Hoe de “deconstructie” van de postmodernisten onze samenleving langzaam doet imploderen

Foto: Sultan Knish

“Er zijn geen universele waarheden”, “religies en culturen zijn relatief”, “je moet oordelen vanuit je buikgevoel”, “het is de schuld van de maatschappij”, “verbaal geweld”:  klinken deze uitspraken vertrouwd? Wel, al deze cliché-beweringen, die we soms tot vervelens toe in onze omgeving horen, hebben we te danken aan het postmodernisme. 

Het postmodernisme startte als filosofische en artistieke beweging in Frankrijk, tijdens de jaren ’60.  Het baseerde zich op avantgardistische kunst en filosofen als Nietzsche en Heidegger, in het bijzonder hun anti-realisme en hun verwerping van universele concepten. Het postmodernisme bouwt verder op het modernisme en haar vernietiging van het feodalisme, de Kerk, en traditionele machtsstructuren. De doelstelling is echter deze keer het deconstrueren van de cultuur, de taal, wetenschap en de rede zelf.

Wie waren die postmodernisten nu? Drie namen komen in het vizier: Jean-François Lyotard, bedenker van de term postmodernisme in zijn werk “La condition postmoderne” (1979), Michel Foucault en Jacques Derrida, de grondlegger van de “deconstructie”. We gaan nu even verder in op de manier waarop ze het hedendaagse denken hebben beïnvloed.

Jean-François Lyotard: weg met “grote verhalen”, enkel subjectieve realiteit telt

In zijn werk stelde Jean-François Lyotard vooral de “grote verhalen” (Christendom, Marxisme, wetenschap) van onze maatschappij in vraag. Ook universele visies in taal en wetenschap werden aan de kant gezet. De algemene consensus van wetenschappers of de waarden van de liberale democratie waren volgens Lyotard namelijk te autoritair en te dogmatisch. In de plaats, moest er vooral aandacht geschonken worden aan de “kleine verhalen” of persoonlijke “waarheden”. In de wetenschap vertaalt dit zich naar het primeren van de persoonlijke beleving over empirische bewijzen. In de politiek leidde dit tot de suprematie van de rechten, meningen en gevoelens van minderheidsgroepen over deze van de meerderheidscultuur, en die van de blanke mannelijke middenklasser in het bijzonder. Lyotard werd zo één van de vaders van het pluralistische denken.

Michel Foucault: taal is macht en kan zelfs gewelddadig zijn

Bron: Pinterest

Michel Foucault’s werk focuste o.a op taal en relativisme, maar dan toegepast op de geschiedenis. Hij noemde zichzelf een taal-archeoloog, omdat hij aspecten van culturen in de geschiedenis probeerde te achterhalen aan de hand van redevoeringen en verhandelingen. Hij zag een belangrijke relatie tussen macht en kennis en de taal waarin de heersende opvattingen worden uitgedrukt (episteme). Het idee van wisselende “epistemes” in verschillende historische periodes werkte Foucault uit in zijn invloedrijke studie “Les mots et les choses (1966). Volgens Foucault had elke cultuur in de geschiedenis slechts één overheersende “episteme”, die de kennis van die tijd controleerde en beperkte. Hij geloofde ook dat mensen culturele constructies waren, het product van de machtsstructuur van hun tijd. Mensen zijn volgens Foucault het product van hun sociale en politieke omgeving, ongeacht hun individuele morele gedragingen of keuzes. Ze worden onderverdeeld in de groep van de onderdrukkers of die van de onderdrukten. Zowel het feodalisme als de liberale democratie worden door Foucault als onderdrukkend gezien. Latere denkers inspireerden zich op Foucault voor het ontwikkelen van de idee van gender als culturele constructie, intersectionaliteit (de relatie tussen gender-discriminatie en andere vormen van discriminatie, zoals racisme, homofobie etc ), en de mening dat taal ook “gewelddadig” kan zijn. Foucault is op deze manier één van de vaders van het “social justice” denken, dat je bijvoorbeeld nu in extreem-linkse bewegingen ziet.

Derrida: betekenis van woorden is relatief

Jacques Derrida is de man die het concept “deconstructivisme” introduceerde. Hij ging nog verder dan Foucault in zijn analyse van de taal. In “De la grammatologie (1967) maakt Derrida komaf met de, volgens hem Westers geïnspireerde, directe relatie tussen tekst en betekenis. De betekenis van een tekst, maar ook van een zichtbaar voorwerp, zoals een stoel, zit volgens het “traditionele Westerse” denken, in het voorwerp of de zin zelf. Maar Derrida stelt dat er geen intrinsieke betekenis bestaat, omdat er geen absolute waarheid is. In plaats daarvan krijgt een tekst of ding betekenis door middel van zijn verschil met andere teksten of dingen. Betekenis ontstaat wanneer een concept verschilt van andere concepten. Een stoel is alleen maar een stoel omdat er ook dingen zijn waarop je niet kunt zitten, zoals een wolk. Het geven van “betekenis door verschil” houdt nooit op: gezien er altijd nieuwe verschillen ontdekt kunnen worden. Daarom is de auteur van een tekst ook nooit de autoriteit over de betekenis ervan. Enkel de lezer kan betekenis geven aan een tekst, wat bij verschillende lezers tot een oneindig aantal varianten kan leiden.

Deconstruction or reconstruction, Ben Grasso

“Deconstructie” van maatschappelijke verhoudingen door de ontmanteling van de taal

Derrida was ook gefascineerd door antoniemen: bv het woord “jong” had volgens hem enkel betekenis in verhouding tot het woord “oud”. Contrasterende concepten leiden, volgens Derrida, ook tot een cultureel waarde-oordeel. “Man” krijgt aldus Derrida zo een positieve connotatie en “vrouw” een negatieve. Dit zou ook het geval zijn bij “Westen” (positief) versus “Oosten” (negatief). De daaruit voortlopende redenering was, dat men cultureel bepaalde hiërarchieën kon omverwerpen door concepten te “deconstrueren” .  Dit doet eigenlijk een beetje denken aan de deconstructie van de taal in George Orwell’s toekomstroman, 1984, waarbij woorden die tot ongewenste denkwijzen kunnen leiden uit het woordenboek worden geschrapt.

Het belangrijkste nadeel van Derrida’s deconstructie van de taal is dat het heel moeilijk wordt om te denken, gedachten te ordenen of te dialogeren wanneer de betekenis van woorden relatief is. Inderdaad, een dialoog veronderstelt duidelijke, niet te misinterpreteren standpunten, die door iedereen begrepen kunnen worden. In de denkwereld van Derrida is de intentie van de spreker of schrijver echter irrelevant. Enkel de impact van zijn woorden heeft enige betekenis. Zoals Foucault, opent Derrida dus de weg naar de dictatuur van de politieke correctheid,  censuur en emotie, waar niet langer de eigenlijke intenties van een auteur of spreker nog relevant of zelfs duidelijk zijn, maar enkel de emoties die zijn taaluitingen uitlokken. Je ziet dit tegenwoordig veel met politiek incorrecte opiniemakers, naar wie men niet echt meer luistert, maar waarop men wel emotioneel gaat reageren.

Deconstructie leidt tot maatschappelijke implosie en grote kwetsbaarheid

Lyotard, Foucault, en Derrida mogen dan de grondleggers van het postmodernisme zijn, ze hebben een grote invloed gehad op hedendaagse intellectuelen en academici, alsook de bredere samenleving. Een belangrijk gevolg hiervan is het steeds grotere belang dat aan de emotionele impact van taal en politieke correctheid wordt gegeven. Vorm wordt belangrijker dan inhoud. Concepten, zoals moraal, religie, cultuur, worden gereduceerd tot een “relatieve” sociale constructie, waardoor ze makkelijk kunnen afgevoerd kunnen worden. Waarden uit de Verlichting, zoals wetenschap, rede en de behoefte aan empirische bewijzen worden met argwaan bekeken en vervangen door de individuele beleving en het “buikgevoel”. U hebt het goed begrepen: het postmodernisme is zo hard bezig met “deconstrueren”, dat het uiteindelijk kan leiden tot maatschappelijke autodestructie. Onze samenleving implodeert zo niet enkel vanuit de binnenkant, ze wordt kwetsbaar voor allerlei negatieve invloeden. Daarom is het belangrijk dat we als Christenen een weerwoord bieden tegen het deconstructieve betoog van de postmodernisten, aan de hand van sterke waarden en concepten. Indien we niet reageren, dreigen we, zoals de personages van Orwell’s 1984, niet langer over het nodige vocabularium beschikken om ons intellectueel nog te verzetten. De woorden zullen ons letterlijk uit de mond genomen worden.

Deel dit artikel:Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Katharina Gabriels Author

Katharina Gabriels is 49, gehuwd en moeder van twee kinderen. Ze is gefascineerd door (kerkelijke) actualiteit, hedendaagse maatschappelijke ontwikkelingen en ethische kwesties.

Comments

    Rinze

    (8 december 2017 - 12:48)

    Begin jaren 80 bezocht ik een studieweekend van de Internationale School voor Wijsbegeerte in Leusden. Onderwerp: Nietzche, Derrida en Gutierrez. Wat mij toen duidelijk werd is dat een niet-systematisch filosoof (ook) systematische navolgers kent. Ook werd duidelijk dat Derrida een buitengewoon moeilijk te begrijpen denker is. Hij bleek eerder een pluralist dan een “relativist, en denkt vanuit “la différance”. Wikipedia: “Derrida heeft de term différance gekozen omdat het Franse woord différer zowel “verschillen” als “uitstellen” betekent. Derrida is er immers van overtuigd dat de betekenis van woorden wordt geconstitueerd door toedoen van zowel ‘uitstel’ als ‘verschil’. Uitstel in de zin dat een woord zijn betekenis krijgt door de woorden die erop volgen en ‘verschil’ in de zin dat de betekenis van een woord tevens bepaald wordt door zijn onderscheid met andere woorden.”
    Het is dus onjuist te menen dat een tekst willekeurig welke interpretatie kan krijgen. Er is sprake van gradaties in validiteit.

    De in het artikel genoemde relativiteit betekent dus niet dat alles maar kan. Als dat zo zou zijn zou het voor Derrida geen zin hebben gehad zijn filosofie te publiceren. Er bestaan voor hem zeker transcendente of liever quasi-transcendente waarden (dus niet: waarheid!). Men verwarre (dus) transcendent niet met transcendentaal.

    Derrida heeft zeker invloed gehad, maar ook veel tegenstand binnen zijn vakgebied. Het is ook meer een Franse aangelegenheid. De cliché-beweringen die in het begin van het artikel worden genoemd zijn uiteraard vulgarisaties van deze uiterst moeilijke excercities, vergelijkbaar met de “gedachte” dat Einsteins relativiteitstheorie leidt tot “relativisme”. Het artikel versterkt het misverstand.

      Katharina Gabriels

      (8 december 2017 - 16:21)

      ” De cliché-beweringen die in het begin van het artikel worden genoemd zijn uiteraard vulgarisaties van deze uiterst moeilijke excercities, vergelijkbaar met de “gedachte” dat Einsteins relativiteitstheorie leidt tot “relativisme”. Het artikel versterkt het misverstand.”

      Nogal arrogante stelling van jou, Rinze. Het kan misschien zijn dat Derrida de maatschappelijke gevolgen van zijn obscure schrijfsels niet onmiddellijk heeft ingezien. Toch heeft hij de methodologie geleverd om het relativisme te laten bloeien. Deconstructie is niet zo onschuldig als het lijkt.

        Hendrik

        (8 december 2017 - 17:08)

        Jacques Derrida (El-Biar, Algerije, 15 juli 1930 – Parijs, 9 oktober 2004) was een Frans literair criticus en filosoof en wordt beschouwd als de grondlegger van deconstructie.

        @Katharina, alleen al het spreken over Derrida veroorzaakt hier dat mede-gelovigen elkaar blijkbaar niet weten te bereiken. En tot schelden over gaan. Want zo vat ik in deze context het woord ‘arrogant’ wel op. Maar goed, ik ben Rinze niet, Die is een groter Katholiek dan ik. En ietsje ouder. En wijzer.

        >>Volgens Derrida lag de relatie tussen het teken en de referent niet vast, maar wordt die bepaald door context, de politieke overtuiging en vooroordelen van zender én ontvanger. (Zie ook: Ferdinand de Saussure).<<
        https://nl.wikipedia.org/wiki/Jacques_Derrida

        Rinze

        (9 december 2017 - 11:31)

        Vulgarisatie betekent niets anders dan “onder het volk brengen”, “gemeengoed maken”. De nuance ontbreekt daarmee en een ingewikkelde theorie wordt tot sound bite. Overigens is het onmogelijk de “maatschappelijke gevolgen” daarvan te voorzien en de filosoof daarvoor verantwoordelijk te achten. Of houdt u Augustinus ook verantwoordelijk voor het jansenisme en de calvinistische dubbele predestinatieleer?

    willy

    (8 december 2017 - 13:31)

    inderdaad zeer goed artikel , voor de moderne mens bestaan er geen universele waarden of waarheid niet meer . De moderne mens leeft los van de ware God en dat leidt tot chaos en waanzin . Nog steeds staat de encycliek van de H. Paus Johannes Paulus II als een rots ” Veritatis splentor” over de bijbelse waarden in de kerk we moeten blijven bestuderen nu alle waarden op een helling staan !

    A. G. Stinus

    (8 december 2017 - 17:45)

    Goed om weten voor iedereen :

    1) EEN HOOP POSTMODERNE ONZIN WERD VOOR SERIEUS GENOMEN. Een aantal jaren geleden is er een Amerikaan geweest die een “filosofisch artikel” geschreven heeft dat er zeer geleerd uit zag, helemaal in post-modernistische stijl, maar waar opzettelijk allemaal onzin in verteld werd. Het artikel werd zonder probleem in een filosofisch tijdschrift gepubliceerd. Toen de auteur bekend maakte dat hij opzettelijk allemaal geleerd uitziende onzin neergeschreven had, is er groot gelach opgestegen, behalve in de rangen van de postmodernisten.

    2) POSTMODERNISME KUN JE VERGETEN, WANT HET ELIMINEERT ZICHZELF. Waarom ? De postmodernisten vertellen dat we alle waarheden moeten relativeren en niet al te serieus nemen. Als we deze uitspraak op henzelf toepassen, komen we tot de conclusie dat we de postmodernisten niet serieus moeten nemen. Exit de postmodernisten en hun gebabbel.

    Met Willy zeg ik : Nog steeds staat de encycliek ”Veritatis splentor” van de H. Paus Johannes Paulus II als een rots. Het christendom is niet kapot te krijgen, ook al heeft het soms minder volgelingen, vooral wegens onverschilligheid.

    Benjamin Van Dyck

    (8 december 2017 - 22:28)

    ☩JMJ☩

    Moderne filosofen, erfgenamen van de achtiende-eeuwse Verduistering, zijn zotten, een gevaar voor de samenleving. Hun nihilistische raaskallerijen vernietigen het objectief gefixeerd karakter van moraliteit zelve, waardoor – indien men de logische conclusies van dergelijke krankzinnige doctrine doortrekt – alles in principe geoorloofd is. Dat genereert moordenaars, dieven en ander gespuis, die hun misdaden menen te rechtvaardigen op grond van het vals voorwendsel dat er uiteindelijk toch niets bestaat.

      Rinze

      (9 december 2017 - 11:51)

      Benjamin, je schrijft: “Moderne filosofen, erfgenamen van de achtiende-eeuwse Verduistering, zijn zotten, een gevaar voor de samenleving.” In deze draad gaat het over het post-modernisme, d.w.z. een filosofische stroming die dus juist NIET modern is.

      In het laatste deel van het artikel had u kunnen lezen : “Waarden uit de Verlichting, zoals wetenschap, rede en de behoefte aan empirische bewijzen worden met argwaan bekeken.” Dat laatste doet u toch ook? U heeft wat dat betreft de post-modernisten aan uw kant! De kritiek op deze filosofie heeft zich juist verzet tegen het reactionaire, pre-modernistische ervan. De hele taalfilosofie, de deconstructie, van Derrida sluit naadloos aan bij de taalfilosofie van Augustinus.
      “An analysis of Augustine’s theory of signs reveals several important ideas. Augustine maintains that signs are “things,” meaning that their ontological value resides in their ability to cause one to think of something else beyond the impression they themselves make upon one’s mind. For Augustine, nothing is learned from a sign, only from the thing that it represents. The purpose of signs, therefore, cannot be to teach. One crucial distinction exists between natural and conventional signs. A natural sign is that sign which necessarily directs one’s mind to the object signified. Smoke is such a sign, in this case necessarily signifying the existence of fire. Conventional signs are subjective and unverifiable. The words of scripture are conventional signs, and their meaning can thus not be necessarily surmised. For this reason, other sources of knowledge than signs must exist for the reader of scripture.”
      http://jur.byu.edu/?p=6396

      En inderdaad, zeker in het latere werk van Derrida speelt Augustinus een belangrijke rol.

        Benjamin Van Dyck

        (9 december 2017 - 19:55)

        ☩JMJ☩

        De Verduistering bracht noch waarden, noch wetenschap, noch rede voort, maar heeft de rede verduisterd. De rede is in perfecte harmonie met het Geloof, en om het Geloof te ondermijnen hebben de revolutionairen dus de Thomistische filosofie aangevallen doormiddel van hun valse filosofie. Modernisme, post-modernisme; het is allemaal één pot nat. Eén groot samenschraapsel van sofismen om het licht van het Geloof uit te doven in de bevolking en het gebruik van de natuurlijke rede in totale chaos en wanorde te storten om zo verwilderde, ontaarde barbaarmensen te produceren. Wij zien nu zeer scherp in de maatschappij hoe ver zij daar reeds mee gekomen zijn.

        Weet u wat de Verduistering “de Rede” noemde, Rinze? Een hoer op een altaar in een Parijse kerk doen zitten, met een Frygische muts op haar hoofd en een kruisbeeld liggend aan haar voeten, terwijl de ‘verlichte’ massamoordenaars, dronken van het bloed van Katholieke Christenen, zich voor haar neerbuigen.

        Betreffende Sint Augustinus: Dat is een Heilige die dikwijls door ketters gemisrepresenteerd wordt. Heresiarchen zoals Luther houden er van om zijn woorden te verdraaien ten gunste van eigen dwaalgeesterij. De filosofische grondslagen van Sint Augustinus waren dezelfde als die van Sint Thomas van Aquino, die het discours op dat domein verder ontwikkeld heeft. Het is gemakkelijk om briljante geesten uit het verleden zonder grond voor een revolutionaire kar te spannen, maar het is misleidend en niet waarheidlievend.

    Jules van Rooyen

    (9 december 2017 - 13:58)

    Figuren als het joodse warhoofd Derrida (+ 2004), beste Katharina, hebben geen volgelingen onder normale mensen, wel onder joden en volgelingen van de fabeltjes faculteiten. Tot zijn dood in 2004, is hij een fanatieke joodse communist gebleven. Hij is de profeet van de politieke correctheid op de Amerikaanse universiteiten waar iedere hiërarchie in de kunst of in de wetenschap is afgeschaft. Geen onderscheid tussen Europese culturele en artistieke kwaliteit oeuvres, en anderzijds die uit de culturele getto’s van Parijs, Londen, Amsterdam, de woestijn of de Afrikaanse rimboe. Satanisch Rolling Stones lawaai heeft hetzelfde niveau als de Hohe Messe van Bach of het Requiem van Verdi. Charlatans als Derrida en consorten zijn haat gedreven anti-Europees en anti-Christelijk. Zij zijn niks op zichzelf. Zij vertegenwoordigen wel de elite gedreven symptomen van een eeuwenlang, voortsluipende decadentie. Dit begon met de reformatie in de 16de en 17de eeuw, toen de waarheid afgeschaft werd. De volken van toen kwamen in verzet, tegen de elites van toen, de adel en de rijke bourgeoisie. Maar zij redden het niet en de Kerk werd vleugellam. Daar bovenop grepen de leugenachtige Verlichtingsdenkers uit de 18de eeuw hun kans, om hun venijn te spuien tegen de katholieke Kerk, “écrasez l’infâme”, (Voltaire), hetgeen uitliep op de Franse revolutie (1789) met alle verschrikkingen, “de moeder aller revoluties”, (Lenin). De geesteszieke Derrida schreef in 1993, “Spectre de Marx”, waarin te lezen staat, dus 4 jaar na de Muur, “zonder Marx is er geen toekomst”. Zijn vrienden getuigen dat hij zijn hele leven geleden heeft aan die typisch joodse obsessie van radicale gelijkheid in alles, het basis uitgangspunt van de mondialisering, die ieder verschil, iedere ongelijkheid afwijst. Dit cultuur marxisme van de “soixantehuitard” Derrida, begon in de jaren 1960, maatschappelijk vorm te krijgen. Het terrein werd bouwrijp gemaakt voor de massa-immigratie, het feminisme, het genderisme en het multi-culturalisme. De joods Franse ex-minister van cultuur, Jacques Lang, erkende in de “Expresse” (30 april 2003), dat, “de laatste 20 jaar, hebben we het accent gelegd op het mengen van rassen. Die ideologie was tijdgebonden en ging uit van de broederschap tussen de volken, tussen de mensen en kinderen uit alle uithoeken van de wereld. Maar zonder te eisen dat de immigranten zich moeten aanpassen, aan de religieuze en culturele eigenheden van het land waar zij binnenkomen. Wij dachten dat de menging vruchtbaar zou zijn en dat we tolerant moesten zijn tegenover de verschillen. Maar wij waren misschien naïef.” Hij was niet de enige hypocriete politiek correcte socialist. Echter, zij verborgen de ware motieven, om een burgeroorlog tussen bevolkingsgroepen te entameren. In het weekblad “Passage” (augustus 1988), verklaarde hij in contact te staan met de duivel, “want deze stimuleert de creativiteit.” Op 2 juni 2006, in de krant “Le Progrès”,schreef hij als minister van Gelijke Kansen, dat hij “van Frankrijk, het Brazilië van morgen wil maken. Ik wil gemengd gekleurd volk zien, métissé”, en ik prepareer het terrein”. En hij besloot met, ” wat ik heb gedaan in de regering, is onomkeerbaar”. En hij was niet de enige met die doelstelling. De NAVO generaal Wesley Clark, in 1999, verklaarde tijdens de Servisch Bosnische oorlog, “in Europa is geen plaats meer voor etnisch homogene volken en samenlevingen”.
    De bekende Franse jood en bankier, Jacques Attali (de master van president Macron), B’nai B’rith vrijmetselaar, Trilaterale Commissie, en permanent adviseur van de Franse presidenten sinds Mitterand, verklaarde, “de demografische omwentelingen die eraan komen, betreffen alle aspecten van het leven, tot in de gezinnen”.
    Attali en Derrida en vele andere linkse, “nuttige idioten” (Lenin), willen alle tradities, gewoontes, en denkwijzen vernietigen, omdat deze de kooien zijn die de utopie van het mondialisme, in de weg staan. Met name de religies zijn hindernissen, en vooral het katholieke godsdienst heeft de Europeanen in achterlijkheid geconditioneerd. Dus moeten ze verdwijnen, evenals het reactionaire begrip van gezin en familie, volk en vaderland vanaf de geboorte. In zijn “Dictionnaire de XXI siècle”, verklaart de jood Attali dat, “ieder mens moet worden een wezen, zonder vader, noch moeder, zonder vaderland, zonder wortels, zonder toekomst ; hij moet zijn een blijvende nomade”.
    Ook het huwelijk moet worden uitgebannen, en plaats maken voor diverse samenlevingsvormen. Polygamie en polyandrie (meerdere mannen) moeten de regel worden. Alle soorten sexuele relaties moeten mogelijk zijn, zelfs met kinderen”.
    In zijn boek “Europe” (1994) zegt de perverse Attali, “dat Europa geen club is van Christelijke volken, maar een gebied zonder grenzen. Het Europees project, met inbegrip van Turkije, is een etappe op weg naar het project van de wereldregering”.
    U ziet, beste Katharina, waartoe de radicale jood Derrida, de weg gewezen heeft. Zijn joodse volgelingen hebben de boodschap opgepikt. Zij zetten zijn ideeën om in de praktijk, die wij nu dagelijks meemaken, met behulp van de vrijmetselarij, in alle West- Europese regeringen.

      Benjamin Van Dyck

      (9 december 2017 - 22:41)

      ☩JMJ☩

      “Figuren als het joodse warhoofd Derrida (+ 2004), beste Katharina, hebben geen volgelingen onder normale mensen, wel onder joden en volgelingen van de fabeltjes faculteiten.”

      Precies, Mr. van Rooyen! Zij proberen hun waanzin te verstoppen achter een dikke muur van obfuscerend jargon dat simpele mensen intimideert, maar hetgeen zij in wezen allemaal beweren is dat er uiteindelijk niets bestaat. En tussen modernisme en post-modernisme is er dan ook wezenlijk geen verschil; al die revolutionaire dromerij is gebaseerd op het subjectivisme, op de negatie van de zelfevidente principes van het gezond verstand waarop men doormiddel van logische redenering verder opklimt tot andere objectieve kenbaarheden.

      De Pausen van Rome hebben er terecht herhaaldelijk op gehamerd: Breng Sint Thomas terug. Europa is aan het vergaan in een draaikolk van absurditeiten en waanzin.

    A. G. Stinus

    (10 december 2017 - 11:26)

    – We moeten opletten voor anti-joodse obsessies en Jodenhaat. Tenslotte was Jezus ook een Jood, en de meeste apostelen waren het ook.

    – Het Oude Testament maakt volledig deel uit van de Openbaring, en het kwam tot stand door het Joodse volk. Het christendom heeft het O.T. als wortels.

    – Katholieken moeten opletten voor verkeerde ideeën, of ze nu van Joden, Bosjesmannen of dwalende bisschoppen komen. Men moet zich niet richten tegen mensen (“bemin zelfs uw vijanden”), maar tegen verkeerde ideeën, tegen alles wat niet strookt met de christelijke/katholieke boodschap.

      Katharina Gabriels

      (10 december 2017 - 12:29)

      @ A.GK Stinus Ik ben helemaal akkoord met jouw opmerking betreffende het antisemitisme. Persoonlijk heb ik weinig tolerantie voor enige vorm van racisme of antisemitisme. We zijn allemaal kinderen van God, welke kleur of etnische achtergrond we ook hebben. Wel zijn we verantwoordelijk voor onze handelingen of ideeën, en daar mag je gerust kritiek op hebben. De bedoeling is wel dat er met de bal wordt gespeeld, niet met de man.

        Jules van Rooyen

        (10 december 2017 - 19:54)

        OK, beste A.G.Stinus, maar we moeten anti-apekool niet gebruiken als schaamlap voor het niet benoemen van de vijand. We zijn geen Gutmenschen. Lees het NT er maar op na, met name Mt. 23, of Joh. 8, 37-47.
        De apekool die hier ter sprake komt heeft niets te maken met de oorsprong, noch met het uitverkoren volk van toen, uit het jaar nul. Dat is verspreid over de toenmalige wereld en opgegaan in het toenmalige, concert der heidense volken. Het nieuwe uitverkoren volk zijn de Christenen, met name de katholieken. Het nieuwe Jeruzalem is Rome, vanaf de martelaren dood van Petrus en Paulus in het jaar 67. Het oude volk bestaat fysiek niet meer. Daar is niets meer van over. Dat is onderzocht geweest. Degenen die er het meest op lijken zijn de huidige Palestijnen. Maar de bewoners van de staat Israël, niks, niets. Want hun streek van oorsprong ligt in de beneden Wolga, in Rusland.
        De “Synagoge van satan” (Ap.2:9,3:9) van toen, het jaar nul, de Farizeeërs, is nooit verdwenen geweest, maar heeft zich oostwaarts voortgezet in het Farizees bekeerde Russisch/Turkse volk van de Khazaren. Westwaarts ging het om de Sefaraden, in de landen rondom de Middellandse Zee. Dat Oostelijke rijk van de Khazaren eindigde eind 10de eeuw, in de oorlog tegen de Moskouse vorst. De Ashkenazen verspreiden zich toen over Rusland, Polen, Hongarije, Duitsland, NL, en later naar Engeland en de VS. De Sefaraden verspreiden zich met de diaspora, rond de Middellandse Zee. Het Sanhedrin heeft de ontwikkelingen gevolgd, maar is nooit verdwenen geweest. Ja, hetzelfde directoire Sanhedrin dat Christus veroordeeld heeft en overgeleverd om gekruisigd te worden. Wij hebben met hen te maken, in het beschrevene, in de geldwereld van de almachtige City en Wallstreet, in Hollywood en de MSM media wereldwijd, en via de vrijmetselarij in alle Westerse regeringen. Nog een laatste punt, beste A.G. Stinus, het OT is een afgesloten boek, ons geschiedenis boek, maar geen Openbaring. Het NT is de enige bron der waarheid. Paulus zegt hierover. “rechtvaardiging is door het geloof in Christus, niet door de werken der Wet” (Galaten 2, 14-17).

          Katharina Gabriels

          (10 december 2017 - 20:12)

          @Jules Persoonlijke integriteit en etnische afkomst staan los van elkaar. Mensen, ongeacht hun afkomst, hebben nog altijd hun vrije wil. Je etnische afkomst maakt je bijgevolg niet de facto goed of kwaad. Het associëren van gewone Joodse burgers met de hedendaagse politiek van Israël of feiten uit het verleden, is net zo oneerlijk als het associëren van alle Belgen met de misdaden van Leopold II in Congo. De haat voor het Joodse volk is trouwens volkomen onchristelijk, aangezien Jezus de redder is van alle mensen, ook de Joden.

    A. G. Stinus

    (10 december 2017 - 21:19)

    Aan Jules van Rooyen en Katharina Gabriels,

    … Ik ben het volledig eens met wat Katharina inhoudelijk schrijft. Jules heeft het over “het niet benoemen van de vijand”. Ik denk dat een christen/katholiek niemand als vijand mag beschouwen. En als we een oorlog moeten beginnen dan ? Dan is dit omdat we niet anders kunnen, omdat we onze eigen mensen, godsdienst en waarden willen en moeten vrijwaren.

    … Dus : niemand beschouwen als de vijand, en met iedereen het beste voorhebben, als dat gaat zelfs met de intentie iedereen voor Christus te winnen. Dus beschouw de Joden zeker niet als vijanden. Gelovige Joden zullen het O.T. aannemen, misschien in een andere interpretatie als wij, maar ze verdienen respect als mens, zoals iedereen.

    … Het is toch te gek om los te lopen dat we de nu levende Joden gaan zien als de Farizeeën uit Jezus’ tijd. En het is toch te gek om los te lopen dat we de nu levende Joden de schuld gaan geven van Jezus’ dood. Beschouw liever de huidige Joden als een stukje levende geschiedenis, levende opvolgers van de mensen die de oudste stukken van de Bijbel neerschreven, onder Gods inspiratie. Men moet de Bijbelteksten over de Joden met verstand lezen, en in perspectief plaatsen.

    Met vriendelijke groeten, A. G. Stinus

      Jules van Rooyen

      (11 december 2017 - 19:53)

      Enkel de feiten, beste A.G.Stinus. Wat U ervan maakt is uw zaak, ik veeg niet alle apekool op één hoop, dat dicht U mij toe, evenals Katharina ! Maar waarom ?
      Mijn opzet is enkel vasthouden aan de feiten, en die zijn talloos, om de realiteit te laten zien. Wij zijn gewaarschuwd. Er is een vijand van de Christenen en vooral voor de katholieken en de Kerk. De geschiedenis staat vol van de vervolgingen, beste A.G.Stinus. De kroon spant de Franse revolutie (1789) en het joodse imperium van de Sovjet Unie.
      Wilt U van de Openbaring, het Nieuwe Testament (NT), een fabeltjes krant maken en op Lutherse wijze, naar believen lezen wat U wenst, en zoals U het wenst. Vreest U niet terecht te komen in een droomwereld van Gutmenschen, of in de wereld van hippies ?
      Met alle respect, maar denkt U de waarschuwing van St. Paulus te kunnen negeren, 1 Tess. 2, 14-16, “”Broeders, in Christus Jezus immers zijt gij navolgers geworden van de gemeenten Gods in Judea, omdat gij van uw eigen stamgenoten hetzelfde hebt verduurd, als zij van de joden, die de Heer Jezus Christus hebben gedood, en ook ons hebben vervolgd ; Gode niet welgevallig, alle mensen vijandig, verhinderen ze ons, tot de heidenen te spreken om hen te redden. Zo maken ze in ieder opzicht de maat hunner zonden vol ; dan komt de Toorn over hen ten einde toe.””
      En bij Johannes lezen we in de brief aan de Kerk van Smyrna, Ap. 2, 8-9, “” Schrijf aan de engel der kerk te Smyrna. Dit zegt de Eerste en de Laatste, Hij die dood was en levend werd : Ik ken uw verdrukking en uw armoede : toch zijt ge rijk ; ook de lastering door hen, die zich joden noemen : toch zijn ze het niet, maar een synagoge van Satan.””
      En verderop, in de brief aan de kerk van Filadelfia, Ap. 3, 9, “”Zie, ik breng lieden van de synagoge van Satan, die zeggen, dat ze joden zijn : – toch zijn ze het niet, maar ze liegen ; – zie, Ik zal ze tot U doen komen, ze doen neervallen aan uw voeten, en ze doen weten, dat ik U liefhad.””
      Te beginnen met de marteldood van de Heilige Stephanus, is er, conform Paulus waarschuwing, nooit een eind gekomen aan de strijd tussen de Christenen en de Synagoge van satan, meer dan twee duizend jaar lang. Daar zijn vele boeken aan gewijd, waaronder het beste, dat van Maurice Pinay (de agent van kardinaal Ottaviani), 1962, “2000 ans de complot contre l’Eglise”.
      Tenslotte, de Kerk van altijd, heeft op Goede Vrijdag in de litanie, eeuwen lang gebeden voor de bekering van de joden. “Oremus et pro pérfides Judàeis : ……….Laten wij ook bidden voor de trouweloze joden, opdat God, onze Heer, de sluier van hun harten wegneme en ook zij Jesus Christus, onzen Heer, mogen erkennen”. En dan volgt nog een gebedstekst voor “…dit verblinde volk……..en daardoor aan hun duisternis mogen ontrukt worden…….”.
      Bij dit gebed (van de acht) is er geen “Flectàmus génua ; Levàte”, “Buigen wij de knieën. Staat op.”
      Zou de Kerk, beste A.G.Stinus, en de vele generaties katholieken voor ons, zich vergist hebben in de realiteit van de wereld machtsverhoudingen, en de verhouding tot diegenen “die zich joden noemen, maar het niet zijn”, beste A.G.Stinus.

    A. G. Stinus

    (11 december 2017 - 21:11)

    Beste Jules v R,

    … Men moet de Openbaring als één geheel zien, en zich niet toespitsen op díe teksten die ons zogezegd bewijzen dat de Joden onze vijanden zijn (alhoewel sommigen dat graag zouden horen). Antisemitisme, onverbloemd of onderhuids, is echt niet meer van deze tijd, en het heeft nooit gedeugd. Ook de katholieke Kerk heeft dat al lang ingezien.
    … Welnu, het Evangelie zegt ons dat we elke medemens als onze broeder moeten zien, en zeker niet als vijand. En dat geldt dus ook voor elke Jood. Met elke mens moet men streven naar het goede (in de zin waarin Christus dat wil), of die mens nu katholiek, jood of atheïst is. Geen enkele persoon of volk als vijand beschouwen, enkel de zonde en foute opvattingen als vijand beschouwen.
    … Zoals Katharina al schreef : we kunnen ideeën veroordelen omdat ze niet deugen, maar niet omdat ze van iemand komen die “tot een vijandelijk volk behoort”. We moeten de bal spelen, en niet de man, anders ben je fout bezig. We gaan toch niet veel moslims beginnen navolgen in hun Jodenhaat ?
    … Dus zeg bv. eenvoudigweg waarom Jacques Derrida fout is betreffende dit en dat. Dat hij Jood is moet irrelevant zijn. Er zijn trouwens nogal wat verschillende soorten Joden wat hun opvattingen betreft.

    Vriendelijke groeten, Au. Gu. Stinus

    […] Als de boodschap maar permissiviteit en haat tegen traditionele Katholieken bevat, dan is het altijd goed. Deze Bijbellezing is net zo krankzinnig als collega Katharina Gabriels het afgelopen vrijdag nog schreef in haar artikel over Hoe de “deconstructie” van de postmodernisten onze samenleving langzaam doet imploderen: […]

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *