Een lezer schreef ons dat de meningen op dit forum, inzake Monseigneur Bonny en zijn bereidheid om gehuwde mannen te wijden, te streng zouden zijn binnen de context van het huidige priestertekort.
Er zijn inderdaad argumenten om de celibaatsverplichting te heroverwegen. Ten eerste was het celibaat niet verplicht in het vroege Christendom, hoewel seksuele onthouding binnen het huwelijk van priesters wel werd aanbevolen door de synodes van Elvira (305) en Carthago (390). In de vroege Kerk en ook doorheen de Middeleeuwen werd de celibataire levensstijl sterk gewaardeerd, in contrast met wat vaak wordt omschreven als de hyperseksualisering van onze tijd. Onthouding gold als een religieuze discipline en een ideaal om naar op te kijken. Bovendien maakt het celibaat priesters vrij om zich volledig aan de Kerk te wijden, zonder de verantwoordelijkheden van een gezin of het risico op nepotisme. Het Tweede Lateraanse Concilie (1139) maakte het celibaat uiteindelijk verplicht voor alle priesters in de Westerse Kerk.
In de Oosterse Kerken, ook zij die later in communie met Rome traden, bleef het echter mogelijk om gehuwde mannen te wijden. Tot op vandaag kunnen gehuwde mannen priester worden binnen bijvoorbeeld de Grieks-Katholieke Kerk in Oekraïne of de maronitische ritus in Libanon. Dit verschil tussen oosterse en westerse praktijken roept vragen op. Waarom zouden niet dezelfde regels gelden voor alle priesters binnen de Katholieke Kerk? Hoe relevant is het priestercelibaat nog in een sterk geïndividualiseerde samenleving, waarin priesters vaak eenzaam leven? Wat is de waarde van seksuele onthouding als dit het priesterschap minder aantrekkelijk maakt? Kan een huwelijk geen verrijking zijn voor priesters en hen helpen de samenleving beter te begrijpen? En zou de mogelijkheid om te huwen niet opnieuw mannen aantrekken met een meer evenwichtige seksualiteit, zeker in het licht van de schandalen die sommigen doen vermoeden dat het celibaat soms als dekmantel kan fungeren?
Dit zijn stuk voor stuk argumenten die pleiten voor een open debat over gehuwde priesters. Problematisch wordt het echter wanneer bisschoppen op eigen initiatief kerkelijke regels en disciplines naast zich neerleggen. De weg naar de hel is geplaveid met goede intenties, zegt het spreekwoord. Bisschoppen en priesters mogen verschillende meningen hebben, maar blijven gehoorzaamheid verschuldigd aan de Paus. Wanneer die band wordt losgelaten, dreigt men af te glijden naar sektarisme. Dit vormt, naar mijn mening, een grotere bedreiging dan het huidige priestertekort.
Het voorbeeld van de Anglicaanse Kerk suggereert bovendien dat het openstellen van het priesterschap voor een bredere groep, waaronder gehuwden, vrouwen en homoseksuelen, niet vanzelf leidt tot een toename van roepingen. Integendeel, het lijkt erop dat duidelijkheid en discipline vaak meer aantrekkingskracht uitoefenen dan verregaande versoepeling. Religieuze betrokkenheid groeit zelden in een context waarin tradities voortdurend worden aangepast aan de tijdsgeest. Wanneer een geloofsgemeenschap haar eigenheid verliest in een poging om iedereen tegemoet te komen, dreigt zij ook haar bezieling te verliezen. Vanuit dit perspectief roept een sterk geliberaliseerde en synodale Kerk vragen op over haar toekomstbestendigheid, hoe aantrekkelijk haar democratische karakter op het eerste gezicht ook mag lijken.
Met verwijzingen naar historische lokale concilies mag men niet vergeten dat apostolische discipline eerst als ongeschreven principe gepraktiseerd werd voordat zij in concilies gedefinieerd werd in canons. Zo was dat met priestercelibaat; de kerkvaders, de vroege opvolgers van de apostelen, leefden als bisschoppen in volmaakte kuisheid en zo ook de priesters in hun bisdommen. Het gebruik van gehuwde priesters in de oosterse kerken was een afwijking van de oorspronkelijke apostolische discipline, en uit het feit dat bisschoppen van Rome dat historisch getolereerd hebben bij de Griekse kerken volgt niet dat het goed zou zijn om dat in de Latijnse Kerk te introduceren.
Zoals ik in mijn vorige reactie, bij het vorig artikel, zei gaat een terugkeer naar de orthodoxie en de orthopraxis samen met het hebben van genoeg priesters; de aantallen zullen misschien niet zijn zoals honderd jaren geleden, maar er is dan een stabiele kern van priesterlijke opvolging. In het recent verleden werd dat aangetoond met de multiplicatie van liturgische centra voor de historische Romeinse ritus binnen de Kerk, en dat fenomeen werd door iconoclastische clerici zoals Arthur Roche beantwoord met de initiatie van een oorlog tegen die Romeinse ritus. Dan pretendeert men nu een priestertekort te gaan remediëren door gehuwde mannen tot het priesterschap te gaan wijden. De werkelijkheid is dat het thema van gehuwde priesters al lang iets is dat verwoesters binnen de kerkstructuren willen introduceren, zoals ook dat van “priesteressen” (“priesterwijding” voor vrouwen is volgens goddelijke inrichting sacramenteel ongeldig en de Kerk kan dat niet veranderen). De duw voor gehuwde priesters moet dus gezien worden in de context van de bredere revolutie tegen het katholicisme binnen de katholieke Kerk.
Betreffend kinderschenderij: Mannen die zich vergrijpen aan kinderen zijn zeer kwaadaardig en gevaarlijk; een man die uit zwakheid zondigt met een volwassen vrouw, met wederzijdse instemming, dat is ook slecht, maar dat is niet hetzelfde als de gruwel van kinderschenderij. Dergelijke mensen houden niet opeens op een gevaar voor kinderen te zijn doordat zij gehuwd zijn en mogen nooit toegelaten worden tot de klerikale staat, ook niet wanneer zij gehuwd zouden zijn. Hoeveel kinderschenders zijn er in de wereld die geen belofte van volmaakte kuisheid uitgesproken hebben? Veel. Jeffrey Epstein bijvoorbeeld heeft zo een belofte niet uitgesproken.
Ik zie de wantoestanden omtrent kinderschenderij binnen de kerkstructuren als geconnecteerd met de zware infiltratie van de clerus in de twintigste eeuw door communisten (herinner u het gezworen getuigenis van Bella Dodd) en door vrijmetselaars (de ¨P2-loge); Leo Suenens stond op de Pecorelli-lijst (paus Johannes Paulus I en Carmine Pecorelli werden vermoord omtrent die lijst) en Godfried Danneels was diens opvolger in Mechelen.
Bij het lezen van de tekst krijg ik een bepaald ‘Frank-gevoel’. (Wat dat is kunt u zelf bedenken, maar het stemt mij in ieder geval niet al te vrolijk.)
Verder maak ik er geen woorden aan vuil, want:
Overal waar men aandacht aan geeft, groeit.
Geeft men aandacht aan positieve zaken, dan groeien die,
en geeft men aandacht aan negatieve zaken, dan groeien die.
Dus géén aandacht aan Bonny geven, wat DAT WIL HIJ JUIST.
Wie daarover praat, die doet dus juist wat de nare mensen willen. Wie dit niet begrijpt, zal hier eerst diep over na moeten denken.
Denk aan Adam en Eva; zij gehoorzaamden niet omdat Eva zich liet bepraten. Hè?
Dat is les één in de Bijbel. Dat wordt immers als eerste negatieve genoemd.
Niet luisteren naar boze woorden, juist als ze mooi ingepakt zijn is de les. Alleen het luisteren al, is zonde en leidt daartoe.