne vermoorden en die kleuterscholen aanvallen. Zeer perfide en manipulatief om verzet daartegen af te schilderen alsof het oorlogsstokerij is; de oorlogsstokers zijn de Moskovieten die een ander land binnengevallen zijn en tot op heden proberen het te veroveren. Er is in deze tijd een inversie van moraal, waarbij slachtoffers beschuldigd worden en misdadigers beschermd; weet echter dat er een Rechter is, verheven boven het mensenrijk, die niet bedrogen kan worden door sofisterijen noch omgekocht, een Rechter die het bloed niet zal vergeten dat wederrechtelijk vergoten werd op aarde.
De Europese Unie begon als een inter-Europees vredesproject na twee verscheurende wereldoorlogen, waarbij staten negentiende-eeuwse nationalistische rivaliteiten om hegemonie min of meer lieten varen. De Sovjetunie was samen met de VSA echter de overwinnaar toen het stof van Wereldoorlog II ging liggen en heeft sindsdien de imperiale ambitie behouden, geërfd door de Russische Federatie na de collaps van de Sovjetunie. Die ambitie heeft zich uitgedrukt in de Russische oorlog tegen Georgië, de oorlog tegen Tsjetsjenië en nu ook de oorlog tegen Oekraïne. Zoals dikwijls het geval is met geweldenaren projecteren de Russen hun eigen agressie op Europa in hun antiwesterse propaganda, een narratief dat hier gekopieerd wordt door beïnvloedbare idioten op het internet.
Zolang de dissolutie van de Russische Federatie niet plaatsgevonden heeft, waarbij de binnen die staat onderdrukte volkeren hun eigen soevereine staten oprichten, is het nodig dat Europa zich wapent tegen het Kremlin. Het is suïcidaal om dat te betwisten.
En voor zover ik weet is in België steun voor Oekraïne nog steeds prevalent bij de bevolking, wat dus betekent dat de meeste mensen hier niet zitten te wachten op uw pogingen om die steun te saboteren. Maar al ware dat niet het geval, dan zou mijn standpunt niet veranderen, want juist is juist en fout is fout.
Inderdaad, de overheid zou als een goede huisvader eerst de lokale noden (onderwijs, gezondheidszorg…) moeten behartigen.
We moeten én de verzorgingsstaat redden, én onze veiligheid ook voor de toekomst waarborgen én de staatsschuld onder controle houden (lees: krijgen).
Daarvoor kunnen in België heel diverse partijen mekaar min of meer in evenwicht houden.
Wegens hier vooralsnog een democratie.
Het komt me voor dat meerdere correspondenten hier nog niet vaak hebben kunnen spreken met de protagonisten die zich daarmee bezig willen houden.
Wensdromen formuleren kan elk kind.
Een situatie remediëren vraagt toch iets meer dan dat.
Trump en JD Vance vertonen plotseling empathie met de Christenen. Trump braakt bijbelverzen en JD Vance zegt wij zijn een natie van bidders.
Wanneer vossen de passie prediken . . . verschijnen een valse ‘christus’ aan de horizon.
Als Trump nu ook nog er toe kon komen de abortuspillen te verbieden zouden we hem misschien echt geloven ?
Stoppen met het bombarderen van al geboren mensen, zoals in Iran, Gaza en Libanon, of het verbieden van het uitvoeren van de doodstraf, zou dat ook al niet een beetje kunnen helpen?
@Eric Voor Christenen ver weg, hebben Trump en Vance, ten minsten op papier, enige empathie. Voor Christenen dichtbij, die in een tent of auto overleven, omdat ze hun gezondheidszorg of zelfs een eenvoudige woning niet kunnen betalen, is er veel minder medelijden. Het is altijd makkelijk om medelijden te hebben, met mensen die niets kosten.