Het plechtige onthaal van de ‘aartsbisschoppin’ van Canterbury, Sarah Mullally, door het Vaticaan, heeft in heel de wereld voor veel opschudding gezorgd . In de Vlaamse media werd het nauwelijks vermeld.
Juist zoals al haar Anglicaanse voorgangers, kan mevrouw Mullally op geen enkele geldige wijding bogen. Zij leidt, onder luid protest trouwens van een hele vleugel van haar schismatieke ‘Kerk’, een van Rome afgescheiden gemeenschap, die zeker sinds de laatste zestig jaar zich steeds meer van de katholieke leer heeft verwijderd, een trend die zich sinds de historische ontmoeting van Paulus VI met haar voorganger Michael Ramsey, nog versterkt heeft. Een groot aantal Angicaanse priesters en zelfs bisschoppen hebben trouwens de laatste jaren gevraagd om opgenomen worden in de rooms-katholieke Kerk.
De beelden, die vanuit Rome werden verspreid, zijn inderdaad schokkend. Een vrouw, die door de katholieke Kerk niet wordt erkend, noch als priester, noch als bisschop, omdat dit leerstellig gewoon niet kan, verschijnt in de Sint Pieters basiliek, getooid met een paarse soutane, een groot borstkruis. , een bisschopsring en alle uiterlijke tekenen van het apostolische gezag. Zij wordt met alle eerbetoon ontvangen. Zij zegent katholieke bisschoppen in de Clementijnse kapel en poseert overvloedig in de Renaissance zalen en kapellen, die eeuwenlang de legitieme opvolgers van de apostelen hebben zien voorbijkomen.
Tijdens de audiëntie met paus Leo, was de scène surrealistisch: twee figuren, die op dezelfde manier gekleed waren, op dezelfde hoogte zaten en van gelijke tot gelijke met elkaar converseerden.
Wat wij mee maken is een banalisering van het heilige. De schade die dit veroorzaakt, is niet politiek, mediatiek of zelfs oecumenisch: zij is sacramenteel en tast de catechese aan. Wanneer symbolen gebruikt worden alsof zij gelijkwaardig zijn, terwijl zij het helemaal niet zijn, wordt het onderscheidingsvermogen van de gelovigen beetje voor beetje uitgehold. De soutane, het borstkruis, de zegen, die aan de bisschoppen gegeven wordt, de bisschoppelijke toespraak, de plechtige receptie en de talloze foto’s, die door de media gretig worden verspreid : alles lijkt wel op hetzelfde neer te komen, ook al tonen de canonieke teksten het tegenovergestelde aan.
Deze boodschap is verwoestend. Zij laat uitschijnen dat er geen enkel onderscheid is tussen een geldige bisschop en een ongeldige. Dat het absoluut niet belangrijk is de katholieke leer te verdedigen of er de essentie van te ontkennen. Er wordt absoluut geen onderscheid gemaakt tussen het zegenen volgens het geloof beleden door de Kerk sinds de apostelen of die zegening als een gebaar te beschouwen, een gebaar zonder enige theologische inhoud, een soort hoffelijke begroeting tussen burgerlijke hoogwaardigheidsbekleders.
Het kwaad is dus niet enkel de aanwezigheid van Sarah Mulally in Sint-Pieters vorige week. Het ligt verscholen in het feit dat de hele ontvangst die haar te beurt viel, het hele decorum daarrond, wel een bevestiging lijkt van een sacramentele positie, die zij op leerstellig vlak helemaal niet bekleedt.
Haar tactiek is een subtiele, zeer doeltreffende en nauwelijks merkbare manier om het geloof uit te hollen. Zij stelt de leer niet openlijk in vraag, maar verschuilt haar tegenstelling onder uiterlijke omgangsvormen: hoffelijkheid, een gekunstelde lach hier en daar, een oecumenisch jargon en stichtende opnames. En zij doe dat daar waar de echo het sterkst is, in het hart zelf van de katholieke Kerk, voor de camera’s die de beelden in de hele wereld zullen uitzenden.
De gevolgen zijn rampzalig.De gemiddelde gelovige, die zich gewoon laat informeren door de beelden en de commentaren van de mainstream media, zal automatisch drie conclusies trekken: tussen de katholieke bisschoppen en de Anglicaanse primaat is er fundamenteel geen verschil; de theologische en leerstellige verschillen tussen de twee Kerken zijn slechts een kwestie van nuances of van onbelangrijke culturele verschillen … en, zeker in deze tijd, van essentieel belang, de morele standpunten, waarop de Anglicaanse primaat op fanatieke wijze steeds weer op hamert- het vrouwelijk priesterschap, de sacramentele zegening van homoseksuele koppels, vrije abortus en het blindelings volgen van de genderideologie- zijn verenigbaar met het katholieke geloof, vermits de paus haar met alle eerbewijzen ontvangt en met haar heilige symbolen deelt.
Geen enkele van deze drie conclusies is waar en toch zullen zij door velen getrokken worden, alsof zij echt waren. Hierin schuilt het venijn. Deze begrippen zullen deel gaan uitmaken het gemeenschappelijke religieuze gevoel van miljoenen personen, die geen enkele dissidente theoloog meer nodig zullen hebben om te geloven wat de visuele liturgie van het Vaticaan hen heeft voorgehouden.
Moet men zich verbazen over de naïeve houding van het Vaticaan of toont het aan welke koers paus Leo wil volgen? De Duitse Kerk staat dicht bij een schisma. Kardinaal Marx van Munchen wil een Genderkirche met sacramentele homo-zegeningen en vrouwen-priesters. In zijn bisdom moeten alle priesters een verplichte cursus over de weldaad van homo-zegeningen volgen. Degenen die weigeren worden afgedankt…Paus Leo heeft hierover wel zijdelings zijn afkeuring uitgedrukt, maar daar blijft het voorlopig bij.
Ondertussen wordt de Pius X Broederschap met alle banbliksems bedreigd, omdat zij, uit noodzaak, twee bisschoppen willen wijden. Weliswaar zijn zij het niet eens met sommige uitwassen van het Tweede Vaticaans concilie en zeggen zij dit openlijk, maar verder erkennen zij volledig het leergezag van de paus en bidden zij voor hem. Op leerstellig vlak zijn zij in volledige eenheid met de katholieke Kerk en haar leer, zoals die sinds twintig eeuwen gepredikt wordt. Hun seminaries zitten vol met geestdriftige jonge mannen, die het katholieke geloof willen beleven en uitdragen.
Als de afvallige Sarah Mullally met alle eerbetoon, een hogepriesteres waardig, door paus Leo ontvangen wordt, waarom kan de problematiek van de bisschopswijdingen dan niet op een ‘barmhartige’ wijze besproken en geregeld worden. Kan paus Leo niet gewoon een bisschop afvaardigen om deze wijdingen te voltrekken?
De linksen zijn Rome al langer binnen gedrongen. Bergoglio en linkse Leo vernietigen de Kerk van Jezus Christus van binnen uit. Het Lichaam van Christus, Zijn Kerk, zal na 2.000 jaar opnieuw worden gekruisigd. Dit werd voorzegd en het gebeurt voor onze ogen.