België verkeert volgens onze politieke beleidsmakers en Europese instellingen in een ernstige financiële crisis. Er moet dringend gesaneerd worden. Tien miljard euro moet worden gevonden, de begroting moet op orde en de overheidsschuld moet onder controle. Maar achter die cijfers schuilt een belangrijke vraag: wie betaalt uiteindelijk de rekening voor het financiële wanbeleid van de voorbije decennia?
De maatregelen die vandaag op tafel liggen, laten weinig twijfel bestaan. Sociale voorzieningen worden afgebouwd, uitkeringen beperkt en openbare dienstverlening onder druk gezet. Zoals zo vaak in een economisch beleid dat steeds meer de logica van het ongeremde kapitalisme volgt, komen de zwaarste lasten terecht bij de gewone burger.
De beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd is daar een voorbeeld van. Het uitgangspunt lijkt eenvoudig: wie geen werk heeft, moet maar gaan werken. Maar de werkelijkheid is minder eenvoudig. Wat met oudere werknemers, mensen die moeilijk opnieuw aan de slag raken of gezinnen die werk en zorg nauwelijks gecombineerd krijgen? Vooral jonge moeders en hun kinderen dreigen hiervan de gevolgen te dragen. Men verwacht dat iedereen werkt, maar tegelijkertijd wordt bespaard op kinderopvang, een essentiële voorwaarde om werk en gezin te kunnen combineren. Dat is tegenstrijdig beleid, met een reëel risico op meer armoede.
Ook zieken worden steeds nadrukkelijker gecontroleerd, vreemd genoeg ook door politici die zich socialist noemen. De gedachte aan bijkomende medische attesten, waarbij naast een ziektebriefje ook een soort geschiktheidsattest voor bepaalde taken zou worden gevraagd, roept vragen op. Dat iemand met een gebroken been misschien nog achter een computer kan zitten, betekent niet dat hij of zij ook werkelijk arbeidsgeschikt is. Gezondheid laat zich niet herleiden tot een boekhoudkundige oefening.
Bovendien is het economisch kortzichtig om te denken dat algemene verarming een oplossing biedt voor een tekort aan belastinginkomsten. Minder koopkracht betekent minder consumptie, en dus ook minder inkomsten voor handelaars, ondernemingen, en uiteindelijk de overheid. Een beleid dat de binnenlandse economie verzwakt, dreigt zijn eigen doel voorbij te schieten.
De eigen verantwoordelijkheid van politici blijft onderbelicht
Opmerkelijk is dat de grote politieke en bestuurlijke versnippering nauwelijks ter discussie staat. België blijft kampen met een bijzonder ingewikkelde staatsstructuur, overlappende bevoegdheden en een omvangrijk politiek apparaat. Ook de bijbehorende administraties en kabinetten kosten handenvol geld. Een grondige evaluatie daarvan lijkt nochtans vanzelfsprekend. Besparen begint niet uitsluitend bij sociale uitkeringen, maar ook bij een efficiëntere overheid en meer politieke verantwoordelijkheid.
Daarnaast verdient de Europese regelgeving een kritische beoordeling. Europese samenwerking is waardevol, maar de toenemende bureaucratie en regeldruk wegen zwaar op onze industrie en ondernemingen. Ook afspraken over klimaat, migratie en defensie moeten worden getoetst aan hun haalbaarheid en financiële gevolgen. Europa mag geen bureaucratisch en geopolitiek project worden dat de sociaal-economische draagkracht van zijn lidstaten uit het oog verliest.
Waar blijft de Christelijke stem?
Wie door het centrum van Brussel wandelt, kan moeilijk naast de groeiende sociale ontreddering kijken. Daklozen, mensen zonder papieren en andere kwetsbaren leven er onder omstandigheden die in een welvarend land onaanvaardbaar zouden moeten zijn. Hun veiligheid en menselijke waardigheid staan op het spel, maar ook de leefbaarheid van de stad.
Voor Christenen zou dit een bijzondere bekommernis moeten zijn. De zorg voor armen, zieken en mensen aan de rand van de samenleving behoort immers tot de kern van het Christelijk geloof. Toch blijft het opvallend stil. Men stelt hier zelfs een zekere vermoeidheid vast. Waar is de duidelijke stem tegen een systeem, waarbij mensen verzakken in dakloosheid of in handen vallen van mensensmokkelaars?
Een sluitende begroting mag nooit belangrijker worden dan het behoud van de menselijke waardigheid. De verwaarlozing van een problematiek is geen oplossing, Mevr Van Bossuyt!!!
Is het behoud van deze regering werkelijk het hoogste doel?
Het wordt steeds duidelijker, dat de huidige regering over het budgetdebat zou kunnen vallen. Premier Bart De Wever staat voor een moeilijke opdracht, maar het behoud van de meerderheid mag geen doel op zich worden. Een regeringsval zou de financiële problemen uiteraard niet oplossen. Toch moet men zich durven afvragen of het voortzetten van een beleid waarvan de sociale en economische gevolgen zo zwaar wegen, werkelijk de beste optie is.
Op financieel vlak, heeft België nood aan meer dan een boekhoudkundige operatie. Een begroting moet ten dienste staan van de samenleving, niet omgekeerd. Het is gemakkelijk om miljarden te zoeken bij mensen die nauwelijks nog iets kunnen missen. Politieke moed betekent ook dat men de eigen privileges, uitgaven en beleidskeuzes durft te herzien. Want een land kan financieel proberen gezond te worden, maar als het daarbij zijn sociale samenhang en menselijke waardigheid verliest, wat heeft het dan uiteindelijk gewonnen?
1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan.
2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd.
3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. Registreren kan hier.
4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.