Pater Dolindo: mysticus en model voor hen die zich in de Kerk niet welkom voelen

Vandaag viel mijn oog op de levensverhaal van een bijzondere gelovige, wiens leven en beproevingen ook vandaag nog relevant zijn. Dienaar van God Dolindo Ruotolo (1882–1970) was een buitengewone Italiaanse priester, mysticus en tijdgenoot van de heilige pater Pio. Zijn leven werd gekenmerkt door diep persoonlijk lijden, radicale gehoorzaamheid aan de Kerk, die hem voor lange tijd verwierp, en een intense devotie. Vandaag de dag is hij wereldwijd bekend als de auteur van het krachtige Noveen van Overgave.

Een getekende jeugd 

Dolindo werd geboren in Napels als vijfde in een groot gezin. Net zoals de betekenis van zijn naam suggereert (Dolindo betekent letterlijk lijden) werd zijn kindertijd zeer zwaar. Dolindo en zijn familie leefden in extreme armoede en regelmatig huiselijk geweld, vooral door de vader. Dolindo en zijn broer mochten bijvoorbeeld niet naar school, moesten les krijgen van oudere zussen. Ze kregen systematisch slaag van de vader, toen de resultaten hem niet zinden. Uiteindelijk gaf de vader toestemming aan zijn kinderen om naar school te gaan, maar daar waren Dolindo’s prestaties zeer slecht. Na een smeekbede tot Maria net voor zijn 13de verjaardag, waarin hij beloofde priester te worden indien hij zou slagen, verbeterden zijn schoolresultaten echter op miraculeuze wijze. Schoolgenoten noemden hem daarna “de encyclopedie”. Dolindo schreef verhandelingen, poëzie, toneelstukken en behoorde tot de beste leerlingen van de school. Ook thuis was er verandering: Pater Dolindo’s ouders gingen definitief uit elkaar, toen hij nog net geen 14 was, een zeer zeldzaam verschijnsel in die tijd.

Jaren van beproeving en onbegrip

In 1905 werd Pater Dolindo tot priester gewijd. Al snel na zijn wijding openbaarden zich bij hem mystieke gaven, zoals innerlijke stemmen en het vermogen om in de ziel van mensen te kijken. Dit wekte argwaan bij de kerkelijke autoriteiten. Dolindo werd psychiatrisch onderzocht en moest zelfs een openbaar exorcisme ondergaan, net voor hij uit zijn orde van de Vicentianen werd gezet in 1908 aan de leeftijd van 25.

Voor het grootste deel van zijn leven als priester, werd Pater Dolindo vervolgd door kerkelijke autoriteiten. In totaal mocht Dolindo gedurende zijn leven 19 jaar lang niet in het openbaar de H Mis opdragen of de sacramenten bedienen. Ondanks dit grote onrecht en zijn vele vrienden, die hem bleven steunen, weigerde hij in opstand te komen. Hij bleef de Kerk trouw en gehoorzaam, tot hij in 1937 aan de leeftijd van 55 volledig werd gerehabiliteerd en aangesteld werd als biechtvader van de aartsbisschop van Napels, Alessio Kardinaal Ascales. Pater Pio zei over hem ooit tegen pelgrims uit Napels: “Waarom komen jullie naar mij? Je hebt Don Dolindo in Napels! Ga naar hem, hij is een heilige.”

Een nalatenschap van overgave

Tijdens zijn uren van gebed schreef Pater Dolindo een monumentaal 33-delig commentaar op de Bijbel, volledig op zijn knieën. Dit spirituele werk stond een aantal jaren op de kerkelijke index, onder meer omdat historische bijbelinterpretaties toen meer in trek waren dan mystieke. Zelf was hij een overtuigd scepticus van historisch-kritische bijbelinterpretaties, waardoor hij in aanvaring kwam met de Pauselijke Bijbelcommissie.  Pater Dolindo schreef bovendien duizenden persoonlijke nota’s aan de gelovigen die bij hem kwamen biechten met gebeden en raadgevingen. Zijn belangrijkste erfenis is echter het Noveen van Overgave, dat hij via een innerlijke inspraak van Jezus ontving. De kern van dit gebed is het loslaten van angst en materiële zorgen, door het herhalen van de woorden: “O Jezus, ik geef mij aan U over, zorgt U voor alles!”

Pater Dolindo stierf op 19 november 1970 in Napels, nadat hij de laatste tien jaar van zijn leven deels verlamd was geraakt door een beroerte. In 1997 werd zijn proces tot zaligverklaring geopend. Zijn graf in de kerk van San Giuseppe dei Vecchi in Napels trekt nog dagelijks pelgrims die, volgens een oude belofte van Dolindo zelf, drie keer op zijn marmeren tombe kloppen voor zijn hemelse voorspraak.

Op zijn graf staat er ook een inscriptie, die vandaag nog zeer relevant is voor gelovigen, die zich niet welkom voelen in de Kerk, maar toch trouw blijven: “O heilige Kerk van God, u liet mij in mijn priesterschap achter als een verminkte, gekweld door tribulatie…als klimop bleef ik mij vastklampen aan Uw eeuwige priesterschap, o Jezus.”