Tegenwoordig is het moeilijk om kritische stemmen te vinden tegen de oorlogspolitiek van Oekraïne, maar deze video van het Youtube kanaal Paxtube biedt een ander beeld. De video, met als titel “The Complete Madness of Modern Ukraine”, baseert zich o.a op het boek van de historicus Emmanuel Todd, auteur van “La défaite de l’Occident” (2024). In het dominante publieke debat wordt Oekraïne vrijwel steevast gepresenteerd binnen een comfortabel moreel schema: goed versus kwaad, democratie versus autoritarisme. Dat narratief is overzichtelijk, geruststellend en vooral: mediavriendelijk. Nadeel is wel dat er nauwelijks ruimte overblijft voor nuance, laat staan voor kritiek. Wie zich vragen stelt bij het handelen van de Oekraïense regering, riskeert al snel het etiket “naïef”, “verdacht” of “pro-Russisch”.
Toch is juist kritische analyse essentieel wanneer het gaat om oorlog, macht en de toekomst van een samenleving. Uiteraard moeten YouTube-video’s altijd met de nodige scepsis worden bekeken; elke maker heeft nu eenmaal zijn eigen agenda. Maar het volledig negeren van afwijkende perspectieven is geen intellectuele waakzaamheid, maar gemakzucht. Wie meent de waarheid al te bezitten, hoeft immers niets meer te onderzoeken.
Agressie-narratief als moreel schild
Dat Oekraïne zich verdedigt tegen Russische agressie is een feit. Dat dit feit echter steeds vaker wordt ingezet als moreel schild waarachter vrijwel elke beleidskeuze kan schuilgaan, is minstens zo reëel. Westerse media presenteren Oekraïne graag als het toonbeeld van democratisch slachtofferschap tegenover Russische “tirannie”. Het is een aantrekkelijk verhaal, maar helaas ook één dat bij nadere beschouwing weinig standhoudt.
Net als veel andere ex-Sovjetrepublieken is Oekraïne allesbehalve een onschuldige, stabiel functionerende democratie. Sinds de onafhankelijkheid in 1991 kampt het land met sociaal-politieke chaos, wijdverbreide corruptie, georganiseerde misdaad, discriminatie van minderheden (verergerd sinds de coup van 2014) en structurele armoede. Dat verleden verdwijnt niet plots omdat het land vandaag geopolitiek nuttig is.
Een schrijnend voorbeeld van deze structurele wanhoop is de rol van Oekraïne als Europese draaischijf voor commercieel draagmoederschap. De video trekt hier een cynische, maar moeilijk te negeren parallel: Oekraïense vrouwen die hun lichaam verhuren voor Westerse kinderwensen, en Oekraïense mannen die, al dan niet vrijwillig, hun leven riskeren in een Westerse proxy-oorlog tegen Rusland. In beide gevallen worden mensen gereduceerd tot middelen. Wegwerpmensen in dienst van een elite die zelf weinig risico loopt.
Gedwongen mobilisatie en opgedrongen “patriottisme”
De video schetst een ontluisterend beeld van hoe het Oekraïense volk wordt behandeld, niet alleen door zijn eigen regering, maar ook door Westerse geldschieters die liever niet te veel vragen stellen. Berichten over gedwongen rekrutering, het sturen van quasi ongetrainde burgers naar het front, straatcontroles en zware straffen voor dienstweigering wijzen op een ongemakkelijke realiteit: de bereidheid van de gewone man om deze oorlog te dragen neemt af, en de staat reageert daarop niet met overtuiging, maar met dwang. Ondanks het feit dat de Paxtube video dit minimaliseert, kampt ook het Russische leger met recruteringsproblemen en worden niets vermoedende mannen, soms uit Azië of Afrika, onder valse voorwendsels ingelijfd.
Wanneer burgers worden benaderd als goedkoop kanonnenvlees ontstaat een fundamentele spanning tussen staatsbelang en individuele rechten. Het wordt bovendien steeds lastiger om te spreken over vaderlandsliefde of heroïek, wanneer “patriottisme” wordt afgedwongen door repressie. Ironisch genoeg ondermijnt dit precies de sociale cohesie die nodig is om een langdurige oorlog vol te houden.
Deze spanning lijkt door Westerse “bondgenoten” en geldschieters grotendeels te worden genegeerd. De ongemakkelijke vraag blijft nochtans hangen: in hoeverre weerspiegelt de verderzetting van deze oorlog vandaag nog de wil van het Oekraïense volk zelf?
Informatiecontrole en propaganda
Onder president Volodymyr Zelensky heeft Oekraïne een vergaande concentratie van macht doorgemaakt. Oppositiepartijen zijn verboden, mediakanalen gesloten of samengevoegd onder staatscontrole, en verkiezingen voor onbepaalde tijd uitgesteld. Hoewel noodmaatregelen in uitzonderlijke omstandigheden verdedigbaar kunnen zijn, dringt zich de vraag op waar de nood eindigt en het nieuwe normaal begint.
De mediasector is in Oekraïne sterk gecentraliseerd onder het mom van nationale veiligheid. Volgens de Paxtube video komen kritische journalisten die ter plaatse verslag proberen te doen al snel in aanraking met harde repressie. Als voorbeeld wordt het, door het officiële narratief betwiste, verhaal aangehaald van de Amerikaanse journalist Gonzalo Lira, die in Oekraïense detentie overleed. Buiten Oekraïne worden afwijkende media ondertussen vlotjes weggezet als verspreiders van “desinformatie”, vaak door mediakanalen die zelf nauw verweven zijn met politieke belangen.
Dat informatieoorlog een realiteit is, staat buiten kijf. Maar precies daarom verdient alle informatie — van welke kant dan ook — een stevige korrel zout. Wie kritiekloos één narratief slikt, heeft de propaganda al geïnternaliseerd.
Radicaal nationalisme vs afhankelijkheid van het buitenland
Het radicale nationalisme dat momenteel in Oekraïne wordt gepromoot, is grotendeels reactief: het definieert zichzelf vooral in tegenstelling tot Rusland. De Russen fungeren daarbij als ultieme zondebok, de nieuwe collectieve vijand waarop alle schuld kan worden geprojecteerd. De invloed van radicaal-rechtse groeperingen binnen het conflict wordt door het Westen opvallend vaak genegeerd, simpelweg omdat dit niet past binnen het beeld van het onschuldige slachtoffer.
Deze ultra-nationalistische retoriek botst echter met de enorme Oekraïense afhankelijkheid van buitenlandse steun en beïnvloeding door externe lobby’s. Zonder massale buitenlandse financiële steun, ten koste van de sociale bescherming van de bevolking van Westerse landen, zou de Oekraïense staat nauwelijks kunnen functioneren. Deze afhankelijkheid ondermijnt niet alleen de economische duurzaamheid, maar ook de politieke verantwoordelijkheid. Wanneer een overheid structureel draait op extern geld, verschuift haar primaire verantwoording van de eigen bevolking naar buitenlandse donoren.
Dat corruptieschandalen zelfs tijdens oorlogstijd blijven opduiken, toont aan dat diepgewortelde problemen niet zomaar verdwijnen onder nationale noodtoestand. Dat publieke middelen wegvloeien terwijl burgers extreme offers brengen, tast de legitimiteit van het bestuur verder aan, hoe vaak men het woord “democratie” ook herhaalt.
Conclusie: invraagstelling buitenlandse steun geen tekort aan solidariteit
Oekraïne is onmiskenbaar slachtoffer van een verwoestende oorlog, waarvan het cynisme nauwelijks grenzen kent. Maar het huidige politieke systeem vertoont tegelijk duidelijke tekenen van autoritaire ontsporing, informatiecontrole en sociale dwang. Die ontwikkelingen verdienen serieuze kritiek, niet vanuit vijandigheid, maar vanuit elementaire principes van goed bestuur en menselijke waardigheid.
Ook het vertrouwen van een regime op buitenlandse steun verdient kritische reflectie. Zoals de videomakers scherp opmerken: wie zijn lot verbindt aan bondgenoten als de VS of Israël — en men kan hier gerust ook Duitsland en het VK aan toevoegen — schrijft zelden zijn eigen succesverhaal. Vaker tekent men een contract waarvan de rekening pas later wordt gepresenteerd.
Een les voor vandaag, en wellicht ook voor de geschiedenis.
Russische agressie. Dan wel in de zin van de jongen die elke dag opnieuw door speelplaatsbullies (nato en hun vooruitgeschoven, nieuwste, de facto aanwinst, razende, gekke, opgefokte pitbull Oekraïne) wordt geterroriseerd, elke keer opnieuw vraagt ermee te stoppen en moegetergd plots uithaalt. Of in de zin van de oudere broer die zijn jongere broer (Donbas) op het laatste moment te hulp schiet en van een gewisse dood redt (Oekraïne was lente 2022 van plan met de hulp van nato een grote aanval op de Donbas in te zetten). Ik volg Rusland en Oekraïne al sinds 2007. Ben er al tientallen keren heengereisd en kan je één ding zeggen: het hele verhaal wat hier in het Westen wordt ingedramd, kan niet verder van de waarheid af liggen. Trouwens. In Rusland heerst dezelfde devotie momenteel als hier in de jaren 70. Het was als thuiskomen.
Op welke manier is NATO de bully geweest van Rusland? Waar heb je het gehaald dat Oekraïne in de lente van 2022 van plan was een grote aanval op de Donbas in te zetten? Concrete feiten aub. In bovenstaande feiten herken ik het russische narratief, Rusland doet nooit iets verkeerd, is altijd het slachtoffer, wordt gehaatdoor de ganse wereld enz. Waar ben je heengereisd? Met welke bedoelingen? Wie heb je ontmoet en in welke omstandigheden. Devotie in Rusland? Aan wie: KGB “patriarch” Kyril?
Poetin wordt in het Westen ten onrechte de schuld voor de oorlog in de schoenen geschoven. Hij heeft na de staatsgreep in 2014 acht jaar lang geprobeerd de aanvallen van het Oekraïense leger op Donetsk en andere Russischtalige streken, die het nieuwe bewind niet accepteerden, te laten stoppen. De akkoorden van Minsk van `2014 en 2015, die moesten leiden tot een eind aan de beschietingen, werden stelselmatig door ondertekenaars Frankrijk en Duitsland gesaboteerd, zoals later door Merkel en Hollande is toegegeven. Toen de Oekraïense troepen zich klaar maakten voor de finale aanval heeft Poetin ingegrepen met de invasie.
Een goed beeld van de relevante Russische geschiedenis biedt de recente video:
https://www.blckbx.tv/binnenland/wintergasten-6-marie-therese-ter-haar
Goed overgeschreven van de trollen in Moskou!
Dat het Westen bepaalde dingen beter had kunnen doen sinds de val van de USSR, daar kan over gediscussieerd worden. Dat Poetin de oorlog tegen Oekraïne begonnen is, dat staat buiten kijf. In 2014 heeft hij illegaal de Krim geannexeerd en de Donbas aangevallen. In 2022 is hij de grootschalige oorlog begonnen die hij onder het mom van speciale militaire operatie dacht te beëindigen in een week tijd. Je spreekt over het saboteren van Minsk door Merkel en Hollande, je spreekt zelfs over het stelselmatig saboteren. Straffe taal: heb je daar ook bewijzen voor of tenminste voorbeelden. Voor zover ik weet hebben Merkel en Hollande niets “bekend”, al zeker geen sabotagepogingen van Minsk, ze hebben enkel gezegd dat na Minsk Oekraïne tijd gekregen heeft om zich militair te versterken. Poetin daarentegen heeft nooit zijn troepen weggehaald uit de Donbas en heeft zelfs ontkend dat hij er troepen had. Iedereen weet natuurlijk dat Wagner onder commando van het Kremlin stond en officieren van russische spetsnaz waren sinds het begin van de onlusten in de Donbas aanwezig (zegt de naam Girking ‘Strelkov’ je iets?)
Marie-Thérèse ter Haar is een Poetin lover, ik heb video’s van haar gezien. Zij vertelt en herhaalt het narratief van het Kremlin. Het probleem met mensen die zich interesseren voor Rusland en er zich proberen in te verdiepen, is dat ze telkens in de valkuil van de Russische propaganda vallen. Die is de beste op aarde en je moet heel sterk in je schoenen staan om er niet in te lopen. Met de ingesteldheid van ‘ik ga eens kijken wat de Russen te vertellen hebben’ geraak je niet ver. Als je de berichtgeving van het Westen niet vertrouwt, kan je nog steeds proberen te luisteren naar de (echte) Russische oppositie.
Deze website is helaas een arm van de Kremlin Shill Media, Paul. Kringen van nationalisten en “conspiracy truthers” in het Westen zijn geïnfesteerd door RU-collaboratie; Orbans fractie in het Europees Parlement is daar een voorbeeld van, en in Vlaanderen is er de invloed van figuren zoals Kris Roman en Robert Steuckers, een vriend van Aleksandr Doegin. En betreffend de chaosmagiër Doegin, in augustus 2024 postte Tom Vandendriessche van het Vlaams Belang op zijn Instagram-profiel over de Vierde Politieke Theorie van Doegin, schrijvend: “Alexander Dugin beschrijft een 4de politieke theorie, voorbij de drie die de vorige eeuw definieerden: liberalisme, marxisme en fascisme. Deze politieke theorie stelt dat het bestaan zelf de alternatie vormt het liberalisme (dat zowel het marxisme als het fascisme overleefde), maar zich finaal postmodern transformeerde tot een wereldsysteem. Eigenaardig boek.”
Diezelfde politicus heeft herhaaldelijk geprobeerd om in het Europees Parlement de verdediging van Oekraïne te saboteren. Aan de linkerzijde zijn er dan figuren zoals de aanhangers van Raoul Hedebouw die Moskou dienen.
Dienaren van Moskou zoals Konstantin Malofejev en de antiblanke, antiwesterse Aleksandr Doegin viseren rechtse kringen in het Westen ter subversieve beïnvloeding, en ook katholieke kringen, en ik zeg dit als katholieke, rechtse Europeaan. Er is een gebrek aan een authentiek Europees politiek Rechts dat niet onder invloed staat van uitheemse machten.
Poetin heeft zich klemgereden in Oekraïne en betrachtend om toch te krijgen wat hij wil voert hij terreuraanvallen uit op de Oekraïense bevolking en laat hij de dienaren van Moskou in Europa en Amerika op volle toeren werken om de ondermijningsstrategie van het Kremlin tot culminatie te brengen. Daarom wordt vanuit Washington de NAVO uiteen getrokken om continentaal Europa te isoleren en binnen Europa proberen zij door een peacenik-discours bijstand aan Oekraïne te saboteren.
Zo is dat volgens mij!
Een gelovig mens zou al die wereldse zaken misschien langs zich heen moeten laten gaan, want die gelooft toch immers dat hij het eeuwige leven heeft, dus waarom zou die zich zorgen maken?
Jezus zei immers zoiets als: maak je geen zorgen voor de dag van morgen want morgen heeft zijn eigen zorgen? Dat ten eerste.
Maar als tweede kan ik stellen dat de agenda misschien helemaal niet zo duister is als wellicht gedacht wordt, want beschaving heeft voordelen, maar ook nadelen. Nadelen zoals het aantal kinderen dat er geboren worden. Er zál ingegrepen moeten worden als de mensen teveel verwend worden. Zo heeft de Kerk het gebruik van de pil als niet slecht betiteld. Dat is geboortebeperking.
Kortom, het zou kunnen dat veel wat we denken mee te maken, niet waar is, zoals de maanlanding wellicht niet waar is, de vernietiging van de Challenger wellicht ook niet, 9-11 wellicht een toneelstuk was, Gadaffi misschien nog leeft, enzovoorts.
We weten dat angst het beste middel is om grote groepen te sturen. Politiek gebruikt emoties zoals angst. Kijk naar de ‘corona’. Er werd zóveel toneel gespeeld! Denk aan de dansende zusters, mensen die omvielen, foto’s van 10 jaar daarvoor werden er gebruikt om mensen doodsangst aan te jagen. Waarschijnlijk is dus veel toneelspel.
Waarom? Wellicht om de andere zijde van de beschaving; teveel mensen, te besturen. Verwar families, seksualiteit, moedig absurde seksualiteit aan, laat verklede mannen als vrouw zijn, laat mensen die dat willen zich ombouwen.
Ergo, zorg voor een situatie die ervoor zorgt dat er minder mensen geboren worden. En dit niet uit slechtheid, maar als de andere kant van de medaille; een teveel aan mensen, weg te werken. Zorg dat er een situatie ontstaat dat mensen niet eens meer kinderen op deze aarde wíllen zetten, uit angst, uit schaamte daarvoor. Denk ook aan het klimaat; ook een angstscenario, denk aan Gaza, de ongebreidelde import van mensen uit andere landen met een ander geloof, enzovoorts. Het zou, en dat lijkt erop, alles tot reden kunnen hebben de naderende voedselramp voor te zijn. Dat is de keerzijde van de beschaving; de natuur kan zijn werk niet meer doen. In de Jungle zou een vrouw die geen eten had geen kinderen meer kunnen krijgen. Dat is dan zo geregeld. Wij, beschaafde mensen gaan arme mensen voeden, met als gevolg dat de natuur zijn werk niet meer kan doen.
Ergo, trek. als je fijn wilt leven, je weinig aan van de wereld, mijd de MSM en de doorgevers zoals de alternatieven (zoals hier) daarvan, de alternatieve media dus, en wees wijs, maar/en geniet van het leven, zou ik (als optimist) willen zeggen. Het zal allemaal wel. Ik zelf kan weinig controleren. Dus misschien is er wel niks of weinig aan de hand?
Kijk het filmpje van boven niet, want wat u eenmaal in het hoofd heeft, dat gaat er niet meer uit! Kijk nooit boeken die je kunnen betoveren, films, foto’s, plaatjes. De Bijbel waarschuwt juist voor de wereld. (Niet dat de mensen die het toneel uitvoeren slecht hoeven te zijn, maar het is de wereld.)
En het lijkt erop dat de Kerk ook in een spagaat terecht gekomen is waar het lastig uit te komen is. (Men is beschaafd en loopt nu tegen de nadelen daarvan aan?)
Raphaël, wat jij “de Kerk” noemt is in werkelijkheid de medianaam van hetgeen niet meer de ware Kerk is. De mediakerk is slechts een vertoning zonder zinvolle inhoud. De ware Kerk is verborgen in de harten van de resterende getrouwe Katholieken die niet meedoen met wat de media aan leugens voorstelt aan een innerlijk verblind volk.
Daarom spreken we van de kleine Rest-Kerk die niet zo klein is als men zou verwachten want velen verwachten het heil van het Geestelijk Leven in Christus dat niet meer in de media aan bod kan komen.
Zoals de “Democraten” in de VS zichzelf belachelijk maken zo handelen eveneens de tegenwoordige media in een onoverzichtelijk geworden hoogmoed en stellen zich op tegenover de waarheid van God. Zij denken de strijd te kunnen winnen, maar dat is noodzakelijk om de geesten te polariseren. Dat betekent niet dat zogenaamde rechtse politiek betrouwbaar is, alhoewel de meeste Christenen in de VS bij de Republikeinen te vinden zijn. Bij ons in Belgie worden we haast gedwongen socialistisch te denken en te spreken en het is zeer spijtig dat onze bisschoppen en hun gemoderniseerde priesters dat leugenspel goedkeuren.
eric,
Je schrijft:
“De ware Kerk is verborgen in de harten van de resterende getrouwe Katholieken die niet meedoen met wat de media aan leugens voorstelt . . . “.
Dat ben ik met je eens. (En de rest van wat je zegt, daar kan ik me ook in vinden.)
De Kerk zit in het hart. Zeer mooi, eric.
Wat betreft de priesters en de bisschoppen kunnen we natuurlijk niet in de harten kijken, maar ik denk (en hoop) wel dat velen een goed hart hebben, daar heb ik toch wel vertrouwen in.