Eindelijk vrede! In Versailles, onder het welwillende oog van de Franse president Macron, de Machiavelli van deze tijd, zette de Amerikaanse president Doanld Trump zijn handtekening onder het vredesverdrag tussen de Verenigde Staten en Iran. Het verdrag wordt in onze media met de nodige scepsis onthaald. Beeld u eens in dat het Barack Obama zou geweest zijn, de loftrompetten zouden oorverdovend zijn. Maar neen, het is Donald Trump, weet u, verpersoonlijking van het kwaad voor heel de linkse meute, terwijl deze grote ( letterlijk en figuurlijk) grote man toch weer eens geschiedenis schrijft en vrede brengt, ondanks de openlijke en geniepige sabotage van Israël.
Het is echter niet daarover dat ik het wil hebben. Wij zijn immers een Katholiek Forum, dat vooral het katholieke aspect in de samenleving wil belichten.
J.D Vance, de katholieke Amerikaanse vicepresident en belangrijkste kandidaat om Donald Trump in 2028 op te volgen in het Witte Huis, heeft een zeer persoonlijk boek geschreven over zijn bekering tot het katholicisme. In’ Communion’ legt J.D. Vance uit hoe geloof de basis werd van zijn visie op de mensheid, de samenleving en zijn politieke betrokkenheid.
Op 41-jarige leeftijd wordt JD Vance beschouwd als de belangrijkste politieke opvolger van Donald Trump. Hij verraste dan ook velen door niet een boek over politieke strategie of memoires over zijn ervaringen in de politiek te publiceren, maar wel een spiritueel verslag van zijn bekering tot het katholicisme. Toen hij in 2016 Hillbilly Elegy publiceerde, was JD Vance nog grotendeels onbekend bij het grote publiek. Zijn autobiografische getuigenis over het Amerikaanse Appalachengebied, gekenmerkt door armoede, verslaving en industriële achteruitgang, zou een wereldwijd publicatiesucces worden en zelfs enkele jaren nadien worden verfilmd.
Tien jaar na zijn daverende succes keert de Amerikaanse vicepresident terug met een boek van totaal andere aard. In Communion, dat op 16 juni verscheen en waarvan ik een eerste beperkte oplage kon inkijken, beschrijft hij zijn spirituele reis, van zijn geleidelijke verwijdering van het christelijk geloof tot zijn toetreding tot de katholieke Kerk. Het boek schetst zijn persoonlijke weg, die soms chaotisch verliep. Vance groeide op in een protestants milieu, maar raakte geleidelijk vervreemd van het geloof, voordat hij een periode van agnosticisme doormaakte. Hij legt uit hoe deze intellectuele en spirituele zoektocht hem uiteindelijk ertoe bracht zich te laten dopen in de katholieke Kerk.
Volgens hem heeft deze bekering zijn kijk op de wereld ingrijpend veranderd. Hij stelt dat zijn politieke evolutie voortkomt uit een nog fundamentelere verschuiving; een verandering in zijn perspectief op de mensheid, de maatschappij en de zin van het bestaan. Nadat hij de intellectuele en spirituele armoede van de hedendaagse elite had ondervonden, begon hij veel van zijn vroegere overtuigingen aan een grondige analyse te onderwerpen.
In Communion ontwikkelt JD Vance verschillende thema’s die een belangrijke plaats innemen in zijn publieke engagement: de verdediging van het gezin, aandacht voor jonge ouders, het attent maken op de dalende geboortecijfers, kinderbescherming en kritiek op een samenleving die haar succes uitsluitend afmeet aan economische indicatoren. Voor hem zijn deze kwesties onlosmakelijk verbonden met een christelijke visie op de mens. Een van de meest treffende passages in het boek vat de essentie ervan samen:
“Ik ben christen, en ik ben christen geworden omdat ik geloof dat de leer van Christus waar is”. De vicepresident legt uit dat hij zijn ervaring wil delen om anderen te helpen die ook op zoek zijn naar een verzoening met God.
De publicatie komt op een bijzonder moment. Amerikaanse waarnemers wijzen erop dat het zeldzaam is dat een zittende vicepresident zo’n persoonlijk boek publiceert terwijl hij nog in functie is. Verschillende analisten zien het ook als een manier voor JD Vance om zijn eigen politieke identiteit te bevestigen in de aanloop van het tijdperk na Trump. Naast het persoonlijke verhaal illustreert Communion de zichtbare terugkeer van religie in het Amerikaanse publieke debat. Door er voor te kiezen zijn tweede boek op te dragen aan zijn bekering, in plaats van zijn politieke carrière, bevestigt JD Vance dat geloof voor hem de essentiële sleutel blijft tot het begrijpen van de mensheid en haar bestemming.
Het zou mij verbazen mocht een Vlaamse politicus/politica een soortgelijke getuigenis publiceren. Dit is in onze Vlaamse maatschappij, waar het christendom alleen nog maar op onverschilligheid, hoongelach of regelrechte haat onthaald wordt ,onmogelijk. Of vergis ik mij?
Zal Communion ook in het Nederlands verschijnen? Ik hoop het, maar ook hier heb ik mijn twijfels.
Over het ‘katholieke aspect’ (Vance) wil ik me niet meer uitspreken.
Maar uw Trump hagiografie begint wel treurige vormen aan te nemen. Die man heeft een (Obama)deal opgezegd, is pardoes een verwoestende oorlog begonnen die de hele wereld heel veel schade heeft berokkend, en moet die nu ook weer even pardoes beëindigen omdat er verkiezingen aankomen en zijn populariteit keldert. Het is duidelijk dat Iran hier véél sterker is uitgekomen. Ondanks het (verwerpelijke) regime.