Christelijk Patriottisme voor Vlaanderen

DEEL 1 — Vlaanderen en de Morele, Culturele en Geestelijke Crisis

Vlamingen, mijn geliefde broeders en zusters,
wij leven in een tijd waarin alles wat ons eeuwen heeft gedragen — ons geloof, ons gezin, ons volk — wankelt. Niet omdat God Zijn gelaat van ons afkeert, maar omdat wij, als samenleving, Zijn licht uit het oog verloren zijn. En wie het Licht verlaat, dwaalt al snel in de schaduw van verwarring.

Onze crisis is geen louter politieke kwestie. Zij is dieper. Veel dieper.
Zij raakt aan de ziel van Vlaanderen.

1.1. Politiek kan Vlaanderen niet redden

We zien het elke dag. Politici beloven verandering, maar hun woorden zijn leeg wanneer zij niet geworteld zijn in waarheid. Geen enkele partij bouwt nog op de fundamenten die Vlaanderen groot maakten: geloof, gezin, trouw, eer, dienstbaarheid.

Een volk kan zichzelf niet heruitvinden door slogans, peilingen of partijprogramma’s.
Politiek volgt cultuur — en cultuur volgt het hart van de mens.

Daar ligt de kern van onze crisis:
een volk dat zijn geloof verloren heeft, verliest vroeg of laat ook zijn vrijheid.

1.2. De diepe ontkerstening van ons land

De tekenen zijn overal:

• Kerkdeuren sluiten sneller dan cafés openen
• Euthanasie wordt “zorg” genoemd
• Kinderen worden onschuldig blootgesteld aan genderverwarring
• Het huwelijk wordt gezien als een optie, niet als een roeping
• Pornografie overspoelt onze jeugd
• Abortus is niet langer tragedie, maar “recht”

Deze problemen zijn geen losstaande fenomenen.
Zij ontspringen aan één bron:
de mens die zichzelf tot maat van alle dingen maakt
en daarmee de plaats van God onbewust probeert in te nemen.

1.3. De thomistische diagnose

De grote Thomas van Aquino leert ons dat de natuurlijke moraalwet, die in ieder mens geschreven staat, een basis is — maar geen eindpunt. Een volk dat de goddelijke wet uit zijn leven bant, kan op eigen kracht slechts beperkt goed doen. Vroeg of laat wankelt het.

En Vlaanderen wankelt.

We zien de gevolgen:
eenzaamheid, gebroken gezinnen, cynisme, geestelijke leegte, jeugd zonder richting, volwassenen zonder hoop.

Ons volk heeft daarom geen ideologie nodig.
Geen hertekening van grenzen.
Geen luid geschreeuw in het parlement.

Wat Vlaanderen nodig heeft, is genezing van de ziel.

DEEL 2 — Christelijk Patriottisme voor Vlaanderen

Wanneer wij verlangen dat Vlaanderen opnieuw tot leven komt, moeten wij woorden gebruiken die het hart openen en niet verharden. Niet elk woord dat vandaag rondwaart, helpt ons vooruit. Het is daarom goed om te spreken met de taal van de christelijke traditie, een taal die rust brengt in plaats van verdeeldheid.

2.1. Waarom het woord ‘nationalisme’ ons vaak niet verder helpt

In Vlaanderen roept het woord “nationalisme” vaak spanning op. Veel mensen voelen instinctief dat het woord zwaar beladen is, verbonden met oude conflicten, misverstanden en harde discussies. Het is een woord dat gemakkelijk verdeelt, terwijl wij net een woord nodig hebben dat samenbrengt.

Onze voorouders gebruikten echter een ander woord om liefde voor het eigen land te omschrijven. Een woord dat niet snijdt, maar heelt. Een woord dat geen ideologie is, maar een deugd.

De katholieke traditie spreekt namelijk niet over -ismen. Zij spreekt over liefde die geordend is — liefde die begint bij God en zich vervolgens uitstrekt naar allen die Hij ons gegeven heeft.

2.2. Patriottisme als katholieke deugd

Om dat beter te begrijpen, helpt het om kort naar de oorsprong van de woorden te kijken.
“Nationalisme” komt van het Latijnse natio, verwant met natus: “geboren worden”.
Het verwijst naar afstamming, afkomst, de plaats van biologische geboorte.

Maar “vaderland” — patria — komt van pater, vader.
Het verwijst niet naar afkomst, maar naar betrokkenheid, verantwoordelijkheid, liefde.
Het is de taal van de heilige Thomas van Aquino, die de liefde voor het vaderland onder de deugd pietas plaatste: eerbied voor degenen die ons leven hebben doorgegeven.

Patriottisme is dus geen ideologie, maar een liefdevol antwoord op de gaven die wij ontvingen: onze geschiedenis, onze cultuur, ons geloof, onze taal, onze gezinnen, onze voorouders.

Een christelijk patriot houdt van zijn land zoals een kind van zijn ouders houdt. Niet omdat ze volmaakt zijn, maar omdat God zich van hen bediende om hem het leven te schenken.

2.3. Wat is christelijk patriottisme in Vlaanderen?

Christelijk patriottisme in Vlaanderen betekent niet dat wij ons boven anderen plaatsen. Het betekent dat wij erkennen dat God ons in dit land heeft geplant — en dat dit een roeping inhoudt. Een volk leeft niet om zichzelf, maar om God te dienen en Zijn liefde door te geven.

Concreet betekent dat:

• dat wij onze kinderen leren dat Vlaanderen meer is dan een administratieve regio; het is een volk met een ziel;
• dat wij onze rijke katholieke geschiedenis opnieuw ontdekken: heiligen, devoties, abdijen en processies;
• dat wij onze stem verheffen voor waarheid en leven, uit liefde en niet uit strijdlust;
• dat wij strijden tegen alles wat ons volk verzwakt: ontworteling, goddeloosheid, morele leegte;
• dat wij de waardigheid van ieder mens erkennen, maar tegelijk onze verantwoordelijkheid blijven dragen voor ons eigen volk en onze eigen kinderen.

En bovenal betekent het dat wij Vlaanderen opnieuw toevertrouwen aan de vrouw die ons volk altijd beschermd heeft:
Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen, onze Moeder en Koningin.

Zij heeft nooit opgehouden over ons te waken.
Wie zijn volk aan haar toevertrouwt, zal nooit zonder hoop blijven.

DEEL 3 — Vlaanderen opnieuw christelijk maken: Spirituele en Culturele Wederopbouw

Wanneer een volk zijn ziel dreigt te verliezen, moet het terugkeren naar de bron van leven.
Voor Vlaanderen betekent dat: terugkeren naar Christus, naar de sacramenten, naar de heilige tradities die ons volk eeuwenlang gevormd hebben.

Een samenleving wordt niet vernieuwd door wetten alleen, maar door heiligheid.
Door gezinnen die leven vanuit de genade.
Door parochies die brandpunten van licht worden.
Door mannen en vrouwen die de moed hebben om anders te leven dan de wereld rondom hen.

3.1. Gebed en sacramenteel leven als fundament

Geen enkele christelijke wederopbouw is mogelijk zonder gebed.
Wie Vlaanderen wil genezen, moet beginnen waar Christus zelf begint: in het hart van de mens.

Daarom is het nodig dat wij:

• de dagelijkse rozenkrans opnieuw opnemen, individueel én als gezin;
• de zondag heiligen zoals onze voorouders dat deden — niet als een vrije dag, maar als een dag voor God;
• regelmatig de biecht ontvangen, want geen volk kan leven met onopgeloste schuld in zijn ziel;
• de Eucharistie als middelpunt zien, niet als traditie maar als levend brood dat ons verandert.

Het zijn deze stille, nederige daden die sterker zijn dan eender welk politiek programma.
Wanneer een volk bidt, beweegt de hemel. Wanneer een volk biecht, breekt het de macht van de duisternis. Wanneer een volk de Eucharistie bemint, wordt het opnieuw levend.

3.2. Herstel van liturgie en traditie

De liturgie is de ademhaling van de Kerk. Maar hoe vele plaatsen in Vlaanderen ademen nog deze vurige, tijdloze schoonheid van onze voorouders?
Wij zijn gevormd door:

• het gregoriaans dat onze kerken vulde,
• de processies die door onze straten trokken,
• de abdijen die als bakens van stilte stonden,
• de heiligen die Vlaanderen tot een lichtend land maakten.

Een wedergeboorte van Vlaanderen zal samenhangen met een wedergeboorte van de liturgie.
Niet uit nostalgie, maar omdat schoonheid redt.
Omdat een volk dat knielt in eerbied, niet knielt voor afgoden.

De herontdekking van onze eigen traditie is geen luxe.
Het is levensnoodzakelijk voor een volk dat opnieuw wil weten wie het is.

3.3. De kracht van christelijke kunst, volkscultuur en symboliek

Vlaanderen heeft altijd geleefd uit schoonheid. De gotische kerken, de schilderijen van Rubens en Van Eyck, de verhalen van onze middeleeuwse dichters, de Mariakapellekens bij kruispunten — zij vormen de ziel van ons land.

Maar de laatste decennia zijn wij deze schoonheid beginnen verbergen, minimaliseren, soms zelfs uitlachen.
Een volk dat zijn symbolen verliest, verliest zijn richting.

Daarom is het nodig dat wij opnieuw durven:

• Maria-beeldjes aan onze gevels plaatsen,
• bedevaarten ondernemen naar Scherpenheuvel en andere heiligdommen,
• ons huis zegenen,
• christelijke kunst in ons dagelijks leven brengen,
• kinderen opvoeden met onze eigen verhalen in plaats van met ontwortelde leegte.

Wie de ziel van Vlaanderen wil zien herleven, moet de tekenen van het geloof opnieuw zichtbaar maken in het publieke leven — niet arrogant of agressief, maar met liefde en vanzelfsprekendheid.

De wederopbouw van ons land begint niet in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, maar in de huiskamer, de kerk, de parochiezaal, de kapel langs de weg.

Daar, in de eenvoud van het dagelijkse leven, wordt een volk geheiligd.

DEEL 4 — Wat betekent Christelijk Patriottisme in de Praktijk voor Vlaanderen?

Wanneer we spreken over christelijk patriottisme, gaat het niet om vage gevoelens of mooie woorden.
Liefde voor ons volk moet zich uitdrukken in daden, keuzes en gewoonten die het welzijn van Vlaanderen écht dienen — in waarheid, in gerechtigheid en in liefde.

Een volk wordt niet in één dag vernieuwd.
Maar elke stap die wij zetten in waarheid, elke beslissing die wij nemen in het licht van Christus, heeft invloed op de gemeenschap waarin wij leven.
Daarom volgt hier geen politiek programma, maar een christelijke leefwijze die Vlaanderen van binnenuit kan heiligen.

4.1. Onderwijs: de ziel van een volk wordt gevormd in de klas

Onderwijs is misschien wel de frontlinie van de geestelijke strijd in Vlaanderen.
Hier wordt bepaald wie wij morgen zullen zijn. En hoevelen van onze kinderen worden vandaag niet gevormd door ideeën die lijnrecht ingaan tegen de waarheid over de mens?

Christelijk patriottisme betekent dat wij:

• onze kinderen onderwijzen in de waardigheid van het mens-zijn, geschapen naar Gods beeld;
• nee zeggen tegen genderideologie, omdat ze verwart en verwondt;
• kiezen voor scholen die respect hebben voor geloof, traditie en moraal;
• het geloof zélf onderwijzen aan onze kinderen, thuis, elke dag opnieuw.

Wanneer ouders hun verantwoordelijkheid nemen, wordt het gezin opnieuw een kleine kerk, een kleine school van liefde en waarheid.
En het zijn zulke gezinnen die een volk vernieuwen.

4.2. Gezinsleven: het volk genezen door de gezinnen te helen

De grootste wonden van Vlaanderen zitten niet in onze economie of in onze instellingen, maar in onze gezinnen.
Een volk dat zijn gezinnen verliest, verliest zijn toekomst.

Daarom is christelijk patriottisme ook:

• huwelijken beschermen tegen de druk van vluchtigheid en egoïsme;
• kinderen zien als een zegen, niet als een last;
• openstaan voor nieuw leven en de cultuur van de dood afwijzen;
• als man en vrouw terugkeren naar hun roeping: elkaar dragen, elkaar heiligen, elkaar naar Christus leiden;
• de gezinnen ondersteunen die worstelen, zodat niemand alleen staat.

Wanneer de gezinnen helen, heelt het volk.
Wanneer de gezinnen in waarheid leven, wordt Vlaanderen opnieuw vruchtbaar — eerst geestelijk, dan cultureel, dan maatschappelijk.

4.3. Migratie: naastenliefde zonder naïviteit

Christelijk patriottisme haat geen mens.
Maar het doet ook niet alsof elke vorm van beleid even goed is.
Liefde voor het eigen volk en respect voor wie van elders komt, hoeven elkaar niet tegen te spreken.

Een christelijke visie erkent dat:

• elk mens waardigheid heeft, maar een volk ook bescherming verdient;
• massamigratie een samenleving kan ontwrichten;
• vreemdelingen recht hebben op gastvrijheid, maar ook op waarheid;
• de eerste opdracht altijd blijft: evangelisatie, niet relativisme.

Het is geen christelijke liefde om mensen in een ontwortelde, goddeloze samenleving te dumpen.
Het is christelijke liefde om hen te leiden naar waarheid, orde en geloof — en tegelijk de rechten van onze eigen gezinnen en kinderen te beschermen.

4.4. Politieke vertegenwoordiging: christelijk zonder schaamte

Christenen in Vlaanderen hebben te lang gezwegen.
Niet uit wijsheid, maar uit angst.
Angst voor etiketten, angst voor wat anderen zouden denken, angst om “niet mee” te zijn met de tijd.

Maar een volk dat zijn geloof verstopt, wordt stuurloos.

Christelijk patriottisme betekent dat:

• mannen en vrouwen in de politiek terug durven spreken vanuit hun geweten;
• zij niet langer hun overtuigingen verstoppen onder lauwe taal;
• zij durven zeggen dat elk menselijk leven heilig is;
• zij durven pleiten voor waarden die Vlaanderen eeuwenlang hebben gevormd;
• zij kiezen voor waarheid, zelfs als waarheid onpopulair is.

Maar zelfs dan blijft één waarheid overeind:

De politieke wederopbouw van Vlaanderen kan alleen duurzaam zijn wanneer de geestelijke wederopbouw voorafgaat.

4.5. Lokale gemeenschappen als lichtpunten

In een tijd waarin grote instituten wankelen, zijn het vaak de kleine lichtjes die het donker verdrijven.
Een gezin dat samen bidt, een parochie die leeft, een lokale gemeenschap die elkaar ondersteunt — zij zijn het zout van de aarde.

Christelijk patriottisme is daarom nooit enkel nationaal of politiek.
Het begint altijd klein:

• een kapel onderhouden,
• een buurtprocessie herstarten,
• jongeren samenbrengen rond geloof,
• families helpen in nood,
• de werken van barmhartigheid beoefenen.

Het is in deze nederige daden dat de ziel van Vlaanderen opnieuw vorm krijgt.

Want waar liefde en waarheid wonen, daar kan een volk opnieuw opstaan.

DEEL 5 — De Antropologische en Morele Herstelstrategie

Een volk wordt niet herboren door wetten, structuren of hervormingen alleen.
De diepste vernieuwing begint altijd daar waar God de mens het meest raakt: in zijn hart, in zijn identiteit, in zijn roeping als man en vrouw, als vader en moeder, als zoon en dochter.

Wanneer wij spreken over de morele en antropologische wederopbouw van Vlaanderen, gaat het dus niet om een theoretisch project. Het gaat om een genezing van de mens zelf.
Een volk dat wil leven, moet eerst opnieuw leren wie de mens is.

5.1. De waarheid over man en vrouw herstellen

De verwarring die vandaag heerst over identiteit is geen toeval.
Een samenleving die God vergeet, vergeet vroeg of laat ook wie de mens is.
Mannen weten niet meer wat hun taak is, vrouwen worden ontmoedigd in hun roeping, gezinnen vallen uiteen — en onze kinderen betalen de prijs.

De katholieke visie op de mens is helder en bevrijdend:

• man en vrouw zijn verschillend, maar gelijkwaardig in waardigheid;
• hun verschillen zijn geen bedreiging, maar een zegen;
• ieder heeft een roeping die de ander aanvult;
• samen vormen zij het fundament van de gemeenschap én het beeld van Gods liefde.

Wanneer mannen weer vaders durven zijn — beschermers, dragers, bidders —
en wanneer vrouwen weer moeders durven zijn — bronnen van leven, warmte en wijsheid —
dan wordt het gezin opnieuw een heilige plaats waar kinderen veilig en geliefd zijn.

Het is niet door het verbreken van deze orde dat een volk vooruitgaat, maar door haar te eerbiedigen.

5.2. De wonden van ons volk helen door de gezinnen te helen

Wie naar Vlaanderen kijkt, ziet een land vol gebroken harten:
verlaten kinderen, overspannen ouders, mannen zonder richting, vrouwen die alles alleen dragen, ouderen die in stilte vereenzamen.

Maar genezing is mogelijk.
Niet door schuldigen te zoeken, maar door de wonden te erkennen en te helen.

Christelijke gezinnen hebben de kracht om te genezen door:

• vergeving centraal te zetten in het dagelijks leven,
• elkaar opnieuw te zien met de ogen van Christus,
• de lasten te delen in plaats van te verbergen,
• te spreken, te luisteren, te dragen en te bidden.

Vlaanderen zal pas echt herleven wanneer vader en moeder opnieuw de eerste apostelen van hun kinderen worden.
Wanneer het geloof niet langer een privéding is, maar de adem van het gezinsleven.

De toekomst van ons volk begint aan de keukentafel, niet in een bureau van een minister.

5.3. Persoonlijke vernieuwing door genade

Iedere echte verandering begint met bekering.
Niet met activisme.
Niet met plannen.
Maar met de nederige erkenning dat wij niet zonder Gods genade kunnen leven.

Daarom zijn er enkele pijlers die onmisbaar zijn voor de morele wederopbouw van Vlaanderen:

• de biecht, waar onze schuld plaatsmaakt voor vrijheid;
• de Eucharistie, waar wij gevoed worden door Christus zelf;
• dagelijks gebed, dat ons hart openmaakt voor Gods wil;
• Maria-devotie, die ons beschermt en vormt.

Een volk dat terugkeert naar de sacramenten, keert terug naar het leven.
Waar Christus binnenkomt, verdwijnen angst, kwaad en slavernij.
En waar Maria binnengaat, komt vrede — de zachte, maar machtige vrede van een moederlijk hart.

5.4. Een volk dat opnieuw leert liefhebben

De grootste crisis van Vlaanderen is geen economische of politieke crisis, maar een liefdecrisis.
We zijn een volk geworden dat bang is voor toewijding, voor trouw, voor opoffering, voor kwetsbaarheid.

Christelijk patriottisme wil daar een antwoord op geven door ons opnieuw te leren:

• onze gezinnen boven ons comfort te plaatsen,
• onze kinderen boven onze carrière te plaatsen,
• onze ouderen boven onze haast te plaatsen,
• onze roeping boven onze angst te plaatsen.

Wanneer liefde, opoffering en trouw opnieuw de kernwaarden van het gezinsleven worden,
dan zal Vlaanderen niet sterven, maar opnieuw bloeien.

Want een volk dat liefheeft zoals Christus liefheeft, wordt een licht voor de wereld.

DEEL 6 — Slotbeschouwing: De Roeping van Vlaanderen

Wie met open ogen kijkt, ziet dat Vlaanderen op een kruispunt staat.
We kunnen verdergaan op het pad van ontworteling, leegte en geestelijke dorheid —
of we kunnen opnieuw kiezen voor het pad van waarheid, geloof en liefde.

De keuze die wij vandaag maken, zal bepalen wie wij morgen zijn.
Niet alleen individueel, maar als volk.

6.1. Vlaanderen is geen toeval

Wij zijn geen verzameling mensen die toevallig dezelfde taal spreken of binnen dezelfde grenzen wonen.
Wij zijn een volk dat al meer dan vijftien eeuwen getekend en gedragen wordt door het christendom.

Onze geschiedenis is doordrenkt van geloof:
de abdijen die het land vormden, de heiligen die ons volk heiligden, de processies die onze straten sierden, de kapellen die elke wijk bewaakten, de martelaren die hun leven gaven.

Dit erfgoed is geen museumstuk.
Het is een levende roeping.

6.2. Een volk met een missie

Vlaanderen heeft de wereld veel gegeven: kunst, muziek, vroomheid, degelijkheid, arbeid, cultuur.
Maar de grootste gave die wij ooit schonken, was ons geloof.
De vlam van Christus brandde helder in ons land — en zij kan opnieuw branden.

Daarom is het nodig dat wij opnieuw ontdekken dat een volk niet bestaat om zichzelf,
maar om God te dienen en Zijn liefde door te geven.

Een Vlaanderen dat terugkeert naar Christus, zal opnieuw vruchtbaar zijn — geestelijk, cultureel en menselijk.
Een Vlaanderen dat leeft uit de waarheid, zal opnieuw groeien.
Een Vlaanderen dat zijn gezinnen heelt, zal opnieuw een toekomst hebben.

6.3. Maria, Koningin van Vlaanderen

Er is één vrouw die altijd over ons land gewaakt heeft.
Van de kleinste kapel tot de grootste basiliek klinkt haar naam door onze dorpen en steden.
Onze voorouders wisten het, en wij mogen het opnieuw durven geloven:

Maria is de Koningin van Vlaanderen.

Wanneer een volk zichzelf toevertrouwt aan Maria, komt er orde in de wanorde, licht in de duisternis, vrede in het hart.
Zij heeft nooit opgehouden Vlaanderen te beminnen — zelfs niet toen wij haar vergaten.

Laat ons daarom haar kroon opnieuw opnemen, niet als een symbool uit het verleden,
maar als een levende werkelijkheid:

• dat onze gezinnen een huisaltaar met haar beeld hebben,
• dat onze kinderen haar naam leren uitspreken als die van een moeder,
• dat onze parochies haar feesten met eerbied vieren,
• dat onze steden opnieuw processies houden ter ere van haar Zoon.

Zij, die in stilte alles overwon, zal ook Vlaanderen kunnen vernieuwen.

6.4. Een oproep aan iedere Vlaming

Het is niet nodig te wachten op politici, instituten of structuren.
De vernieuwing van ons volk begint bij jou.
In je gezin, in je hart, in je dagelijkse keuzes.

Wees het licht dat anderen mist.
Wees het zout dat smaak geeft aan een samenleving die flauw is geworden.
Wees de liefde die een verbitterde wereld vergeet te geven.

Wanneer wij dit doen — in eenvoud, trouw en volharding —
dan zal Vlaanderen niet ondergaan.
Het zal opstaan.

Laat ons daarom, als kinderen van dit land, Vlaanderen opnieuw toevertrouwen aan Christus en aan Maria, onze Moeder en Koningin.

Moge dit volk opnieuw worden wat het altijd bedoeld was te zijn:
een licht in de duisternis,
een teken van hoop,
een thuis voor waarheid en liefde.

Vlaanderen, keer terug naar je Bron — en leef.

DEEL 7 — Vlaamse Heiligen, Abdijen en de Heropleving van Onze Christelijke Volkscultuur

Een volk dat zijn ziel wil terugvinden, moet terugkeren naar de bronnen waaruit het leefde.
Voor Vlaanderen zijn die bronnen overvloedig aanwezig — heiligen die onze grond geheiligd hebben, abdijen die het land gevormd hebben, en een levende volkscultuur die geworteld was in Christus.

Deze schatten zijn niet verdwenen. Ze wachten slechts tot wij ze opnieuw opnemen met liefde en met eerbied.

7.1. De Vlaamse heiligen: onze leraren, voorbidders en oudere broeders

Vlaanderen is niet zomaar een land. Het is een land dat bewandeld werd door heiligen.
Zij leefden hier, baden hier, leden hier, en droegen ons volk op de schouders van hun liefde.

Onder hen vinden wij onder meer:

• de heilige Rombout, beschermer en verkondiger van waarheid,
• de heilige Godelieve, martelares van zachtmoedigheid en geduld,
• de heilige Lutgardis, mystica die Vlaanderen leerde wat het Hart van Jezus betekent,
• de heilige Amandus, apostel van onze gewesten,
• de heilige Ivo, patroon van gerechtigheid en barmhartigheid,
• de vele Vlaamse monniken, begijnen en kloosterzusters die ons land tot een tuin van God maakten.

Deze heiligen zijn niet uit het verleden, maar uit het heden.
Zij zijn onze voorbidders, onze voorbeelden, onze leraren op de weg naar Christus.

7.2. De abdijen van Vlaanderen: bakens van stilte, wijsheid en vrede

Door Vlaanderen verspreid staan abdijen als gouden sterren op onze kaart.
Affligem, Averbode, Postel, Westvleteren, Keizersberg — zij vormden eeuwenlang het hart van ons volk.

Zij brachten orde waar chaos was, licht waar onwetendheid heerste, en vrede waar onrust woedde.
Zij schreven, baden, werkten, en heiligden zo de grond waarop wij vandaag wandelen.

Deze abdijen zijn geen overblijfselen van vervlogen tijden.
Zij zijn plaatsen waar de hemel nog steeds de aarde raakt, waar het hart tot rust komt en waar het volk opnieuw leert luisteren naar de stilte van God.

7.3. De heropleving van christelijke volkscultuur

Als Vlaanderen herboren wil worden, moeten wij de schoonheid van onze christelijke cultuur opnieuw durven laten spreken.
Niet als folklore, maar als levende geloofspraktijk:

• de processies herstellen die onze dorpen ooit oplichtten in de lentezon,
• de kapelletjes langs velden en wegen verzorgen en opnieuw gebruiken als plaatsen van gebed,
• bedevaarten ondernemen naar Scherpenheuvel en andere heiligdommen,
• Maria-beeldjes in onze woningen plaatsen, zichtbaar en zonder schaamte,
• de liturgische kalender in ons gezin integreren: feesten, vasten, heiligendagen.

Een volk dat bidt, leeft.
Een volk dat zijn heiligen herkent, wordt geleid.
Een volk dat zijn abdijen eert, vindt rust.
Een volk dat zijn Moeder vereert, wordt beschermd.

Wanneer Vlaanderen deze schatten opnieuw omarmt, zal het niet langer dwalen, maar opnieuw schitteren zoals het ooit deed — als een land dat leeft van Christus en onder de mantel van Maria.

DEEL 8 — Gebed en Act of Consecration tot Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen

Allerheiligste Moeder van God,
Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen,
met heel ons hart, met heel ons volk, met heel ons verlangen komen wij tot U.

Gij die deze grond hebt bewandeld in de liefde van Uw Zoon,
Gij die onze voorouders hebt beschermd in oorlog, in ellende en in vreugde,
Gij die als een zachte mantel over onze dorpen en steden hebt gehangen —
wij erkennen U vandaag opnieuw als onze Moeder en onze Koningin.

Moeder, Vlaanderen is moe geworden.
Onze gezinnen zijn gewond,
onze kinderen worden verward,
onze ouderen zijn eenzaam,
en velen leven alsof God niet meer bestaat.

Daarom, o Moeder van Vlaanderen,
komen wij tot U met een nederig en smekend hart.

Akte van Toewijding

O Maria, Koningin van Vlaanderen,
wij wijden onszelf, onze gezinnen, onze parochies, en heel ons Vlaamse volk opnieuw aan Uw Onbevlekt Hart.

Wij geven U alles wat wij zijn en alles wat wij hebben:
onze vreugde en ons verdriet,
onze sterktes en onze zwakheden,
onze toekomst en onze geschiedenis,
onze wonden en ons verlangen naar genezing.

Bescherm onze gezinnen
opdat zij plaatsen van vrede worden,
waar kinderen groeien in geloof,
waar vaders en moeders elkaar dragen,
en waar Christus opnieuw het middelpunt is.

Bescherm onze jongeren
tegen de leegte van deze wereld,
en vul hun hart met waarheid, moed en zuiverheid.

Bescherm onze ouderen
en geef hun rust, waardigheid en liefde.

Bescherm onze priesters
opdat zij heilige vaders voor ons volk mogen zijn,
vervuld van wijsheid en vurige liefde voor de Eucharistie.

Bescherm onze abdijen en heiligdommen
zodat zij opnieuw lichtbakens mogen worden in deze tijd van verwarring.

Onze smeekbede voor Vlaanderen

O Moeder, verlicht ons land met Uw aanwezigheid.
Breek de macht van de zonde,
verdrijf de geest van verwarring,
verzacht de harten die verhard zijn,
en open de deuren voor de zachte heerschappij van Uw Zoon.

Dat Vlaanderen opnieuw leeft uit gebed,
uit de sacramenten,
uit stilte,
uit schoonheid,
uit waarheid,
uit liefde.

Heilige Maagd Maria,
wij smeken U:
wek Vlaanderen opnieuw tot leven.

Dat onze dorpen weer bidden.
Dat onze kerken weer zingen.
Dat onze kinderen Uw naam kennen.
Dat onze straten weer processies dragen.
Dat onze gezinnen weer heiligdommen worden van trouw en tederheid.

O Moeder van Vlaanderen,
wij behoren U toe.
Vlaanderen behoort U toe.
Bewaar ons in Uw Hart,
opdat wij altijd tot Christus worden geleid.

Moge Uw mantel over ons land uitgestrekt blijven,
tot aan het einde der tijden.

Amen.