Op 22 april vond in de Sint Michiels en Goedele kathedraal te Brussel een plechtige ceremonie plaats, voorgesteld als <conferentie>en georganiseerd door het aartsbisdom, een initiatief van de controversiële deken Benoît Lobet en de joodse opperrabbijn Guigui, in aanwezigheid van aartsbisschop Terlinden. Tijdens deze conferentie werd het, sinds eeuwen door pausen en bisschoppen officieel erkende Brusselse Eucharistisch mirakel uit 1270, herleid tot een ‘legende’. Elke devotie gericht op dit mirakel wordt daarbij ontraden of zelfs verboden…!
Het communiqué van het aartsbisdom is wat aarzelend in zijn bewoordingen. Het spreekt van een herinnering of verering< niet meer te bevorderen> van wat voortaan als een “zogenaamd mirakel” omschreven wordt. De tekst spreekt ook over het niet meer <aanzetten tot openbaar eerbetoon>. Op zijn blog, waarop deken Lobet zeer actief is, schept hij meer duidelijkheid : <geen enkele openbare verering mag nog aangemoedigd worden, meer nog, elke devotie tot dit zogenaamde “mirakel van het Heilig Sacrament” moet verboden worden>. De meesten zullen het al wel begrijpen, het is voortaan verboden nog te spreken over <een eucharistisch mirakel, vermits het een legende geworden is>. Pure gestapo stijl, is de bedenking die mij daarbij invalt.
Komen wij tot de kern van de zaak
In het jaar 1270 beraamden enkele rijke Brusselse joden het plan om op Goede vrijdag geconsacreerde hosties te gaan stelen uit het tabernakel van de Sint Katelijnekerk, Zij gaven daartoe de opdracht aan een niet-jood, die dit tegen betaling voor hen uitvoerde. ’s Avonds, tijdens een ritueel, doorboordden zij de hosties met dolken…en de hosties begonnen te bloeden. Een dienstmeid had dit in ’t geniep gezien en ging het vertellen aan de baljuw van de stad. Het kwam tot een proces, waarbij de schuldigen tot ballingschap veroordeeld werden. Na grondig onderzoek, zowel door de plaatselijke kerkelijke en burgerlijke overheden, als door de Erkenningscommissie te Rome, werd het wonder officieel erkend en mocht de verering van het mirakel plaatsvinden.
Het hele verhaal wordt uitgebeeld op prachtige glasramen in de kathedraal, maar ook in de Sint Niklaaskerk van het mooie stadje Edingen, waar als bij toeval de eerder voornoemde deken Lobet ook reeds als deken fungeerde. Ook daar waren de glasramen hem een doorn in het oog. Intellectueel begaafd, maar hooghartig en niet in staat om zich in de problematiek van de mensen te verdiepen, was deze er absoluut niet geliefd. Hij viel ook op door zijn hatelijke aanvallen op de toenmalige aartsbisschop Leonard. Hij ambieerde het bisschopsambt in Doornik…het werd deken te Brussel.
Dit dan maar Eucharistisch wonder wordt al lang door de Belgische joodse gemeenschap betwist, omdat het hen in een kwaad daglicht zou plaatsen. Het gaat immers om een mirakel waarin het bloed van de door hen gekruisigde Jezus Christus opnieuw tastbare realiteit wordt. De druk vanuit de joodse gemeenschap om het mirakel te relativeren en er een legende van te maken werd steeds groter.
Zolang de Kerk zichzelf ernstig nam, maakte die druk geen kans. De openbare verering van het Heilig Sacrament van Mirakel vond onafgebroken plaats van 1370 tot 1966, met de toestemming en de onafgebroken ondersteuning van de Kerkelijke overheid. Het eucharistisch mirakel van 1370 werd gedurende vijf eeuwen erkend en bevorderd door de opeenvolgende pausen- Eugeen IV, Paulus VI, Clemens VIII, Innocentius XII…– doorheen talloze pauselijke Opdrachten of Bullen, soms voor eeuwig afgekondigd. Deze erkenningen vallen onder het kerkelijk recht en de traditionele praxis van de Kerk. Hun openbare in vraagstelling vereist een zwaarwichtige reden en een aangepaste procedure, die in dezer zeker niet werd toegepast.
Op 17 november 1977 vond kardinaal Suenens het nodig om in de Sint Michielskathedraal een plechtigheid te organiseren, in aanwezigheid van de joodse vooraanstaanden, waarin openlijk vergiffenis werd gevraagd voor de onrechtvaardigheden begaan tegenover de joodse gemeenschap. Waarom dus nu opnieuw? En waarom geen vergiffenis vragen voor alle onrecht dat de christenen wordt aangedaan, zeker in de huidige tijd? Is er misschien een rangorde in het onrecht dat aan gemeenschappen wordt aangedaan? Zijn er misschien geen fanatieke joden, die katholieke zusters aanranden, kruisbeelden vernietigen, kerken opblazen, uit haat tegen al wat niet strookt met het jodendom?
Misschien het ergste van al: deze hele ceremonie was doorstoken kaart. De spreker was de jezuïet Robert Bodding, intieme vriend van deken Lobet. Hij erkent openlijk dat hij niet gelooft in eucharistische wonderen. Hij stelt zelf dat zij voortspruiten uit een collectieve hallucinatie. <Ik geloof niet dat een hostie ooit gebloed heeft> , zegt hij nog! Onder die omstandigheden, kon de conferentie alleen maar gekleurd zijn, met de bedoeling de aanwezigen, vooral bestaande uit een joods publiek, ervan te overtuigen dat het hele verhaal rond het eucharistisch wonder van Brussel een samenraapsel van onwaarheden met antisemitische inslag was.
Bodding had het alleen maar over het ‘zo gezegde mirakel ‘ van 1370, zonder rekening te houden met de zes eeuwen devotie die er op volgden. Niets over de processies, de jubilea, de getuigenissen van bekeringen of bekomen gunsten, niets over de deelname van massa’s mensen, waaronder belangrijke historische figuren, niets over religieuze stichtingen, die ontstaan zijn in de <kapel van het mirakel> en die een internationale uitstraling hebben gehad.
Wat bijzonder stuitend was, is zijn uitspraak, waarin hij stelde dat het problematisch zou zijn hosties te vereren < beladen met bloed van de joden> En zo iemand is jezuïet…arme Kerk. Een dergelijke formulering gaat voorbij aan de essentie. Wat de christenen vereren in de Eucharistie en in dit mirakel is het bloed van Christus, en niet dat van een volk.
Dit alles toont weer eens aan hoe de progressieve Kerk bereid is zich te onderwerpen aan elke druk of chantage, waardoor zij steeds meer alle geloofwaardigheid verliest.
Het is niet meer of niet minder het verloochenen van zijn identiteit en zijn geschiedenis.
Gelukkig zijn er nog katholieken, die zich niet bij dit schandaal neerleggen. Meer dan honderd gelovigen, diep geschokt door de ceremonie van 22 april in de Sint Michielskathedraal, hebben een open brief geschreven naar aartsbisschop Terlinden, om hun onbegrip te uiten en een rechtzetting te eisen. Indien zij geen antwoord krijgen voor 15 mei, zullen zij in beroep gaan bij de Congregatie voor de Geloofsleer in Rome. Tegen een clerus, die verraad pleegt, moeten de leken in opstand komen en ageren. Is er niet zoiets als het universeel priesterschap van de katholieke leken?
Aartsbisschop Leonard was de laatste katholieke bisschop met ruggegraat: recht in de leer.
Het moge duidelijk zijn dat het huidige episcopaat zwak is en/of zich in stilte hult. Denk maar aan het misverbod tijdens de coronatijd.
De deken van Brussel is helaas weer de zoveelste man van zijn tijd.
Wat is de volgende stap? De Bijbel verbieden omdat daarin staat dat Jezus vermoord werd door joden, opgehitst door de volksleiders, de farizeeers, de saduceeers en de schriftgeleerden?
Het Eucharistisch Mirakel gaat over Jezus’ Allerkostbaarste Bloed, niet over joden of katholieken.
De knieval van de deken en zijn modernistische kliek zijn dan ook een grove minachting van het Heilig Sacrament! Heer, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.
God zij dank kan elke waarachtige katholiek zich schriftelijk verzetten tegen de postmodernistische heiligschennis.