Ondanks zijn beloftes om geen nieuwe oorlogen te beginnen, lijkt president Donald Trump uiteindelijk toch te hebben toegegeven aan de druk om de belangen van Israël in het Midden-Oosten militair te ondersteunen. Als er één constante bestaat in de Amerikaanse politiek, ongeacht of Democraten of Republikeinen, liberalen of conservatieven, aan de macht zijn, dan is het de vrijwel altijd sterke steun voor de Israëlische regering.
Samsonstrategie
Deze steun wordt opnieuw zichtbaar in het recent gelanceerde conflict met Israëls aartsvijand Iran. De aanleiding vormt de vrees dat Iran kernwapens zou ontwikkelen. Tegelijk wijzen sommige commentatoren op een bredere radicalisering van de Israëlische oorlogspolitiek, die volgens hen ook zichtbaar was in de verwoestende oorlog in Gaza.
In dat verband wordt steeds vaker verwezen naar het concept van de “Samsonstrategie”. Volgens deze interpretatie zou Israël, als een diep getraumatiseerde natie, bereid kunnen zijn zelfs haar eigen voortbestaan te riskeren om haar vijanden te vernietigen. De term verwijst naar het Bijbelse verhaal van Samson, die blind, verraden en verslagen uiteindelijk de pilaren van een tempel omver zou hebben getrokken om zo samen met zijn vijanden, de Filistijnen, om te komen.
Dispensationalisme en Christelijk zionisme
Ook in de VS spelen religieuze ideeën een belangrijke rol in hun consistente solidariteit met Israël. Eén van de invloedrijkste stromingen in dit verband is het dispensationalisme, ook wel de bedelingenleer genoemd.
Deze doctrine ontstond in de negentiende eeuw en werd ontwikkeld door de Brits-Ierse predikant John Nelson Darby. Volgens deze visie blijven Gods aardse beloften aan het fysieke volk van Israël, zoals het recht op het land, letterlijk van kracht en zijn zij niet geestelijk overgegaan op de Kerk.
Uit deze gedachte ontwikkelde zich het moderne Christelijke zionisme, een beweging die vooral in de Verenigde Staten grote invloed heeft gekregen. Christelijke zionisten interpreteren veel passages uit het Oude Testament zeer letterlijk en zien de oprichting van de moderne staat Israël als een directe vervulling van Bijbelse profetieën.
Vanuit deze overtuiging wordt kritiek op Israël door sommigen niet alleen als politieke oppositie gezien, maar ook als een vorm van verzet tegen Gods plan. Volgens deze redenering kan het tegenwerken van Israël zelfs leiden tot een goddelijke straf voor landen of individuen die zich tegen het land keren.
Binnen dit denkkader speelt bovendien een uitgesproken geloof in een nakende Eindtijd een belangrijke rol. Sommige Christelijke zionisten geloven dat de wederkomst van Christus dichterbij kan worden gebracht door actief mee te werken aan gebeurtenissen, die volgens hun interpretatie in de Bijbel zijn voorspeld. Daarbij wordt onder meer gedacht aan financiële en politieke steun voor de heropbouw van de Joodse tempel in Jeruzalem. Volgens de eschatologische visie van de Christelijke zionisten zal daar uiteindelijk ook de Antichrist optreden en een godslasterlijk offer brengen.
Is Christelijk zionisme Katholiek?
De visies van de Christelijke zionisten staan echter haaks op de Katholieke theologische traditie. Binnen het Katholicisme wordt het offer van Christus immers beschouwd als het definitieve en volmaakte offer. Jezus wordt gezien als het Lam Gods dat Zichzelf eens en voorgoed heeft geofferd voor de zonden van de mensheid. Vanuit dat perspectief zou het herinvoeren van dieroffers in een herbouwde tempel eerder wijzen op een vorm van religieuze afvalligheid, dan op een vervulling van Gods plan.
Hoewel het racisme en antisemitisme kordaat veroordeelt, maakt het hedendaagse Katholicisme bovendien een onderscheid tussen respect voor het Jodendom als religieuze en historische gemeenschap, en politieke of militaire steun aan de hedendaagse staat Israël. Het feit dat het Christendom uit het Jodendom is ontstaan, betekent voor Katholieken niet automatisch dat alle beslissingen van een moderne staat of haar leiders kritiekloos moeten worden aanvaard. Het betekent ook niet, dat politieke keuzes inzake Israël tot bovennatuurlijke beloningen of wraak kunnen leiden.
Kritiek op Christelijk zionisme in de VS
Ook binnen conservatieve Amerikaanse kringen groeit het besef dat religieuze solidariteit niet noodzakelijk gelijkstaat aan politieke instemming. De journalist Tucker Carlson heeft zich bijvoorbeeld openlijk kritisch uitgelaten over het Christelijk zionisme en over de nefaste invloed die deze stroming volgens hem uitoefent op oorlogszuchtige neoconservatieve kringen in Washington.
Ook op meer traditiegerichte Katholieke platforms, zoals The Remnant en het kanaal van John-Henry Westen, klinkt steeds vaker diepe scepsis tegenover het Christelijk zionisme. Dit vraagt een niet te onderschatten moed in een maatschappij, waar er steeds minder plaats is voor het vrije woord.
Conclusie
De discussie over de rol van religie in de Amerikaanse steun voor Israël laat zien dat conflicten in het Midden-Oosten zelden louter geopolitiek zijn. Ze worden ook beïnvloed door diepgewortelde religieuze overtuigingen, historische interpretaties en eschatologische verwachtingen. Wie de spanningen rond Israël en Iran wil begrijpen, kan daarom moeilijk voorbijgaan aan de religieuze ideeën die in bepaalde politieke kringen nog altijd een belangrijke rol spelen.
Dat Trump in het Midden-Oosten steeds de wil van Tel Aviv doet is geen nieuws. Ik waarschuwde hier daarvoor toen bij zijn herverkiezing Katharina Gabriels en Veroon ter Zee hem hun lofprijzingen aan het toezwieren waren. Voor zijn herverkiezing stond hij te bidden voor de camera bij het graf van Mendel Schneerson, een Joodse pseudo-messias en leider van Chabad-Lubavitch, een internationale kabbala-organisatie met Russische banden die een presentie heeft in New York. Hij toonde toen duidelijk waar hij voor stond, maar de trumptards in Amerika geloofden hem niet.
Zijn presidentiële campagne in 2016 werd gefinancierd door de Joodse Sheldon Adelson, en zijn campagne in 2024 door diens vrouw Miriam Adelson die haar wens uitdrukte een toevoeging te zien van een “boek van Trump” aan de bijbelcanon van de Joden.
Betreffend bijbelse eschatologie: Zowel bij voorstanders als bij tegenstanders van het zionisme is er onwetendheid omtrent de echte bijbelse eschatologie. De situatie van de eindtijd zal lijken op de situatie in het eerste hoofdstuk van het eerste boek der Makkabeeën; daarom gebruikte Christus betreffend de eindtijd de bewoording abominatio desolationis, in het Nederlands dikwijls omgezet als “gruwel der verwoesting”, die oorspronkelijk gebruikt werd voor de ontheiliging van de tempel in Jerusalem door Antiochus IV van het Seleucidisch rijk.
Het Joods volk bevindt zich heden nog in het kwaad; het volgt de Talmud en kabbala-heidendom, volhardt in de afwijzing van Jezus de Messias en pleegt misdaden; daarom komt er een goddelijk strafgericht over dat volk, zoals in de dagen vanouds, en dat volk zal in Judea onderworpen worden aan een heidense macht met als hoofdzetel het heropgebouwd Babylon in wat heden Irak genoemd wordt. Antichrist zal de vorst van dat Babylon zijn. In hun verslagenheid en vernedering zullen de Joden zich als volk bekeren tot het Christendom en zij zullen om het christelijk geloof vervolgd worden door de vorst van Babylon. Omdat Jehuda eindelijk bekeerd zal zijn tot Christus zal Jezus echter wederkeren uit de hemel om dat volk van de verdrukker te redden, en na de nederlaag van de vorst van Babylon bij de krijg te Harmagedon zal de eerste herrijzenis geschieden en zal Jezus koningschap opnemen in Jerusalem over de volkeren ter vervulling van de profetie van Jesaja.
Volgens de bijbelse profeet Zekharja ben Barakhja zullen de voeten van Christus op de Olijfberg staan, vanwaar Hij eertijds ook opsteeg ten hemel; dat gaat over de eindtijd, over de parousia van Jezus.
De gruwel der verwoesting betekent dat Antichrist zich zal laten verafgoden in Sion; ik vraag mij af of hij dat zal doen in de Heilig-Grafkerk, bij de heilige graftombe van Jezus, maar dat is speculatie.
Bij protestantse Amerikanen heerst er een gevaarlijke mentaliteit waarbij zij Israëli’s behandelen alsof zij boven het goddelijk recht staan, samengaand met een accelerationisme waarmee zij actief de manifestatie van Antichrist proberen uit te lokken, wat tegenstrijdig is met de houding van de antieke christenen die baden voor de gezondheid en het leven van de keizer van Rome, ook al werden zij door hem vervolgd, omdat de keizer als katechon de Antichrist-manifestatie tegenhield door het eretz Israël, het land van Israël, onder Romeins bestuur de houden, zo verhinderend dat het onder Aziatisch bestuur viel wat onderdeel zal zijn van het oprijzen van antichristiek Babylon.