Ik ben niet het type gelovige, die achter elke boom een demon ziet. Maar het lijkt wel alsof de oorlogsduivel onze wereld heeft overgenomen. Terwijl de retoriek van militair machtsvertoon en escalatie aan kracht wint, wordt terughoudendheid al snel weggezet als zwakte en diplomatie als naïviteit.
Neem de Verenigde Staten: President Donald Trump, nochtans ooit een gepassioneerd kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede, bombardeert nu, samen met de Israëli’s, enthousiast zijn vijand Iran. Iran, waarvan het regime al een tijd onder druk staat, stuurt op zijn beurt in het wilde weg raketten naar Amerikaanse basissen in het Midden-Oosten. Escalatie dreigt op elk moment. Wat begint als een strategische operatie, eindigt al snel in een kettingreactie van vergelding.
Ook Europese leiders willen natuurlijk niet onderdoen. Zelfs België schaart zich nu onder de nucleaire paraplu van de Franse president Emmanuel Macron en enterde een schip van de Russische schaduwvloot. Stoer taalgebruik, kordate verklaringen, ferme beelden voor de media. Wat zijn leiders wereldwijd, klein en groot, toch helden!
Niemand die deze opwelling van escalerende emotie ernstig in vraag stelt. Wie pleit voor voorzichtigheid, krijgt het verwijt de realiteit niet te begrijpen. Toch is ook kiezen voor vrede een heldendaad. Misschien zelfs de moeilijkste. Want vrede vraagt beheersing, geduld en de moed om niet onmiddellijk toe te slaan.
Laten we niet vergeten dat Jezus Christus geweld, escalatie en vergelding verafschuwde. Een mens moest nog liever de andere wang tonen dan voor wraak te kiezen. Dit klinkt vandaag wereldvreemd. Maar misschien is het precies onze wereld die wereldvreemd is geworden. Onze maatschappij kiest immers steeds vaker voor een anti-Christelijk pad. Misschien omdat ze niet meer in staat is zich te ontkoppelen van de algoritmische echo kamers en polariserende propaganda, die ons elke minuut influistert wie we moeten haten en wie we moeten liefhebben. Wat gewenste solidariteit is en voor welke mensen men beter geen begrip opbrengt. Sociale media versterken de roep om geweld, algoritmes belonen verontwaardiging en nuance wordt afgestraft als lafheid.
Het resultaat is een gevaarlijke trend waartegen we ons dringend moeten verzetten. Oorlog wordt namelijk verpakt als noodzakelijke correctie. Inmenging als morele plicht. Sancties, bombardementen, militaire spierballentaal. Het klinkt daadkrachtig, het oogt beslissend. Maar zelden wordt de vraag gesteld of het middel niet erger is dan de kwaal.
Vrede en stabiliteit zijn immers geen luxe. Oorlog is geen videospel dat we op pauze kunnen zetten wanneer het ons niet meer uitkomt. Elke raket heeft een bestemming. Elke soldaat, die neergeschoten wordt, geraakt effectief gewond of sneuvelt. Bommen treffen echte woonwijken of scholen. Elke sanctie treft echte mensen. Elke escalatie maakt de wereld een beetje onveiliger.
Als we een leefbare wereld willen voor ons en onze geliefden, is het tijd om nu “stop” te roepen. Stop tegen de obsessie van inmenging in zogenaamd foute oorlogen en regimes. Stop tegen de reflex van vergelding als eerste en enige antwoord. Soms is terughoudendheid geen capitulatie, maar wijsheid.
Misschien is de grootste heldendaad vandaag niet het lanceren van een aanval, maar het weigeren ervan.
Katharina,
Wat je daar schrijft, daar ben ik het redelijk mee eens. Dat is goed gezegd.
Maar ik zou een puntje willen maken met:
“Toch is ook kiezen voor vrede een heldendaad. Misschien zelfs de moeilijkste. Want vrede vraagt beheersing, geduld en de moed om niet onmiddellijk toe te slaan.”.
Kiezen voor vrede is kiezen voor God en dat is niet zo moeilijk, hoor. Dat is voor een normaal mens normaal. Ieder normaal mens wil vrede. Dat er zieke geesten aan de top zijn die abnormaal zijn, die zijn het probleem. Die hadden nooit gekozen moeten kunnen worden.
Ik lees zojuist Paulus, en wanneer hij in Galaten uitlegt:
Want de gehele wet wordt in een woord vervuld, [namelijk] in dit:
Gij zult uw naaste liefhebben, gelijk uzelven.
De Gehele Wet is dus de naaste liefhebben! Dat is de totale Wet. Dat kan zelfs een kind begrijpen.
Wie de naaste liefheeft, ook al is die naaste geen geloofsgenoot, die voldoet aan God’s, zegt de goede Paulus. Dus ook Moslims, bijvoorbeeld, die zich aan de wet van de liefde houden, zijn de naastenliefde waard. Dat zouden we niet moeten vergeten.
Wie niet leeft naar het vlees, maar naar de Geest, die straalt liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid uit.
Allen zijn nogal fijne dingen. Dat zijn Goddelijke zaken. Ik zou wel willen dat gelovigen dat nog eens een keer gaan doen, die blijdschap uitstralen!
Ik mis dat zó vaak. Zelfs hier. Want wie niet blij is, de heeft de Geest niet.
En onder die heilige goede en fijne dingen, daar vallen oorlog voeren en moorden nu bepaald niet onder, lijkt mij. Ook al beroepen sommigen zich op de oude wet, maar die mensen zijn dan geen Christen zoals Paulus dat uitlegt.
Dus daar hoeven we (dus) meen ik althans geen woorden aan vuil te maken.
Het gaat erom of iemand een nieuwe schepping is. Opnieuw geboren is; in de Geest (van de Liefde)
Hierdoor, door dit besef, kan een oorlog meteen stoppen. Wie dit begrijpt is wijs.
Wie dit niet wil begrijpen is, die is niet te vermurwen.
Voor de rest is het afwachten tot de mensen die de Ware Wet verkrachten, óf verslagen zijn, óf tot inkeer komen. Wat mij betreft kan geen Pastoor of Dominee wapens vergoelijken. Die zijn anders tegen de Ware Liefde. Zij die wapens dulden, zullen zich massaal van deze dwaling moeten bekeren. Dat is een begin naar het Goede.
Raphaël.
Het Christelijke stadje Taybeh in de West Bank wordt aangevallen door Joden (Zionisten) die zich daar willen vestigen, vlak na het begin van Israel’s aanvallen op Iran 28 februari.
( Bericht door CatholicVote ).
Over ‘interreligieuze dialoog’: Robert Francis Prevost ‘vergeet’ vandaag tijdens het ‘Angelus’ de barbaarse moord op Ayatollah Khamenei te veroordelen
Het geklets van Prevost over ‘dialoog’ en zo verandert niets aan het feit dat deze moord een cynische schending is van alle normen van de menselijke moraal en het internationaal recht.
De Epstein-klasse heeft met de moord op de vastende Ayatollah Khamenei – die in zijn kantoor samen met zijn dochter en kleindochter door middel van 6 kruisraketten (kosten circa 15 miljoen dollar!) werd gedood – er duidelijk voor gekozen om van dit conflict een ‘heilige oorlog’ tégen het post-christelijke Westen te maken.
( https://kavlaanderen.blogspot.com/ ).
Het is erg naar inderdaad, eric.
Het is ook verdrietig omdat de uitwerking van deze zonden de mensheid weer terug zou kunnen laten vallen in zijn grote schuld en verlichting met de heilige geest onmogelijk maken.
Maar, aan de andere kant is het ook een soort van les voor de mensheid, een les om altijd nederig te blijven en een les om eindelijk eens te gaan inzien dat legers uit potentiële mensendoders bestaan, mensen geronseld uit vaak jonge, onwetende zielen.
De aanstichters, de ‘regeringen’, dat zijn in feite ‘corporaties’*), bedrijven verzinnen al de politiek en de grote jongens zijn meestal wel ouder en zouden kunnen weten dat het misbruik maken van onwetende jongeren afschuwelijk en niet goed of eerlijk is. Maar toch buigen zij niet, gevangen als ze zijn in de gevangenis van hun eigen ego. Hun opgeblazen zelfzuchtige ego. Hun verwaande nep-wijsheid.
Zij, de bazen van de corporaties dus, missen de nederigheid en vooral de wijsheid, wijsheid die nederigheid is. Wie niet nederig is, kan het Licht van de heilige geest niet vinden, dat gaat nu eenmaal niet. En wie wel wijs is, die zet zijn lantaarn bovenaan, zodat de mensen hem kunnen zien en er van kunnen leren. Maar dat is lastig voor die wijze. Op hem en haar wordt de ‘counter intelligence’ losgelaten; de MSM, de scholen, universiteiten en de rest werken mee om wijsheid en authenticiteit te ondermijnen, want deze wijsheid legt de leugens bloot.
Zij, de aanstichters van het kwaad, zijn eigenlijk in- en inzielig en we zouden dus in feite medelijden met hen moeten hebben, al was het alleen al omdat zij hun familie en hun volgers voor eeuwen en eeuwen weer in de geestelijke armoede storten.
We zouden toch een ieder moeten vergeven, want juist de grootste vijanden en slechte mensen zijn vaak de domste en onnozelste mensen en zij weten niet wat zij doen. Want wie moord, die zal waarschijnlijk nooit weer in dit leven kunnen groeien naar de heilige geest.
Hij of zij heeft misschien teveel gezondigd tegen de waarheid. En daar heeft die moordenaar uiteindelijk alleen maar zichzelf mee. Hij zal God wellicht niet meer makkelijk in zijn leven kunnen zien. Hij heeft zijn hart vervuild en zijn hart kan bijna niet meer verschoond en vervuld worden. Dat hart zal eerst weer schoon moeten worden. En daar moeten wij bij blijven helpen.
Daarom zegt Jezus ‘vergeef je vijanden’. Want wie zijn vijanden vergeeft, die vergeeft misschien meteen ook zijn eigen zonden, of die laat toe dat God hem kan vergeven. Want het hart mag nooit verbitterd of verhard worden, en al helemaal niet als dat door de zich slecht gedragende mensen wordt veroorzaakt. Vooral niet door hen dus, want dat zouden ze wel willen, al die negatieve aandacht. Daar smult men van en dat geeft hen kracht.
En bovendien maken de verdwaalde mensen gebruik van deze psychologische aspecten. Men wéét van zulke werking van de geest en men wéét dat de gelovige goede mens, een wérkelijk heilige mens, nu eenmaal geen materiële weerstand kan bieden aan slechtheid, want waar de geest mee omgaat, daar wordt hij mee besmet. Daarom is het laf.
Dus, zwijgen over slechte lijkt mij nog het beste, veel bidden en mediteren en vooral blij en gelukkig blijven. En luister wat Paulus ons leert in Galaten. Dat zijn ultra wijze lessen die de geest van de mens verheffen boven de vleselijke wereldse waanzin.
Dus de bedrijven voeren oorlog om geld en winst, macht en pracht en praal; zij zijn als van de duivel. En als de top van dat bedrijf de passie preekt, pas dan extra op.
*) Een corporatie is een lichaam (corps) dat spreekt (oratie) en deze valt onder het Vaticaan dat sinds begin 1800 zaken doet met en gecontroleerd wordt door de Rothschild bank. De UN, UK, USA, EU zijn corporaties en geen volks-intstellingen. Het zijn bedrijven waar winst gemaakt moet worden. Ergo, deze corporaties vallen onder de bank. (Bron: A Fools Wisdom, Steven A. Young, blz. 17)
Met groet. Raphaël.
Beste Antisoof,
een zeer geschikte verklaring van hetgeen zich nu afspeelt in het Midden-Oosten wordt gegeven door Dr. theoloog Taylor Marshall, die ik beschouw als een jongere theologie-broer van Benedictus XVI :
Iran in Bible Prophecy: Jeremiah 49 – Dr. Taylor Marshall
https://www.youtube.com/watch?v=ds6e_XpfwCE
Jeremiah 49:39 wordt door de Zionisten moedwillig foutief genomen en daarom (volgens mij) door Zionistenvriend Trump, maar het grote punt is dat het Midden-Oosten vroeger grotendeels Christelijk was en zij zich uit angst voor de opkomst van de Moslims liever bekeerden tot de Islam i.p.v. als Christelijke martelaren te sterven. Hetgeen nu gebeurt is dus (letterlijk) gloeiend interessant.
Het is duidelijk dat God niet met zich laat spotten en dat de Zionisten het nog bonter maken dan de vroegere Moslims, uiteraard met het doel een grote wereldheerser op het wereldpodium te brengen om het Christendom uit te roeien.
Laat u dus niet misleiden door de uitleg van o.a. sommige ‘moderne’ Protestanten die (onbewust?) de redenering van de Zionisten volgen.
Diverse soorten ‘modernisten’ begrijpen totaal niet wat er gebeurt, sedert zij feitelijk socialisten werden en als bange schapen in paniek om ‘dialoog’ smeken.
En tóch zou ik maar altijd zelf goed blijven nadenken, eric.
Ik zocht hem even na op het internet.
Deze man zou achter wellicht ‘pacha mama’ gezeten hebben.
Zie ook:
https://www.reddit.com/r/Catholicism/comments/1kk9hfr/dr_taylor_marshall/
Waar mensen praten over wie of wat hij is.
Trouwens, ik heb een erge hekel aan ‘voorspellingen’ of ‘uitleggingen’ van de toekomst. Ik heb geleerd dat zoiets fout is.
Raphaël, het is niet als een verwijt bedoeld wanneer ik je zeg dat je niet werkelijk gelooft.
Benedictus XVI als theoloog, Aartsbischop Vigano en Dr. Taylor Marshall zijn alle drie (volgens mij) zeer moedige mannen die misschien een beetje overmoedig zijn maar wel recht door zee. Eigenlijk hoort Michael Matt ook in die groep,
Aartsbisschop Carlo Maria Viganò : “Burke, Müller en Sarah, alle drie de kardinalen houden – ondanks hun ‘kritiek’ – vast aan de synodale weg.”
https://kavlaanderen.blogspot.com/2026/03/aartsbisschop-carlo-maria-vigano-burke.html
Van Mgr Burke weet ik dat hij altijd zeer voorzichtig is en bereid tot subtiele diplomatie, hetgeen men hem niet kwalijk kan nemen, maar misschien (tijdelijk) niet van toepassing is in deze tijd van steeds brutaler wordende Christenvervolging.
Je kan uiteraard kiezen om volledig te zwijgen in de hoop dat alle vervolging aan je voorbij zal gaan. Maar uiteindelijk zul je toch voor de keuze gesteld worden de chip-inplant te aanvaarden of te weigeren . . . en daar ben je dan niet op voorbereid !
In paniek laat je dan de chip in je lijf planten !?!
Daarom raad ik aan de Kruisweg te bidden, zo mogelijk dagelijks, in het besef dat er geen ontkomen aan is . . . aan de eigen persoonlijke Kruisweg.
Maar ik verwijt je niets. Ik voel met je mee. Maar bereid je a.u.b. ernstig voor op het resoluut weigeren van die chip maar doe dat niet alleen maar als een verstandsspel want dan zal het je niet gelukken.
Dank voor de goede bemoediging en de aansporing, beste eric.
Je woorden vind ik erg aardig en verstandig.
Ongepubliceerde brief van Benedictus XVI:
Read original article:
https://www.catholicculture.org/news/headlines/index.cfm?storyid=68629
Lees hier de automatische vertaling:
INLEIDING GEDACHTEN OVER CHRISTELIJK GEBED door Benedictus XVI
1
In algemene zin is gebed de fundamentele religieuze handeling: het is op een bepaalde manier de poging om concreet in contact te komen met God. De eigenaardigheid van het christelijk gebed ligt in het feit dat men samen bidt met Jezus Christus en tegelijkertijd tot Hem bidt.
2
Jezus is tegelijk mens en God en kan zo de brug zijn, de pontifex, die het mogelijk maakt de oneindige afgrond tussen God en mens te overwinnen. In deze zin is Christus ook, in grote lijn, de ontologische mogelijkheid van gebed. Om deze reden is Hij ook de praktische gids voor gebed. Daarom richtten Zijn discipelen, die Hem hadden zien bidden, deze vraag tot Hem: “Heer, leer ons bidden” (Lk 11:1).
3
Ze herinnerden zich dat Johannes de Doper zijn discipelen had geleerd te bidden, wetende dat Hij oneindig dichter bij God staat dan zelfs de grootste religieuze figuur: Johannes de Doper. Zo ontstaan de twee fundamentele kenmerken van gebed: die ten opzichte van het zijn en die ten opzichte van bewustzijn. Ze zijn met elkaar verweven. De diepe band met God bestaat in algemene termen uit het blijven bij Hem.
4
In Jezus’ gebedsschool groeit onze kennis van Hem, evenals onze nabijheid tot Hem. In dit opzicht moeten we ook Jezus’ kritiek op foutieve of onvoldoende manieren van bidden in gedachten houden. De tegenstelling met het kruis, duidelijk zichtbaar door Zijn verkondiging en zelfs in de profetische woorden die de toon van profetie tot aan Jezus hadden gekenmerkt—”Gehoorzamen is beter dan offer, luisteren is beter dan het vet van bokken” (1 Sam 15:22)—is al duidelijk. Bovendien is christelijk gebed, voor zover het gebed samen met Jezus Christus is, altijd verankerd in de Eucharistie, leidt ernaar en vindt daarin plaats.
5
De Eucharistie is gebed dat met het hele wezen wordt vervuld. Het is de kritische synthese van cultus en ware aanbidding. Daarin heeft Jezus Zijn definitieve “nee” gezegd tegen louter woorden en Zijn “nee” tegen dierenoffers, en Hij heeft in hun plaats het grote “ja” van Zijn leven en dood geplaatst. Zo vertegenwoordigt de Eucharistie de definitieve kritiek op de cultus en tegelijkertijd de cultus in de breedste zin van het woord. De kerkvaders karakteriseerden het terecht enerzijds als het einde van het heidendom, als consuetudo [gewoonte], en anderzijds als het christendom zelf als gebed.
6
Ik vind dat we veel dieper moeten nadenken over deze fundamentele oppositie. Deze fundamentele oriëntatie van Jezus’ dramatische gebedsgeschiedenis stelt ons in staat het hele realisme te begrijpen waarmee Hij Zijn proclamatie uitvoerde. De gelijkenis van de man die niet wilde opstaan om zijn vriend brood te geven, zegt duidelijk dat gebed altijd ook een overwinning is van onze traagheid, wat zoveel excuses inspireert om niet op te staan. Bidden betekent tegen deze traagheid van het hart ingaan en betekent dus ook de nederigheid om zelfs de kleine dingen van ons dagelijks leven voor God te brengen, en om Zijn hulp te vragen.
7
Nog één laatste punt. Vaak wordt de realistische en nederige manier van bidden gepresenteerd als een bezwaar tegen smekend gebed als zodanig: dat adequaat gebed altijd en alleen lof aan God moet zijn, niet voortdurend bedelen. Dat zou al dwaas zijn, want God kon en moest zich niet druk maken om onze kleine dingen. In ons dagelijks leven moeten we echter aan onszelf denken. Toch hebben we in werkelijkheid God juist nodig om ons dagelijks leven te kunnen leiden, beginnend bij Hem en gericht op Hem. Juist, door niet te vergeten dat onze Vader degene is in wie wij vertrouwen, bestaat het Onze Vader uit zeven gebeden. God vragen betekent ook en bovenal het zuiveren van onze verlangens zodat we ze aan God kunnen plaatsen en zodat ze in het “wij” van de familie van Christus kunnen worden opgenomen.