Matrakken, Moraal en Marketing: een Antwerps besnijdenis dispuut van internationaal formaat

Het was de voorbije dagen moeilijk om het gekibbel te ontlopen tussen Conner Rousseau, Frank Vandenbroucke en  de Amerikaanse Ambassadeur Bill White. Aanleiding: een proces tegen Joodse rituele besnijdenaars in Antwerpen en een filmpje waarin Rousseau Donald Trump en diens migratieapparaat vrolijk naast Adolf Hitler parkeerde. Want als je toch historisch vergelijkingsmateriaal zoekt, waarom dan bescheiden blijven?

De Amerikaanse tussenkomst kwam er nadat Michael Freilich van N-VA steun had gevraagd voor de legalisering van niet-medische rituele besnijdenissen in België. Wat volgde was geen juridisch debat, maar een wedstrijd morele verontwaardiging met internationale jury.

Rousseau, die net een personal brandmanager had ingehuurd om te werken aan zijn uitstraling van intellectueel uitgedaagd ondergoedmodel-met-mening, zag plots zijn toegang tot de VS verdwijnen omdat hij geen excuses wou aanbieden. Het is ook een strategie: als je reputatie al wankelt door zattemansklap over Roma en het beruchte “matrak”-incident, dan gooi je er gewoon een Hitlervergelijking bovenop. Dat leidt tenminste de aandacht af. Of het verstandig is, is een andere vraag, maar subtiliteit stond nooit in Rousseau’s partijprogramma.

Intussen ontpopte Vandenbroucke zich tot principiële kampioen. De man die met chirurgische precisie wil besparen op zieken en kwetsbaren, vond plots zijn moreel kompas terug in de bescherming van de scheiding der machten. Een gratis kans om zich als verdediger van democratische principes te profileren, zonder dat het een euro kost op de begroting. En toen het moment daar was om samen met de Amerikaanse ambassadeur op de foto te gaan? Blijkbaar toch maar niet. Principes zijn belangrijk, maar camerastandpunten nog meer.

Ambassadeur White op zijn beurt blijft onverstoorbaar de rol spelen van heldhaftige bestrijder van antisemitisme. Op zich lovenswaardig. Alleen blijft de ironie knagen: White is openlijk homoseksueel en getrouwd met een man, een levenswijze die binnen de ultraorthodoxe Joodse kringen die hij wenst te verdedigen bepaald niet op applaus wordt onthaald. Het beeld is dus dat van een diplomaat die met vuur religieuze tradities verdedigt, terwijl een deel van diezelfde traditie hem liever niet aan de sjabbat-tafel zou zien verschijnen.

Maar in de politiek is coherentie zelden een prioriteit. Wat telt, is positionering. Rousseau profileert zich als de man die durft te schokken. Vandenbroucke als de bedachtzame staatsman met morele diepgang, zolang die geen begrotingsimpact heeft. White als internationale hoeder van principes, ook als de symboliek wringt.

En zo wordt een lokaal proces in Antwerpen plots een geopolitiek spektakelstuk. Iedereen mag even schitteren in zijn eigen rol. De ene als rebelse influencer, de andere als morele boekhouder, de derde als diplomatieke kruisvaarder.

En ergens kijkt de kiezer toe en denkt: misschien was dat ondergoedmodel-imago zo slecht nog niet. Dat was tenminste nog eerlijke reclame.