Ik ben niet het type gelovige, die achter elke boom een demon ziet. Maar het lijkt wel alsof de oorlogsduivel onze wereld heeft overgenomen. Terwijl de retoriek van militair machtsvertoon en escalatie aan kracht wint, wordt terughoudendheid al snel weggezet als zwakte en diplomatie als naïviteit.
Neem de Verenigde Staten: President Donald Trump, nochtans ooit een gepassioneerd kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede, bombardeert nu, samen met de Israëli’s, enthousiast zijn vijand Iran. Iran, waarvan het regime al een tijd onder druk staat, stuurt op zijn beurt in het wilde weg raketten naar Amerikaanse basissen in het Midden-Oosten. Escalatie dreigt op elk moment. Wat begint als een strategische operatie, eindigt al snel in een kettingreactie van vergelding.
Ook Europese leiders willen natuurlijk niet onderdoen. Zelfs België schaart zich nu onder de nucleaire paraplu van de Franse president Emmanuel Macron en enterde een schip van de Russische schaduwvloot. Stoer taalgebruik, kordate verklaringen, ferme beelden voor de media. Wat zijn leiders wereldwijd, klein en groot, toch helden!
Niemand die deze opwelling van escalerende emotie ernstig in vraag stelt. Wie pleit voor voorzichtigheid, krijgt het verwijt de realiteit niet te begrijpen. Toch is ook kiezen voor vrede een heldendaad. Misschien zelfs de moeilijkste. Want vrede vraagt beheersing, geduld en de moed om niet onmiddellijk toe te slaan.
Laten we niet vergeten dat Jezus Christus geweld, escalatie en vergelding verafschuwde. Een mens moest nog liever de andere wang tonen dan voor wraak te kiezen. Dit klinkt vandaag wereldvreemd. Maar misschien is het precies onze wereld die wereldvreemd is geworden. Onze maatschappij kiest immers steeds vaker voor een anti-Christelijk pad. Misschien omdat ze niet meer in staat is zich te ontkoppelen van de algoritmische echo kamers en polariserende propaganda, die ons elke minuut influistert wie we moeten haten en wie we moeten liefhebben. Wat gewenste solidariteit is en voor welke mensen men beter geen begrip opbrengt. Sociale media versterken de roep om geweld, algoritmes belonen verontwaardiging en nuance wordt afgestraft als lafheid.
Het resultaat is een gevaarlijke trend waartegen we ons dringend moeten verzetten. Oorlog wordt namelijk verpakt als noodzakelijke correctie. Inmenging als morele plicht. Sancties, bombardementen, militaire spierballentaal. Het klinkt daadkrachtig, het oogt beslissend. Maar zelden wordt de vraag gesteld of het middel niet erger is dan de kwaal.
Vrede en stabiliteit zijn immers geen luxe. Oorlog is geen videospel dat we op pauze kunnen zetten wanneer het ons niet meer uitkomt. Elke raket heeft een bestemming. Elke soldaat, die neergeschoten wordt, geraakt effectief gewond of sneuvelt. Bommen treffen echte woonwijken of scholen. Elke sanctie treft echte mensen. Elke escalatie maakt de wereld een beetje onveiliger.
Als we een leefbare wereld willen voor ons en onze geliefden, is het tijd om nu “stop” te roepen. Stop tegen de obsessie van inmenging in zogenaamd foute oorlogen en regimes. Stop tegen de reflex van vergelding als eerste en enige antwoord. Soms is terughoudendheid geen capitulatie, maar wijsheid.
Misschien is de grootste heldendaad vandaag niet het lanceren van een aanval, maar het weigeren ervan.
Katharina,
Wat je daar schrijft, daar ben ik het redelijk mee eens. Dat is goed gezegd.
Maar ik zou een puntje willen maken met:
“Toch is ook kiezen voor vrede een heldendaad. Misschien zelfs de moeilijkste. Want vrede vraagt beheersing, geduld en de moed om niet onmiddellijk toe te slaan.”.
Kiezen voor vrede is kiezen voor God en dat is niet zo moeilijk, hoor. Dat is voor een normaal mens normaal. Ieder normaal mens wil vrede. Dat er zieke geesten aan de top zijn die abnormaal zijn, die zijn het probleem. Die hadden nooit gekozen moeten kunnen worden.
Ik lees zojuist Paulus, en wanneer hij in Galaten uitlegt:
Want de gehele wet wordt in een woord vervuld, [namelijk] in dit:
Gij zult uw naaste liefhebben, gelijk uzelven.
De Gehele Wet is dus de naaste liefhebben! Dat is de totale Wet. Dat kan zelfs een kind begrijpen.
Wie de naaste liefheeft, ook al is die naaste geen geloofsgenoot, die voldoet aan God’s, zegt de goede Paulus. Dus ook Moslims, bijvoorbeeld, die zich aan de wet van de liefde houden, zijn de naastenliefde waard. Dat zouden we niet moeten vergeten.
Wie niet leeft naar het vlees, maar naar de Geest, die straalt liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid uit.
Allen zijn nogal fijne dingen. Dat zijn Goddelijke zaken. Ik zou wel willen dat gelovigen dat nog eens een keer gaan doen, die blijdschap uitstralen!
Ik mis dat zó vaak. Zelfs hier. Want wie niet blij is, de heeft de Geest niet.
En onder die heilige goede en fijne dingen, daar vallen oorlog voeren en moorden nu bepaald niet onder, lijkt mij. Ook al beroepen sommigen zich op de oude wet, maar die mensen zijn dan geen Christen zoals Paulus dat uitlegt.
Dus daar hoeven we (dus) meen ik althans geen woorden aan vuil te maken.
Het gaat erom of iemand een nieuwe schepping is. Opnieuw geboren is; in de Geest (van de Liefde)
Hierdoor, door dit besef, kan een oorlog meteen stoppen. Wie dit begrijpt is wijs.
Wie dit niet wil begrijpen is, die is niet te vermurwen.
Voor de rest is het afwachten tot de mensen die de Ware Wet verkrachten, óf verslagen zijn, óf tot inkeer komen. Wat mij betreft kan geen Pastoor of Dominee wapens vergoelijken. Die zijn anders tegen de Ware Liefde. Zij die wapens dulden, zullen zich massaal van deze dwaling moeten bekeren. Dat is een begin naar het Goede.
Raphaël.