Brigitte Bardot, filmidool, omstreden…en katholiek

De bekende Franse filmster en dierenrechten activiste Brigitte Bardot is op eenennegentigjarige leeftijd in haar landhuis La Madrague in St Tropez overleden.

Sommigen onder u zullen zeggen: wat komt zo een vrouw, die eind jaren 50 van de vorige eeuw doorging voor symbool van morele losbandigheid, doen op dit forum?

Juist daarom is het nuttig om het hele plaatje te belichten en niet alleen die punten, die zestig jaar geleden voor ophef zorgden, maar intussen nog maar weinig wenkbrauwen doen fronsen, of men moet geloof met preutsheid verwarren.

Brigitte Bardot werd geboren en getogen in een zeer katholieke familie van de gegoede Parijse burgerij van het chique 16e arrondissement. Zij kreeg een volledige christelijke opvoeding, deed haar eerste communie, plechtige communie, kreeg het vormsel toe bediend, woonde wekelijks met heel de familie de H.mis bij. Zij werd dus al heel vroeg in het katholieke bad geworpen, waardoor haar verhouding tot het sacrale grondig gevormd werd.

Zij heeft die band nooit verloochend. In haar landgoed had zij een privé kapel ingericht, een soort heiligdom, gewijd aan de Heilige Maagd, versierd met vrome prenten en beelden, teken van een geloof dat op intieme manier beleefd werd, ver van het institutionele kader.

In de jaren 1950 en 1960 ging haar komst op het grote scherm voor veel kabaal zorgen. Na de film Et Dieu… créa la femme werd zij door een deel van de katholieke opinie weggezet als het boegbeeld van de vrijgevochten vrouw met losse zeden, dat als onverenigbaar beschouwd werd met de christelijke morele waarden, wat inderdaad ook zo is. Haar imago, haar schoonheid, haar onafhankelijkheid verstoorden het geijkte plaatje en zo werd zij al heel snel in het kamp van de tegenstanders van het katholieke geloof weggezet. Dit beeld, dat haar ongewild werd toegeschreven, is lang aan haar blijven plakken en heeft er voor gezorgd dat een tweede luik van haar leven bij velen in de schaduw is komen te staan: haar volledige inzet voor de dieren.

Onverwacht verliet zij de wereld van de film, toen zijn nog een hele carrière voor zich had. Zij wilde vrij zijn om zich volledig te wijden aan de passie, die zij altijd al koesterde: haar inzet voor het dierenwelzijn. Zij beschouwde dieren niet als objecten of koopwaar, maar als schepsels die gerespecteerd en beschermd moeten worden.

Deze inzet, die dikwijls als radicaal bestempeld wordt, is een van de pijlers van haar maatschappelijke erfenis geworden. Velen hebben er, bewust of niet, een diepgaande christelijke intuïtie in gezien, het respect voor de Schepping en voor de meest kwetsbaren, al hield zij zich afzijdig van de nieuwe blikken taal van de Kerk over dit onderwerp en ook van haar structuren.

Zij begon ook al vroeg te beseffen dat de katholieke cultuur steeds meer onder druk kwam te staan. Vrijmoedig als zij was, sprak zij in 2023 zonder omwegen over kerstmis, dat zij bestempelde als <het heiligste van alle christelijke feesten, de geboorte van Jezus Christus, de geboorte van het katholicisme>. Gelijktijdig was zij vol misprijzen over<de overdaad aan luxe en de schaamteloze uitstalling van de commerciële instincten>, die volgens haar de ziel van Kerstmis uitgehold hadden.<Ik zal Kerstmis vieren in familiekring, tussen mijn dieren>, zo stelde zij.>Haar geloof  bleef zinnelijk, persoonlijk, bijna instinctief. Toen zij het had over de Maagd Maria, vertrouwde zij aan een naaste toe:<Zij heeft mij dikwijls beschermd in mijn leven, anders zou ik er niet meer zijn.>

Ook voor Franciscus van Assisi had zij een bijzondere verering. Zij beschouwde hem als haar< leidsman, haar baken en haar moed>. En in een interview met het Franse tijdschrift Famille chrétienne vatte zij haar relatie met Christus samen in een eenvoudige en kernachtige zin:< Ik, ik heb vertrouwen in Jezus!>

Het aspect van haar persoonlijkheid dat haar het meest kritiek, zelfs bittere vijandigheid opleverde, waren haar uitspraken over de gevaren van de ongebreidelde immigratie van volkeren, die vijandig staan tegenover onze cultuur en elke integratie weigeren. Over de islam had zij duidelijke opvattingen en zij bestreed hevig het onverdoofd slechten, zoals voorgeschreven in de islamitische wet. Dat leverde haar zelfs enkele processen, ingespannen door islamisten, op. Zij zag heel snel in dat de Franse maatschappij in sneltreinvaart islamiseerde en trok dan ook consequent aan de alarmbel. Zelfs van homofobie werd zij beschuldigd, omdat zij vond dat heel die LGBT hysterie haaks stond op de normale man/vrouw verhouding.

Zij had dan ook harde woorden voor paus Franciscus, aan wie zij verweet blind te zijn voor de gevaren van de migratiegolven, die het natuurlijke weefsel van een maatschappij ontwrichten en eenzijdige uitspraken te doen, die de katholieken met een schuldgevoel opzadelden.

Getrouwd met een kaderlid van de het Franse conservatieve Rassemblement National, werd zij een van de schietschijven van Links. De haat is zo sterk, dat haar dood in de extreem-linkse milieus bejubeld wordt. Op sociale media wordt gevierd om het heengaan van deze fasciste, zelfs als dochter van Hitler wordt zij bestempeld…Waartoe fanatisme en hysterie leiden kunnen…!

Tot in Vlaanderen druipt deze haat door. Deze morgen was er in De ochtend van Radio 1 een interview met de gekende columniste Mia Doornaert. Hoe dikwijls werd deze niet door de linkse activiste die haar interviewde onderbroken met: <zij was toch racistisch, zij werd veroordeeld voor racisme, racisme, racisme…>, de politiek-correcte mantra op volle toeren…

Ziedaar het complexe beeld van een boeiende vrouw, Brigitte Bardot, aanbeden, verguisd, als diva of als paria behandeld, een vrijgevochten, mooie en charmante Française…en daarbij nog… katholiek!

Zij ruste in vrede.