De Facebookende Aartsbisschop

De voorbije dagen nam Jozef De Kesel, zoals hij op zijn Facebook-pagina laat weten, in Rome deel aan een congres over de opleiding en de vorming van priesters. Dit congres werd georganiseerd door de Congregatie voor de Clerus. Aan het eind van het congres werden de deelnemers ontvangen door paus Franciscus. Hij stelde de deelnemers onder meer deze indringende kernvragen: “Welke priester wil ik zijn? Een tekenkamerpriester, kalm en ordelijk, of een missionaris wiens hart brandt voor de Meester en voor het volk van God? Iemand die comfortabel groeit in zijn eigen welzijn of een discipel die op weg is? Iemand die lauwwarm is en liever een rustig leventje leidt, of een profeet die het verlangen naar God in het hart van de mens wekt?” In een typische Bonnyaanse stijl beantwoordt De Kesel geen enkele vraag en verwijst hij kortaf naar de volledige toespraak van paus Franciscus waarin deze o.a. over de ‘Goddelijke Pottenbakker’ spreekt. Graag hadden we nu eens zelf van Jozef De Kesel vernomen welke priester hij eigenlijk wil zijn en wie zijn ware ‘Meester’ is. Maar, we krijgen hier zoals gewoonlijk van onze ‘bisschoppen’ géén antwoord op. Toch zeggen daden ook veel. We kunnen ons dan ook…

Een ‘humanistische’ Jozef De Kesel zegt: “We zoeken ALLEMAAL naar een meer rechtvaardige en een meer menselijke samenleving”

Is dit de essentie van het Christendom? Zoeken naar “een meer menselijke samenleving”? Is dit geen ‘Christelijk’ humanisme? Iets wat ze in de loge vertellen? Want, het humanisme vervangt als filosofie en opvatting van de werkelijkheid, het bovennatuurlijke verklaringsmodel van de Kerk, door het concept van de mens als maat van alle dingen. Jozef De Kesel als spreekbuis van de vrijmetselarij! Wat is een Christen écht? “Christen, erken uw waardigheid. Aangezien u nu deel hebt aan de goddelijke natuur, onteer u niet door terug te keren naar de aftakeling van uw vroeger leven. Roep u in herinnering tot welk Hoofd u behoort en van welk Lichaam u lid bent. Herinner u dat u ontrukt bent aan de macht van de duisternis om te worden overgebracht naar het licht en het Koninkrijk van God”. Leo de Grote, Serm 21,2-3

De Nederlandse Bisschoppenconferentie: een verdeelde equipe
Werkgroep Vox Populi / 26 februari 2017

In Vlaanderen, kunnen wij ons nog levendig herinneren hoe in 2013 Johan Bonny van Antwerpen, Aartsbisschop André-Joseph Léonard, nota bene op televisie, “een stoorzender” noemde. Johan Bonny “vond het jammer”, dat homoseksuelen volgens Mgr. Léonard, “niet met elkaar zouden mogen vrijen”. Deze uitspraak van Mgr. Léonard schoot Bonny in verkeerde keelgat, waarop deze prompt naar de studio’s van VTM stapte om daar Mgr. Léonard publiekelijk te desavoueren. Dergelijke pijnlijke taferelen worden televisiekijkend Nederland meestal bespaard, al ligt daar waarschijnlijk de calvinistische schijnheilige mentaliteit, die ook de Nederlandse bisschoppen niet vreemd is, aan ten gronde. Toch was het al langer geweten, dat Mgr. Léonard door de andere Belgische bisschoppen regelrecht gepest en gediscrimineerd werd. De ontbinding in 2016 van de Priesterfraterniteit van de Heilige Apostelen door Jozef De Kesel, waarschijnlijk in opdracht van kardinaal Godfried Danneels, en vooral de snelheid waarmee dit gebeurde, verraste vriend en vijand. Deze hate-crime toonde klaar en duidelijk aan, dat de Belgische Bisschoppenconferentie tot op het bot verdeeld was en nog steeds is. De damnatio memoriae, of vertaald uit het Latijn, de “vervloeking van de nagedachtenis” van Mgr. Léonard, werd door alle Belgische bisschoppen mee onderschreven. Blijkbaar wilden de Belgische bisschoppen Mgr. Léonard “onteren” door elke…

Joris Polfliet, algemeen secretaris van de Interdiocesane Commissie voor Liturgie, torpedeert de argumentatie van Jozef De Kesel aangaande de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader
Werkgroep Vox Populi / 22 februari 2017

De eenheid die de Belgische en Nederlandse bisschoppen tijdens hun jaarlijkse ontmoeting gisteren in Mechelen ‘uitstraalden’ blijkt vandaag grotendeels gespeeld te zijn. Jozef De Kesel maakte gisteren zelfs gewag van een “duel” tussen beide bisschoppenconferenties. Vandaag werd pijnlijk duidelijk wat De Kesel met zijn hermetische taalgebruik bedoelde en het is niet fraai. Vandaag in ‘Kerk & leven’ (22 februari 2017) konden we op pagina 7 het volgende lezen: “Op zoek naar een authentieke liturgie – Nieuwe vertalingen van het Romeinse missaal en lectionarium blijken niet vanzelfsprekend”. Wat is er aan de hand? Joris Polfliet, algemeen secretaris van de Interdiocesane Commissie voor Liturgie, getuigde vandaag in ‘Kerk & leven’, dat er tussen de Belgische en Nederlandse bisschoppenconferenties zware spanningen bestaan aangaande de ‘nieuwe’ vertaling van het Romeinse missaal en het lectionarium. In november 2009 werden de statuten voor een Nederlands-Vlaamse vertaalcommissie goedgekeurd voor een periode van vijf jaar. Nadien werd dit mandaat nog verlengd tot in november 2016. Met andere woorden, tot aan de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader. Wist Aartsbisschop André-Jozef Léonard in 2014 de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader nog tegen te houden, dan liet Jozef De Kesel er geen gras over groeien. De introductie van het…

Stalinistische zuiveringspraktijken binnen Brusselse kerk: een nieuw slachtoffer!
Actualiteit & Opinie / 22 februari 2017

Na de schandalige opheffing van de Fraterniteit van de Heilige Apostelen en de verguizing van hun bloeiende apostolaat rond het Sint Katelijneplein te Brussel door Mgr. De Kesel en zijn paladijnen van het Brusselse vicariaat, is het de beurt aan een andere dynamische gemeenschap om buiten geschopt te worden, onder het mom van een op til zijnde herstructurering: de Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem (Fraternités monastiques de Jérusalem). Deze religieuze gemeenschap, opgericht in 1975 door Pierre-Marie Delfeux,  is opgesplitst in twee instituten, van broeders en zusters,  die in de “woestijn van de stad” oasen van gebed, stilte en vrede wensen aan te bieden en die daarbij verwijzen naar de woestijnvaders en naar het voorbeeld van Charles de Foucauld. De monastieke en Apostolische gemeenschappen tellen samen zo’n 200 leden van 30 nationaliteiten. Zij zijn o.a actief in Vézelay en Lourdes en hebben de wegkwijnende abdij van de beroemde Mont Saint-Michel tot nieuw leven gebracht. In 2001 kregen zij in hartje Sint-Gillis, intussen een multiculturele en multi-ethnische probleembuurt geworden, de kerk aan het Sint-Gillis Voorplein toegewezen, waar zij heel vlug een sterk apostolaat uitbouwden en veel gelovigen aantrokken, niet in het minst door hun mooie, op Byzantijnse gezangen gebaseerde liturgie en hun stijlvolle…