Deze avond vieren we kerstavond. In de stilte van deze nacht wordt een Heilig Kind geboren: een jaarlijks terugkerend mysterie dat nooit banaal wordt. Elk jaar kijken we er opnieuw naar uit, soms met vreugde, soms met verdriet of vermoeidheid. Velen vieren dit feest samen met familie en vrienden, rond een tafel vol eten en herinneringen. Anderen beleven deze avond alleen, of zelfs op straat, op de trottoirs van onze grootsteden.
Maar één ding staat vast: onze Heiland, gekomen onder de gedaante van een kwetsbaar en onschuldig kind, is er voor alle mensen. Zonder onderscheid, zonder voorwaarden. Arm of rijk, man of vrouw, geliefd of vergeten, van welke afkomst ook — niemand wordt uitgesloten van deze geboorte.
Daarom wil ik u, beste lezers, op deze kerstavond het volgende toewensen:
Vrede op aarde.
Het klinkt bijna naïef in tijden waarin de wereld brandt. Oekraïne, Palestina, Soedan, Congo — en dat zijn nog maar enkele namen uit een veel te lange lijst. Toch is fatalisme geen antwoord op oorlog. Evenmin is escalatie of het verder aanwakkeren van haat een weg naar vrede. Kerstmis herinnert ons eraan dat God niet koos voor macht of geweld, maar voor kwetsbaarheid. Dat alleen al is een blijvende aanklacht tegen elke logica van oorlog.
Een Kerk die deze naam waardig is.
Een Kerk die werkelijk katholiek is: open voor allen — tutti, om het met de woorden van onze overleden Paus Franciscus te zeggen, hoe kleurrijk en omstreden hij soms ook mocht zijn. Die openheid betekent geen goedkope tolerantie voor van alles en nog wat (inclusief zonden), maar wel een radicale bereidheid om elke mens van goede wil te ontmoeten. Het vraagt ook waakzaamheid: tegen farizeïsme en tjevenstreken, of ze nu uit progressieve of conservatieve hoek komen. En ja, ook tegen de kritiekloze import van ideologieën die weinig of niets met Christus en Zijn leer te maken hebben. De Kerk mag geen echo zijn van de tijdsgeest, maar ook geen museumstuk. De Kerk dient in de eerste plaats een reflectie van Christus te zijn. Ze moet het geloof promoten, worstelen tegen het kwade en vooral liefhebben.
Een samenleving die solidair blijft met de armen.
Misschien een afgezaagd thema. Toch valt hier geen compromis over te sluiten. Wie zich christen noemt zonder barmhartigheid, mist de kern van het Evangelie. Dat betekent concreet: blijven opkomen tegen wetten en besparingen die de zwaksten het hardst treffen. Ook je geld of tijd schenken aan goede werken. Niet omdat de Kerk een loutere liefdadigheidsinstelling zou zijn, maar omdat Christus zelf zich vereenzelvigde met de kleinen en de vergeten mensen.
En zo eindigt Kerstmis waar het begon: bij een Kind in een kribbe. Machteloos, kwetsbaar, maar dragend van een belofte die groter is dan wijzelf. Moge deze nacht ons opnieuw leren hopen — niet goedkoop of sentimenteel, maar koppig en gelovig.
Eer aan God in den hoge, en vrede op aarde aan de mensen die Hij liefheeft.
Recente reacties