Mgr. Schneider: De Eucharistie, de grootste schat van de Kerk, in tijden van verdrukking

Foto: LifeSiteNews

Voice of the Family organiseerde vorige maand een online ‘Rome Life Forum‘ waarbij, naast Dr. Roberto de Mattei ook Mgr. Schneider een lezing gaf. Deze ging over de H. Eucharistie in tijden van verdrukking. En hij is niet mals voor de bisschoppen die zonder pardon de publieke H. Missen hebben verboden.

De Eucharistie, de grootste schat van de Kerk, in tijden van verdrukkingen.

Z.E. Bisschop Athanasius Schneider

We zijn getuige van een unieke situatie: het is voor het eerst in de geschiedenis van de Kerk dat de openbare viering van het eucharistisch offer bijna op wereldschaal verboden is. Onder het voorwendsel van de Covid-19-epidemie is het onvervreemdbare recht van christenen op de openbare viering van de Heilige Mis geschonden, onevenredig en ongerechtvaardigd. In veel landen, en vooral in overwegend katholieke landen, werd dit verbod op zo’n systematische en meedogenloze manier gehandhaafd dat het leek alsof de meedogenloze historische vervolgingen van de kerk werden teruggebracht. Een sfeer van de catacomben werd gecreëerd met priesters die in het geheim de Heilige Mis vierden met een groep gelovigen.

Het ongelooflijke feit was dat te midden van dit wereldwijde verbod op de openbare heilige mis vele bisschoppen, zelfs voordat de regering de openbare eredienst verbood, decreten uitvaardigden waarmee ze niet alleen de openbare viering van de heilige mis verboden, maar ook van enig ander sacrament. Door zulke anti-pastorale maatregelen ontnamen die bisschoppen de schapen het geestelijke voedsel en de kracht die alleen de sacramenten kunnen verschaffen. In plaats van goede herders veranderden die bisschoppen in starre ambtenaren. Die bisschoppen onthulden dat ze doordrenkt waren met een naturalistisch beeld, dat ze alleen zorgden voor het tijdelijke en lichamelijke leven, en vergaten hun primaire en onvervangbare taak om voor het eeuwige en spirituele leven te zorgen. Ze vergaten de waarschuwing van Onze-Lieve-Heer: “Wat baat het een mens als hij de hele wereld wint en zijn ziel verliest? Of wat moet een man in ruil voor zijn ziel geven? ‘ (Mt. 16:26). Bisschoppen die het niet alleen niet konden schelen, maar hun trouwe gelovigen toegang tot de sacramenten, met name het sacrament van de Heilige Eucharistie en het sacrament van de boete, rechtstreeks verboden, gedroegen zich als nepherders, die hun eigen voordeel zoeken.

Die bisschoppen gaven zichzelf echter toegang tot de sacramenten, aangezien ze de Heilige Mis vierden, hadden ze hun eigen biechtvader, konden ze de zalving van de zieken ontvangen. De volgende opwindende woorden van God zijn ongetwijfeld van toepassing op die bisschoppen die in deze verdrukking, veroorzaakt door de sanitaire dictatuur, hun schapen het spirituele voedsel van de sacramenten ontzegden, terwijl ze zichzelf voedden met het voedsel van de sacramenten:

“Mensenkind, profeteer tegen de herders van Israël, profeteer en zeg tot de herders: Dit zegt Jahwe de Heer: Wee de herders van Israël die zichzelf weiden! Moeten de herders niet hun schapen weiden? Ge eet het vet, ge kleedt u met de wol, ge slacht het vetgemeste dier, maar weiden doet ge de beesten niet. Het zwakke dier geeft ge niets om aan te sterken, het zieke dier geneest ge niet, het gewonde verbindt ge niet, het verdwaalde brengt ge niet terug en het verlorene zoekt ge niet; ge behandelt de dieren hard en ruw.Ze raken verspreid omdat niemand ze weidt; ze vallen ten prooi aan de wilde dieren of raken verdwaald. Mijn schapen dolen rond over alle bergen en hoge heuvels; over heel de aarde zijn mijn schapen verstrooid, zonder dat er iemand naar vraagt of naar zoekt. Daarom, herders, luistert naar het woord van Jahwe: Zo waar Ik leef, zegt Jahwe de Heer: omdat mijn schapen weggeroofd worden, omdat ze ten prooi vallen aan de wilde dieren doordat niemand ze weidt, omdat mijn herders zich niet om de schapen bekommeren, maar alleen zichzelf weiden en niet mijn schapen, daarom, herders, hoort het woord van Jahwe.Dit zegt Jahwe de Heer: Ik keer mij tegen de herders! Ik zal mijn schapen van hen opeisen en henzelf als herder ontslaan. De herders zullen niet langer zichzelf weiden; Ik zal mijn schapen uit hun mond bevrijden, ze zullen hun niet langer als voedsel dienen.” (Ez.34: 2-10)

In de tijd van de pest, die een onvergelijkbaar hoger sterftecijfer had als de huidige epidemie van Covid-19, vermeerderde St. Carlo Borromeo het aantal openbare vieringen van de Heilige Mis. Hoewel hij de kerken een tijdje sloot,  beval hij terzelfdertijd dat er Missen zouden worden gevierd op veel publieke en open plaatsen, zoals pleinen, kruispunten, straathoeken. Hij verplichtte de priesters om de zieken en de stervenden te bezoeken om hen de sacramenten van Boete en Ziekenzalving toe te dienen. Hij beval openbare processies te houden, waarin mensen op gepaste afstand liepen, om de zonden te herstellen en Goddelijke Barmhartigheid te aanroepen. St. Carlo Borromeo vergat de zorg voor het lichaam van de geïnfecteerde mensen niet, maar tegelijkertijd was zijn voornaamste zorg de spirituele hulp van de sacramenten, waarmee de zieken moesten worden versterkt. Er zijn veel ontroerende heroïsche voorbeelden uit de geschiedenis, waarin priesters bewust het dodelijke gevaar accepteerden om de sacramenten toe te dienen aan mensen die besmet waren met dodelijke besmettelijke ziekten.

Er is een ontroerend getuigenis van de Oxford-beweging in de Anglicaanse kerk in de 19e eeuw, over de waarde van de schoonheid van de liturgie en de ijverige toediening van de sacramenten in de tijd van de gevaarlijke en zeer besmettelijke cholera-epidemie in Engeland. De Katholieke Kerk erkent deze sacramenten niet als geldig, maar het feit dat deze predikanten tijdens een epidemie zoveel belang hechtten aan pastorale zorg zou nu een getuigenis voor ons moeten zijn.

‘De rituele vernieuwingen waarvan ze werden beschuldigd, waren volledig geworteld in de wanhopige pastorale behoeften die ze tegenkwamen. De Zusters van Barmhartigheid werkten samen met de geestelijkheid van St. Peter’s Plymouth in de cholera-epidemieën van de late jaren 1840 en dienden een verzoekschrift in bij de pastoor, pater Fr. George Rundle Prynne, voor een viering van de Eucharistie elke ochtend, om hen te sterken vóór hun werk. Zo begon de eerste dagelijkse Mis in de Kerk van Engeland sinds de Reformatie. Evenzo legden de geestelijken van St. Saviour’s, Leeds, de medicijnen op het altaar, bij iedere communie ’s ochtends, voordat ze ze naar de vele tientallen van hun parochianen brachten die diezelfde dag aan cholera zouden sterven. Deze sloppenwijken en hun priesters zijn veel te veel om op te noemen, maar hun moed en vroomheid zijn te bewonderen. De Kerk van Engeland beschouwde in deze tijd het ritueel als een goddeloze na-aping van een papistische kerk. De gewaden waren voor de meesten gruwelijk, en toch werden op plaatsen zoals de missiekerk van St. George’s in het Oosten, met wierookvaten gezwaaid, werd knielen aangemoedigd, werd het kruisteken vaak gemaakt en werd toewijding aan het gezegende sacrament als vanzelfsprekend beschouwd. Er werden biechten gehoord, heilige zalving werd beoefend. Schoonheid en heiligheid zouden te midden van ellende en depressie gaan, als getuige van het katholieke geloof in Jezus Christus, de geïncarneerde God, aanwezig en actief in zijn wereld. En, misschien wel het meest betekenisvolle, de zieken en stervenden zouden deze sacramentele aanwezigheid zoveel mogelijk ontvangen. Bekentenissen op het sterfbed, de olie van zalving, en soms de communie van het bewaarde sacrament, werden de wapens van de priesters tegen bijvoorbeeld de verschrikkelijke cholera-epidemie in Oost-Londen van 1866.”

St. Damiaan de Veuster is een lichtgevend voorbeeld van een priester en een herder van zielen die omwille van het vieren van de Heilige Mis en het toedienen van de andere sacramenten aan de verlaten mensen die lepra leden op het eiland Molokai, vrijwillig aanvaardde om hun de sacramenten toedienen, onder hen te leven en daardoor zichzelf aan de dodelijke ziekte blootstellen. Bezoekers zijn de bezienswaardigheden en geluiden van een zondagsmis in de St. Filomena-kapel nooit vergeten. Pater Damiaan stond bij het altaar. Zijn melaatsen verzamelden zich om hem heen op het altaar. Ze hoestten en spuwden constant. De geur was overweldigend. Maar Pater Damian aarzelde nooit en toonde nooit zijn afkeer. Zijn kracht kwam van de eucharistie zoals hij zelf schreef: “Het is aan de voet van het altaar dat we de kracht vinden die we nodig hebben in ons isolement …” Daar vond hij voor zichzelf en voor degenen die hij steun en aanmoediging gaf, de troost en de hoop die hem “de gelukkigste zendeling ter wereld” maakte, zoals hij zichzelf noemde. Mahatma Gandhi had bijvoorbeeld gezegd dat de wereld weinig helden heeft die vergelijkbaar zijn met Pater Damiaan van Molokai. België, het geboorteland van Pater Damiaan, heeft hem uitgeroepen tot de grootste man in hun geschiedenis.

CHERUPUSHPAM OF JESUS: SAINT DAMIEN OF MOLOKAI

Onze tijd wordt gekenmerkt door een ongekende en wijdverbreide liturgische en Eucharistische crisis als gevolg van de praktische nalatigheid van de waarheid dat de Eucharistie, de heilige Communie, de Schat is van het altaar en van onuitsprekelijke majesteit is. Daarom blijven de volgende vermaningen van het Concilie van Trente vandaag meer dan ooit relevant:

‘Geen enkele andere daad van trouwe christenen is zo heilig en zo goddelijk als dit geweldige mysterie, waarin elke dag die levengevende Gastheer, waardoor we met God de Vader verzoend werden, door priesters aan God op het altaar wordt geofferd, en het is evenzeer duidelijk dat u al het mogelijke moet doen om het te vieren met de grootste zuiverheid en innerlijke transparantie en een uiterlijke houding van toewijding en vroomheid. ‘ (Sess. XXII, Decretum de observandis et vitandis)

Deze Goddelijke majesteit die aanwezig is in het mysterie van de Allerheiligste Eucharistie, is echter een verborgen majesteit. Onder de Eucharistische gedaanten bevindt zich de verborgen God van Majesteit. De Heilige Pièrre-Julien Eymard, een moderne apostel van de Eucharistie, sprak met name over de waarheid van de verborgen majesteit van Christus in het Eucharistisch mysterie. Hij liet ons bewonderenswaardige overwegingen zoals deze achter:

‘Jezus bedekt zijn macht met een sluier, omdat ik anders bang zou zijn. Hij bedekt zijn heiligheid met een sluier, waarvan de verhevenheid onze weinige deugden zou ontmoedigen. Een moeder praat op een kinderlijke manier met haar kind helemaal op zijn niveau. Op dezelfde manier maakt Jezus zichzelf klein met de kleine om ze tot zichzelf te verheffen. Jezus verbergt zijn liefde en warmte. Zijn vurigheid is zodanig dat we zouden worden verteerd als we direct aan de vlammen zouden worden blootgesteld. Het vuur verteert. God is een verterend vuur. Op deze manier versterkt de verborgen Jezus ons tegen onze zwakheden. … Deze duisternis van de verborgen majesteit vereist van ons een zeer waardig offer, het offer van ons intellect. We moeten zelfs geloven tegen het getuigenis van onze zintuigen, tegen de gewone natuurwetten, tegen onze eigen ervaring. We hoeven alleen in het woord van Jezus Christus te geloven. Er is maar één vraag: ‘Wie is er?’ – ‘Ik ben het’, antwoordt Jezus Christus. Buig en aanbid Hem! … In plaats van een test te zijn, wordt deze sluier een stimulans, een aanmoediging om een ​​nederig en oprecht geloof te hebben. De mens wil een verborgen waarheid binnendringen, een verborgen schat ontdekken, een moeilijkheid overwinnen. Evenzo zoekt de getrouwe ziel naar de Heer in de aanwezigheid van de eucharistische sluier terwijl Magdalena naar het graf zocht. De Eucharistie is voor de ziel wat God is voor de gezegenden in de Hemel: een waarheid en een schoonheid die altijd oud en altijd nieuw is, die de mens niet moe maakt van het te onderzoeken en te beschouwen. Net zoals in deze wereld liefde leeft van geluk en verlangens, zo is ook de ziel gelukkig en verlangt geluk door de Eucharistie; de ziel eet en heeft nog steeds honger. Alleen de wijsheid en goedheid van onze Heer konden de Eucharistische sluier uitvinden. ‘ (The Real Presence. Eucharistic Meditations, New York 1938, 92-94)

Eucharistic Adoration | St. Michael Parish | Exeter, NH

Dezelfde heilige liet ons diep nadenken over de aanbidding van de eucharistie:

‘Ik heb genoten van de schoonheid van Uw huis. (Psalm xxv. 8.) Op een dag kwam een ​​vrouw, een goede aanbidder, naar Jezus om Hem te aanbidden. Ze bracht een albasten doos vol kostbare zalf mee die ze op Zijn voeten uitgoot om haar liefde voor Hem te tonen en eer te betonen aan Zijn Goddelijkheid en heilige menselijkheid. ‘Waarvoor dient deze verspilling?’, Zei de verrader Judas. ‘Deze zalf had voor veel geld verkocht kunnen worden, en aan de armen gegeven.’ Maar Jezus rechtvaardigt zijn dienstmaagd: ‘Wat deze vrouw heeft gedaan, is een goed werk. En waar dit evangelie ook zal worden gepredikt, dit zal ook wat zij heeft gedaan, worden verteld ter ere van haar. ‘Dit evangelie-incident kan worden toegepast op de eucharistie. Onze Heer is in het Heilig Sacrament om van mensen hetzelfde eerbetoon te ontvangen dat Hij ontving van degenen die het geluk hadden om tijdens Zijn sterfelijk leven dicht bij Hem te komen. Hij is er om iedereen de gelegenheid te geven om een ​​persoonlijk eerbetoon te brengen aan Zijn heilige menselijkheid. Was dit de enige reden voor de Eucharistie, het zou ons heel gelukkig moeten maken; want de Eucharistie stelt ons als christenen in staat om persoonlijk ons ​​respect te betuigen aan onze Heer.

‘Deze aanwezigheid is de rechtvaardiging van zowel de openbare eredienst als het leven ervan. Als je de Werkelijke Tegenwoordigheid wegneemt, hoe zul je dan in staat zijn aan Zijn meest heilige mensheid het respect en de eer te brengen die Hem toekomen? Als mens is onze Heer alleen aanwezig in de Hemel en in het Allerheiligste Sacrament. Door middel van de Eucharistie kunnen we persoonlijk tot de levende Heiland komen, Hem zien en met Hem converseren. Zonder deze aanwezigheid wordt goddelijke aanbidding een abstractie. Door deze aanwezigheid gaan we rechtstreeks naar God en benaderen Hem zoals tijdens Zijn sterfelijk leven. Wat zou het jammer zijn als we, om de mensheid van Jezus Christus te eren, achttien eeuwen terug moesten! Dat is allemaal goed voor de geest, maar hoe breng je een uiterlijk eerbetoon aan zo’n ver verleden? We zouden onszelf tevreden stellen met dank voor de mysteries zonder er actief aan deel te nemen. Maar met de Eucharistie kunnen we Hem komen aanbidden zoals de herders; we kunnen ons voor Hem neerwerpen als de Wijzen; we hoeven er niet langer spijt van te hebben dat we niet aanwezig waren in Bethlehem of op Golgotha.

“Op de dag van het oordeel zullen we het recht hebben om tegen Hem te zeggen:‘ We bezochten U niet alleen in de armen, maar in Uw verheven Persoon zelf. Wat geeft U ons terug? ’Wereldse mensen zullen dit nooit begrijpen. ‘Geef en geef veel aan de armen’, zeggen ze. ‘Maar wat heb je eraan om kerken te geven? Al deze overdadige uitgaven aan altaren zijn verspild geld. ‘Dat is de manier om protestant te worden. Nee! De kerk wil een levende aanbidding hebben omdat ze haar levende Heiland op aarde bezit. Is dat niet de moeite waard? Maar dat is nog niet alles. Aan de Eucharistische Jezus geven is een troost en een vreugde, want het is ook een noodzaak. Ja, we voelen de noodzaak om onze Heer bij ons te zien en te voelen, en om Hem te eren met onze gaven. Als onze Heer niets meer van ons verlangde dan een innerlijke hulde, zou Hij niet voldoen aan een van de dwingende behoeften van de mens; we kunnen niet liefhebben zonder die liefde te manifesteren door uiterlijke tekenen van vriendschap en genegenheid.

‘Als het heilige linnen schoon is, als de gewaden netjes en in goede staat zijn, oh! dat is een teken van geloof! Maar als een kerk niet de juiste gewaden heeft voor de dienst van onze Heer en meer op een gevangenis lijkt dan een kerk, ontbreekt het aan geloof. Mensen geven aan elke vorm van liefdadigheid; maar iets smeken voor het Allerheiligste Sacrament, en ze weten niet waar je het over hebt. Moet de koning dan in lompen gaan terwijl zijn dienstknechten rijkelijk gekleed zijn? We hebben niet het juiste soort geloof, een geloof dat praktisch is, een geloof dat liefheeft; we hebben alleen een negatief, speculatief geloof. We zijn katholiek van naam, maar in de praktijk protestants. ‘ (The Real Presence. Eucharistic Meditations, New York 1938, 172ff.)

De Heilige Pièrre-Julie Eymard zei verder ook:

‘In de aanbidding van God is alles geweldig, alles is goddelijk. … De Heilige Roomse liturgie is daarom uiterst verheven en authentiek. Het komt van Petrus, het hoofd van de Apostelen. Elke paus behield het en gaf het met alle respect door aan de volgende eeuwen, wetende hoe hij in overeenstemming met de behoeften van geloof, vroomheid en dankbaarheid nieuwe formules, ambten en heilige riten kon toevoegen. […] Liturgische aanbidding is de oefening bij uitstek van de hele religie. ”(Direttorio degli aggregati del Santissimo Sacramento, Ch. II, art. V, n. 1.)

De situatie van de openbare stopzetting van de Heilige Mis en de sacramentele Heilige Communie tijdens de Covid-19-epidemie is zo uniek en ernstig dat men achter dit alles een diepere betekenis kan ontdekken. Dit evenement is bijna vijftig jaar na de introductie van de Communie in de hand (in 1969) en een radicale hervorming van de misritus (in 1969/1970) met zijn protestantiserende elementen (offertorium gebeden) en de horizontale en educatieve stijl van viering gekomen (freestyle momenten, feest in gesloten kring en richting de mensen). De praktijk van de communie in de afgelopen vijftig jaar heeft geleid tot een onopzettelijke en opzettelijke ontwijding van het Eucharistische lichaam van Christus op een ongekende schaal. Al meer dan vijftig jaar werd het Lichaam van Christus (meestal onbedoeld) vertrapt door de voeten van geestelijken en leken in Katholieke kerken over de hele wereld. Het stelen van heilige Hosties neemt ook in een alarmerend tempo toe. De praktijk om de Heilige Communie rechtstreeks met eigen handen en vingers te nemen, lijkt steeds meer op het gebaar van het nemen van gewoon voedsel. Bij niet weinig katholieken heeft het gebruik van de Communie in de hand het geloof in de Werkelijke Tegenwoordigheid, in de transsubstantiatie en in het goddelijke en verheven karakter van de heilige Hostie afgezwakt. De Eucharistische Tegenwoordigheid van Christus is in de loop van de tijd onbewust voor deze gelovigen een soort heilig brood of symbool geworden. Nu heeft de Heer ingegrepen en bijna alle gelovigen beroofd van het helpen bij de Heilige Mis en het sacramenteel ontvangen van de Heilige Communie.

De huidige stopzetting van de openbare Heilige Mis en de Heilige Communie kan door de paus en de bisschoppen worden begrepen als een goddelijke berisping voor de afgelopen vijftig jaar van Eucharistische ontheiligingen en trivialiseringen en tegelijkertijd als een barmhartige oproep voor een authentieke Eucharistische bekering van de hele Kerk. Moge de Heilige Geest het hart van de paus en de bisschoppen raken en hen ertoe bewegen concrete liturgische normen uit te vaardigen, zodat de Eucharistische eredienst van de hele Kerk gezuiverd en weer op de Heer gericht kan worden. Men zou kunnen suggereren dat de paus, samen met kardinalen en bisschoppen, in Rome een openbare herstelhandeling verricht voor de zonden tegen de heilige Eucharistie en voor de zonde van de handelingen van religieuze verering aan de Pachamama-beelden. Zodra de huidige verdrukking is beëindigd, moet de paus concrete liturgische normen uitvaardigen, waarin hij de hele Kerk uitnodigt om zich op de manier van viering opnieuw tot de Heer te wenden, d.w.z. celebrant en gelovigen keerden zich tijdens het Eucharistisch gebed in dezelfde richting. De paus moet ook de praktijk van Communie in de hand verbieden, want de Kerk kan niet ongestraft blijven om het Heilige der Heiligen in de kleine heilige Hostie op een zo minimalistische en onveilige manier te behandelen.

We moeten ook luisteren naar de stem van de kleinen in de kerk, dat wil zeggen de stem van talloze gelovigen, kinderen, jonge mensen, vaders en moeders van het gezin, ouderen, die in de zichtbare manifestatie van hun respect en liefde voor de Eucharistische Heer is in het midden van de Kerk vernederd en veracht worden door een arrogant en ongetwijfeld farizeïsch klerikalisme. Deze kleine minnaars en verdedigers van de Eucharistie zullen het leven van de Kerk in onze tijd vernieuwen en deze woorden van Jezus worden terecht en terecht op hen toegepast: ‘Ik zegen U, o Vader, Heer van hemel en aarde, omdat U deze dingen verborgen hebt gehouden voor de wijzen en verstandigen en ze aan de kleinen hebt geopenbaard.” (Mt 11,25) Moge deze waarheid ons hoop en licht geven in het midden van de duisternis en ons geloof en onze liefde voor de Eucharistische Jezus vergroten, want als we de Eucharistische Jezus hebben, hebben we alles en zal niets worden gemist.

Bron: LifeSiteNews

identicon

Author: Jozef Ivo

Een katholiek die bezorgd is over wat er in de Kerk gebeurt.

12 thoughts on “Mgr. Schneider: De Eucharistie, de grootste schat van de Kerk, in tijden van verdrukking

  1. We zijn katholiek van naam, maar in de praktijk protestants.
    En zo is het ..

    Geen woorden voor hoe slecht het met onze priesters in België gesteld is. Wat een geestelijke, sacramentele en pastorale armoede heerst er in hun harten en hoe erg zijn ze op hun eigen welzijn gesteld. En de coronatijd heeft het alleen maar heel erg uitvergroot hoe arm België is..
    Ik kan niet meer geloven dat dit het uitverkoren volk van God is.
    Zo laksheid, zo’n ongeloof, zo’n onkuise mannen.
    Dit is geen uitverkoren volk van God, maar van Satan.

    1. U hebt het over ‘zo’n onkuise mannen’ spreekt u uit ervaring, of poneert u zo maar een stelling.
      Alle priesters zijn ook al slecht volgens u. Als het allemaal zo’n vaart loopt als u beweert, kunnen we maar hopen dat we zo vlug mogelijk zonder priesters zitten…

      1. Spreekt U uit ervaring?
        Typisch weer een reactie van een man die graag wil horen dat ik er ervaring mee heb.
        Ik zal je moeten teleurstellen: ik heb gelukkig geen ervaring met zulke mannen..
        En onkuise mannen mogen ook heel ver van mij wegblijven, ik heb aan zulke mannen geen boodschap. Die plegen alleen maar een aanslag op mijn lichaam met hun onkuise en geile gedachten.

        Verder heb ik nog niet veel goede priesters in België tegen gekomen, ze zijn heel schaars.
        Maar, gelukkig zijn er wel enkele, maar ze zijn in de minderheid.
        En de Corona heeft het alleen maar bevestigd, dat ze heel schaars zijn.

        Want, veel geloof heb ik bij de priesters niet gevonden, want ze zaten allemaal veilig in hun kot.. k heb vooral sterk geloof gevonden, bij het zorgpersoneel, artsen, verpleegkundige en mensen die er moesten in werken, want die konden niet in hun kot blijven.

        1. Mijn veronderstelling is hiermee bewaarheid. U zegt zo maar wat, zonder enig bewijs. In de gewone taal heet zoiets populisme. Gelukkig zijn er in uw wederwoord toch ‘enkele’ goede priesters zoals u zegt. Het is zo gemakkelijk om ideeën te verkopen als waarheid. Dat u alle mannen over dezelfde kam scheert laat mij verder koud. Dat u mij woorden in de mond legt die ik niet gesproken hebt, raakt mij dan ook niet.

          1. Wat goed: mijn woorden raken jouw niet en en jouw woorden raken mij niet, geweldig dan blijven we beide in onze vrede. 🙂

            Je moet dit artikel eens lezen en de vele andere artikels waar profetische woorden zijn uitgesproken over de afvalligheid van priesters. Het zijn mijn woorden dus niet, ik ben alleen goed op de hoogte van de vele boodschappen die Heiligen e.a. hierover geschreven hebben. En ik kan wel een reeks namen opnoemen van priesters die niet zo trouw zijn aan kuisheid. Maar, die lijst ga ik niet in openbaarheid zetten, daar bid ik in het verborgen voor. Zo hoort het ook als katholiek.

            En dat ik alle mannen over één kam scheer, zeg ik ook niet. Maar, vele mannen zijn zeker niet Heilig te noemen wat kuisheid betreft. In deze tijden zijn het er maar weinig die in kuisheid volharden. Daarmee lopen de kerken ook zo leeg, waar geen kuisheid is, is ook geen heiligheid te bespeuren. Want, kuisheid is nodig om Jezus trouw na te volgen.. Ook al beweren vele dat dit niet is. Maar ja, de katholieke kerk is dan ook protestants geworden, zoals het artikel weergaf..

            1. Beste Lotje,

              Ik onderschrijf je artikel helemaal. Ik ben zelf man, maar weet perfect wat je bedoelt. In plaats van te reageren zoals Staf, zou elke man even een gewetensonderzoek moeten doen. Hoor ik bij die mannen waar Lotje het over heeft? Dan wordt het dringend tijd om er iets aan te doen. Hoor ik hier niet bij, bij de geile en onkuise mannen? Welnu, dan voel ik me ook niet aangesproken.

              Weet je Lotje, ik sta met mijn 2 voetjes in het alledaagse leven. Ik hoor mannelijke collega’s van me praten over vrouwen… Ik zie de naaktkalenders in het atelier… Ik hoor collega’s openlijk praten over hun ‘voorkeuren’ wanneer ze naar porno gaan kijken… Ik zie met m’n eigen ogen affaires op het werk…
              Ik weet perfect wat je bedoelt. En spijtig genoeg moet ik je helemaal gelijk geven. Onze maatschappij doet ondertussen niks anders dan vrije seks en perversie op alle mogelijke manieren promoten. Onze hele jeugd is gecorrumpeerd hierdoor. En hoe langer hoe meer ouderen ook…

              Ook wat de priesters betreft. Het is idd niet aan ons om hun zonden aan de grote klok te hangen, het is onze plicht om voor hen te bidden. Dit is echter niks nieuws onder de zon. Vele heiligen (ik denk maar aan de Heilige Birgitta van Zweden of Catharina Van Siëna om er maar een paar te noemen) waren al snoeihard als het ging om priesters die zich niet hielden aan het celibaat. Hun oordeel hierbij was (gesteund door hun mystieke ervaringen met de lijdende Christus) zeer duidelijk. (Ik herinner me dat de heilige Birgitta de geur van rottend vlees gewaar werd, wanner ze met onkuise geestelijken in eenzelfde ruimte was…)

              Spijtig genoeg is de ontucht en de perversie niet enkel een ‘mannendomein’. De vrouwen moeten vandaag niet onderdoen voor de mannen als het gaat om vreemdgaan, zelfbevrediging etc… Uiteindelijk is er voor elke man die vreemdgaat ook een vrouw die vreemdgaat. Of die tenminste weet dat de man waarmee ze een affaire heeft, een vaste relatie heeft met iemand anders, wat eveneens bedrog is.
              Mannen van vandaag weten niet eens meer (vanuit hun complete ongeloof) wat het is om je ogen te disciplineren. Als de vrouwen ‘uitverkoop’ houden met hun lichaam op straten en terrasjes, met niets-verhullende doorkijkkleding, is voor ons mannen nog veel meer de tijd aangebroken om ons te gedragen als waarachtige sterke Katholiek mannen. Onze ogen hiervan af te wenden. Het vlammetje te doven vooraleer het een razend vuur is. Maar in werkelijkheid gebeurt net het tegenovergestelde. Vrouwen worden uitgekleed met hun ogen, mannen maken schunnige opmerkingen, en een hoop vrouwen geniet ondertussen mateloos van de aandacht die ze hierdoor krijgen. Mannen en vrouwen, ze hebben allebei evenveel boter op het hoofd.

              Het wordt dringen tijd dat onze priesters terug gaan preken over de deugd van de kuisheid. (Zei OLV in Fatima niet dat de meeste zielen in de hel daar zaten wegen zonden tegen het vlees?) Dat zij hun parochianen, jong en oud terug tot de orde gaan roepen tot een waarachtig vurig geloof, weg met de lauwheid! Dat zij hun terug leren wat zonde is, bron van alle kwaad! Geestelijke oorlogsvoering! Spiritual Combat!
              In plaats van een strijdende Kerk (in de eerste plaats tegen onze eigen ongeoorloofde zinnen…) zijn we verworden tot een hangmatkerk, een feelgood-kerk, een nietszeggende-‘alles komt goed’ kerk.

              Ik bid met je mee Lotje, alle dagen, voor vurige begeesterde priesters. En dat zij bron mogen zijn van vele oprechte bekeringen.

              Het ga je goed! Eén in gebed,

              Kurt

              1. Beste Kurt,

                Het is inderdaad waar dat ontucht en de perversie niet enkel een ‘mannendomein’ is. De vrouwen moeten vandaag niet onderdoen voor de mannen. De vrouwen roepen de mannen ook niet meer tot de orde! Ik vind het zelf misselijkmakend hoe vrouwen in het dagelijks leven en zelf op internet met zichzelf te koop lopen. Als vrouwen respect zouden hebben voor zichzelf en lichaam, dan zou de man ook heel wat anders kraaien en had die perversie en ontucht helemaal niet zo uit de hand kunnen lopen. Want wat we nu ervaren in onze maatschappij neemt toch wel extreme duistere proporties aan. En daar hebben inderdaad zowel mannen als vrouwen hun aandeel in.

                Wat priesters betreft, ik vermoed dat iedere vrouw Heilig of niet Heilig die een roeping heeft tot bidden voor priesters inzichten kan ontvangen om te weten voor welke priesters ze moeten bidden. Zoals je schreef, de Heilige Birgitta van Zweden rook rottend vlees. De Heilige Hildegard Von Dingen heeft een hele tekst over hun ontrouw geschreven en die tekst was niet mals. Ik vermoed dan ook dat er nog vrouwen zijn die sterk met gebed bezig zijn en voor priesters bidden deze inzichten mogen ontvangen. Moeder Maria is moeder van alle priesters en als ze ziet dat één van haar Zonen verkeerd loopt, dan roept ze volgens mij wel de hulp in van biddende vrouwen.

                En wat je schreef over je werk, ik zie ook vreselijke dingen op mijn werk. Onze maatschappij en onze opvoeding naar kinderen en jongeren is al zo geseksualiseerd dat gezonde relaties niet meer gesmaakt worden. Degene die nog durven spreken over standvastige relatie tussen man en vrouw die worden regelrecht uitgelachen. Ik hoop dat jongeren er genoeg van krijgen en dat God ga ingrijpen zodat ze gaan beseffen dat wat ze voorgeschoteld krijgen geen realiteit is en alleen maar bestemd is voor hun ziel ten gronde te richten.

                Ik hoop mee dat onze priesters strijdbaarder gaan worden en zullen stoppen met hun zeemzoetige houding om maar te voorkomen dat ze schijnwerpers van spot worden binnen en buiten de kerk. Dankbaar dat je mee bid alle dagen voor vurige begeesterde priesters, zodat zij een bron mogen worden van veel oprechte bekeringen.

                Eén in gebed,
                Lotje

  2. God blijft áltijd dezelfde. Anders gezegd: God was en is altijd dezelfde. Wéér anders gezegd: de Drieëne God is onveranderlijk.
    Ons geloof is geënt op diezelfde God. Ons geloof blijft dus áltijd onveranderlijk; het kan hooguit meer gepreciseerd worden als de samenleving daar behoefte aan heeft.
    Dit houdt intrinsiek(!) in:
    1. dat traditionalisten het bij het rechte eind hebben.
    2. dat de zogeheten modernisten (= diegenen die verandering willen) – die hun meningen niet enten op overlevering en geschriften – fout zitten.

    Dat de modernisten fout zitten, kan iedereen (ongeacht IQ en slimheid) merken aan verminderde hoogachting voor God + verminderde aanbidding tot God + verminderd vertrouwen in God + dientengevolge verminderde hoogachting voor Hostie + verminderde aanbidding tot de Hostie + verminderd vertrouwen in de Hostie.
    De H. Mis (en dus God + offerande + de Hostie) zijn het onveranderlijk(!) hoogtepunt en het middelpunt van ons geloof.

  3. ‘Paus’ Franciscus – oftewel dhr. Bergoglio – knielt nóóit voor de H. Hostie (terwijl hij wél knielt om moslims hun voeten te wassen) (Bergoglio mankeert dus niets wat knielen onmogelijk maakt).

    ‘Paus’ Franciscus voldoet hierdoor niet aan de definitie, dat de H. Hostie het hoogtepunt en het middelpunt van ons geloof is. Volgens mijn overtuiging zit de R.K. kerk opgescheept met een niet katholieke ‘paus’.

  4. @staf: de hooghartige minachting die spreekt uit jouw toontje tgo Lotje wijst erop dat je inderdaad theoloog bent, product van de HUIDIGE theologische (?!?) faculteit van Leuven! Tussen haakjes: je weet toch wat het woord “theoloog” is? “Theo-loog” is de verleden tijd van “Theo liegt”, en in de vragende vorm is dit : “hoelang gaat die Theo daar nog blijven liegen?”!!

    @P.Derks: diegene die momenteel op de Stoel van Petrus zit, is inderdaad géén Paus; want de ware Paus, Benedictus XVI LEEFT NOG; dus KAN ER GEEN andere paus zijn! En dat die Bergolio ook geen eerbied heeft voor het H.Sacrament (want het artikel waarop hier wordt gereageerd, gaat toch over de eerbied tgo het H.Sacrament, meen ik) toont hij inderdaad door steevast op zijn kont te gaan zitten ipv te knielen voor het H.Sacrament (terwijl hij inderdaad wel kan knielen, zoals je schreef en hij ook bvb de VOETEN KUSTE van de Afrikaanse presidenten die op bezoek waren bij hem vorig jaar)…. En naast zijn lompe houding tgo het H.Sacrament verkondigt hij in zijn dagelijkse “catechese” ook ketterijen; waar hij bvb 2 weken terug de AARTSVADER JACOB een “schurk”, “crimineel”, “leugenaar”, en ander fraais noemde. Wie denkt hij trouwens zelf te zijn??? Hij is inderdaad de “valse profeet” uit het Boek Apocalyps zoals O.L.Vrouw het zegde tegen een Ierse moeder in 2012, dag op dag juist één jaar voor de staatsgreep van de Vrijmetselarij binnen de Kerk, die de ware Paus opzij schoven en hun kreatuurke op de Stoel van Petrus plaatsten (cfr. Boek der Waarheid”). Maar deze Boodschappen werden rap door “theologen” aangevallen en verworpen, want meneer Bergolio past mooi in hun kraam van de modernistische “kerk”. “Modern” ? Dit zijn ze ook niet, want de theorie die zij volgen (het Arianisme, dat de Godheid van Jezus ontkent, en dus ook het H.Sacrament niet erkent) is al eeuwen geleden veroordeeld door de Kerk, dus zijn zij feitelijk zeer ouderwets, voorbijgestreefd, achterlijk eigenlijk….

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Laat een reactie achter op theofilus Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.