Een bos dat brandt, schreeuwt luid — een bos dat groeit, ademt stilte
5 commentaren op “Een bos dat brandt, schreeuwt luid — een bos dat groeit, ademt stilte”
Er is geen mogelijkheid (meer) om commentaar te geven op dit nieuwsbericht
Mooi geschreven. Men kan zich afvragen waarom er niet wat meer schoonheid te zien is rondom ons. Of beter gezegd: Waarom blijven wonderen uit?
Beseffen wij wel voldoende wat wonderen zijn? Wij dienen ons de juiste vragen te stellen, niet om onszelf te pijnigen maar om antwoorden te kunnen vinden. Ja, de juiste antwoorden vinden op de juiste vragen… Zou dat niet wonderbaarlijk zijn?
Alles is wonderbaarlijk, ook al lijkt dat niet zo.
Ook binnen dit forum merk ik kleine wonderen op. Ik hoef jullie niet te zeggen hoe “stil” het hier geworden is en hoe stormachtig het hier ooit aan toe ging. Een jaar geleden bijvoorbeeld. Goed dat de redactie voldoende “schoonheid” kon zien in de emoties van toen. Van vele reacties konden we ons immers afvragen of ze niet grensden aan het onaanvaardbare. Laat ons hopen dat we niet opnieuw in eenzelfde sfeer terecht gaan komen. Begrijp me goed. Allicht kon het niet anders. Emoties zijn Onvermijdelijk en Nodig (zoals God het wil zou ik zeggen) opdat we er van zouden kunnen leren. De kalmte die we nu waarnemen is hoopvol, althans voor mij. Vele diepgaande artikels met opvallend minder reacties… Dat wil niet zeggen minder boeiend of minder levendig, integendeel. Het Ware leven moeten we toelaten in ons hart. Hoe stiller een mens wordt, hoe meer hij (of zij) daar toe in staat is.
Een mens die stil is en zichzelf de juiste vragen stelt is een mens van goede wil. Want niemand valt hij lastig, behalve “zichzelf”. Dat is wat Jezus bedoelde met zelfverloochening. Wij moeten aan onszelf “werken” en afleren anderen de les te spellen. Christus’ boodschap is geen opvoeding maar leren stil en nederig te zijn opdat jongeren dit ook zouden zijn.
Zien wij wel voldoende het verschil tussen waarheid en Waarheid, tussen woorden en Woorden. Tussen een christen en Christus? Zou dat écht zo zijn, dan zou dat ongetwijfeld de waanzin in de wereld doen afnemen. Grote wonderen zouden dan geschieden en niemand zou nog kunnen rondlopen met een hart van steen, althans zo zie ik het.
Met “waarheid” bedoel ik wat ontegensprekelijk als waar beschouwd wordt. Zoals één + één = twee, of “elk wezen op aarde gaat dood”, enz…. Dat zijn waarheden van cijfers of fysieke constataties zonder ware betekenis, waarheden van het verstand dat zichzelf niet kent. Het stelt eigen eigenlijk niets voor.
Er kan maar één waarheid zijn en dat is DE Waarheid (met hoofdletter). En die Waarheid staat lijnrecht tegenover AL wat bedrog is.
Sta eens even stil bij het woord BEDROG. Laten we beginnen met onszelf. Welke mens ziet zichzelf als bedrog of als een bedrieger (of leugenaar). Niemand! Blijkbaar denken we (als individu) goed bezig te zijn, uiteraard in de hoop om te kunnen zijn (of worden) wat we verlangen: waarheid. Wat anders? De wereld als een groot gevecht voor eigen gelijk. Zelfs de grootste crimineel op aarde wil waarheid zijn want ook hij weet het beter dan alle anderen. Dat verlangen of “gelijk willen halen” zit duidelijk “in” de mens. En het gekke is dat men daar al het mogelijke voor doet, inclusief zelfbedrog, om daar toch maar in te kunnen slagen. Zelfbedrog betekent inconsequent zijn en/of zichzelf blaasjes wijsmaken. En laten we niet twijfelen: Bedrog of zelfbedrog is alomtegenwoordig. Trouwens, welke mens kan van zichzelf zeggen zich nog nooit bedrogen te hebben gevoeld?
De vraag echter is: Wat is bedrog waard? Wat is bedriegen of zichzelf bedriegen waard? Niets! En wat staat daar tegenover? Dat is toch wat Waarde heeft en dus Waardevol of Zinvol is.
(vervolg)
Zelfbedrog kan gaan van “de hele wereld is dom en/of slecht, behalve ik” (= hoogheidswaanzin) tot… “geef mij maar een spuitje want het leven heeft geen zin” (= blindheid).
Het leven heeft WEL zin voor diegene die Zien kan en dus Ziet wat er GAANDE is, want een dergelijk iemand WEET wat te doen en laat zich niet leiden of misleiden door artificiële intelligentie noch door de zgn. wetenschappers of specialisten die slechts “denken” te weten. Men kan niet vertrouwen op het denken van de mens. Dat is simpelweg met vuur spelen. Met vuur spelen is onwijs. En wat onwijs is heeft geen betekenis, geen waarde.
Twijfel niet: A.I. is bedrog. Het woord zegt het zelf: Artificieel (= onnatuurlijk, nagebootst, onecht, vals). En tóch hebben we er vertrouwen in. Zo erg is het gesteld met de mens van vandaag. Het grootste bedrog aller tijden, vlak voor onze neus. We kunnen er niet naast kijken. En tóch schrikt het ons niet af, alsof het ons zal leiden tot eeuwig geluk. Dat is onmogelijk, al kan ik evengoed zeggen: De mens die in zijn eigen bedrog gelooft is werkelijk TE gek. Ja, “ongelooflijk” is het dat dit mogelijk is. Dat is de mens die alle vertrouwen heeft in wat geen hart heeft, noch een ziel. Of het ego dat denkt te kunnen winnen van het Hart.
Oh dear… 🙏 Ik weet niet wat mij “te wachten” staat (ik weet dus niet veel), maar wie niet inziet dat het ego op zich NIETS te bieden kan hebben loopt als een blinde rond. En zo is dat ook met artificiële intelligentie. A.I. Heeft niets te bieden want het is het absolute “niets” (bedrog) van de mens. Alleen als Noodzakelijk Kwaad kan het nuttig zijn.
Uiteraard zijn er steeds mensen die het niet laten kunnen het omgekeerde te beweren, alsof de wereld in twee gedeeld is: Enerzijds de rationalisten en anderzijds diegenen die te dom zijn om het te begrijpen.
Maar ik zeg jullie: Beseffen de zgn. “rationalisten” wel wat ze uitkramen?
Een wetenschapper of rationalist is per definitie zoekend. Ze zoeken en blijven zoeken naar meer duidelijkheid (tot ergernis van vele gelovigen). Die ergernis is begrijpelijk. Maar wees niet hoogmoedig zou ik zeggen, en laat het duidelijk zijn: Van zodra we de wetenschap beginnen te bekritiseren of aan te vallen, zijn we niet heel christelijk bezig, want Christus heeft duidelijk gezegd: Geen “oog op oog, tand om tand” maar Liefhebben (met hoofdletter). Wat kunnen we als christen dan doen tegen dat “gigantisch griezelig wezen” dat zichzelf “Wetenschap” noemt?
De (ware) christelijke taak is geen aanval maar de zoekende doen twijfelen in zijn zoekwerk, opdat hij de zinloosheid ervan zou inzien.
Nog nooit is de zoekende zo “bezig” geweest als vandaag de dag: Alles evolueert in sneltempo. Maar ten koste van wat ??? De zondaar die gelooft in zijn eigen creaties is een mens die droomt. Zonder de ware Geest is geen enkele creatie mogelijk. Wij “denken” te kunnen creëren maar dat is een illusie. Zonder de Geest van liefde zijn wij allen verloren. En het is maar de vraag of die Geest aanwezig is bij onze (wereldse) “elite”, ook wel de “top” genoemd.
Laten we vooral niet wanhopen. Dat zou pas dramatisch zijn. Tegenover wanhoop staat Hoop. Geen valse hoop maar Hoop (met hoofdletter). Hoop is een Deugd binnen het Christendom. Laten we vooral niet vergeten dat niets onmogelijk is voor God. Alles is dus mogelijk.
De dood is niet het einde. De dood is in wezen onbestaande voor wie in God gelooft. Dat het woord “God” een ergernis is voor velen heeft niet alleen te maken onbegrip en onwetendheid maar ook (en vooral) met “beelden”. Beelden in het hoofd. Hij (of zij) die zonder beelden (denkbeelden) kan leven is het beste voorbereid op wat “komen zal”.
Betrouwbaar is HIJ die WEET wat hij doet en niet meer zoekend is maar Gevonden heeft. Hij heeft gevonden wat Waarde heeft of Waardevol is. Dat heeft degelijk WEL betekenis (en ik heb het niet over geld of goud, noch over een object of een lichaam). Ik heb het over “Datgene” of “Diegene” waarvoor geen woorden mogelijk zijn en alleen een menselijke mens kan Vinden. Ja, een menselijke mens alleen, want een dier of een mens die zich als dier gedraagt kan onmogelijk vinden wat van onschatbare waarde is. Een menselijke mens is een mens die zich maar al te bewust is (of wordt) van de waanzin van de wereld.
Wil een mens waardevol (betekenisvol, nuttig, zinvol) zijn, dan moet hij eerst Vinden wat hij wil. Dat kan men niet zonder te Weten wat men wil. Wie écht Gevonden heeft zoekt niet meer maar “Doet” (met hoofdletter). Hij doet al het mogelijke opdat mensen zouden twijfelen aan hun eigenwijsheid en nederig zouden worden. Dan pas is creatie mogelijk. Ware creatie komt vanuit pure Nederigheid.
Lijnrecht daartegenover staan diegenen die verlangend zijn naar werelds aanzien en alles doen in de hoop daarin te slagen. Maar zij weten het echt niet, waar het om gaat in het leven. Ze zijn te fier, te zelfzeker, te hoogmoedig. Die fierheid is er niet zonder redenen. Maar wat is het waard? En wat is hun werelds aanzien waard? Hoogmoed komt voor de val, zegt men. Hoogmoed en onwetendheid horen samen.
De onwetende denkt zijn medemens te kennen maar zijn denken klopt niet. Hij is zich niet bewust van de “wetende” die helemaal geen wereldse aandacht wil maar het omgekeerde. De “wetende” wil hemelse aandacht, niet voor zichzelf maar opdat de wereld wat menselijker zou worden, minder zelfzuchtig en minder verslaafd aan allerlei dingen die vreselijk ongezond of vernietigend zijn.
De mens die echt “weet” is niet alleen stil en nederig maar ook “alleen” op de wereld. Hij “weet” maar al te goed waarom hij beland is waar geen mens ter wereld wil belanden, nl. in de absolute diepte, waar een mens zich alleen maar kan schamen. Want gefaald heeft hij, d.w.z. goed wetende dat hij werelds gezien betekenisloos of waardeloos is. Maar hij heeft zich verzoend met zijn lot en dat is net zijn Kracht. Hij heeft zich verzoend met zichzelf. En als geen ander aanvaardt hij zijn lot. Wil hij nog van betekenis zijn, dan kan hij niet anders dan zich stil houden en in het verborgene blijven, en dit met goede bedoelingen. Hij vindt dit zelfs goed en nodig, zoals God het wil, omdat hij maar al te goed beseft dat eender welke show met luide stem (of wat voor vertoning, verzet of aanklacht ook) pure onzin is. Door God geliefd maar verstoten door de wereld, zo ervaart hij zichzelf. Ja, helemaal verstoten, niet omdat hij “oud en versleten” is (want dat is hij niet) maar omdat hij maar al te goed beseft geen enkel werelds talent te hebben. Daarom beschouwt hij zichzelf als onbelangrijk (zelfs onbestaande) voor de wereld maar niet (of allesbehalve) voor zijn naaste. Want hij begrijpt en eerbiedigt zijn naaste als geen ander, vanwege een totale ommekeer en gezuiverd hart, vol genade en en mededogen.
Heel erg “vreemd” is dat voor de wereld. Want een mens die niet uitgeblust is (en dus vitaal is) en anonimiteit en stilte verkiest boven wereldse aandacht is geen “normaal” mens maar een veeleer een “vreemde eend” die, indien hij de liefde van God niet in zich zou hebben, het al lang opgegeven zou hebben. Maar hij heeft de de Volle Vrijheid om door te gaan en gaat ervoor. En wat hij Ziet is een Nieuwe wereld die met geen woorden te omschrijven valt. Zo gek is het. Maar “gek” zijn voor de wereld doet geen pijn. Het zijn de mensen die geloven wat de wereld zegt die lijden. De mens die in alle anonimiteit en bescheidenheid de wereld de rug toekeert met het hoofd naar God én de naaste (Naaste) gericht, die lijdt niet.
Voor de wereld staat anonimiteit niet synoniem voor betrouwbaarheid. Zelfs al heeft de persoon het (verbaal) vechten opgegeven en handelt hij enkel met goede bedoelingen, dan nog komt dat niet als betrouwbaar over.
Wat TE menselijk is of TE goedaardig wordt gewoonweg niet verdragen. En wat niet verdragen wordt is niet te vertrouwen. Zo eenvoudig is het.
Maar het is de wereld die zich vergist heeft, niet de mens (Mens) met goede bedoelingen: Christus als mens op aarde werd niet verdragen en tóch was (IS) Hij betrouwbaar.
Voor alle duidelijkheid: Christus als mens op aarde was niet “TE” menselijk”. Neen, op geen enkel vlak was (IS) Hij “TE”.
Geloof in Christus is een geloof in wat geen enkele zondaar van zichzelf kan zeggen: Pure Eenvoud. Chaos in het hoofd in geen Eenvoud. Maar de Eenvoud is wel te bereiken, voor ieder van ons. Dat kan niet zonder innerlijke tranen.
Christus’ ware aard is menselijk én goddelijk. Als menselijke mens met enkel goede (= goddelijke) bedoelingen kwam Hij in onze wereld. En dat is het juist: Wat menselijk (Menselijk) is wordt niet verdragen. De wereld verdraagt geen menselijkheid, wat in wezen wil zeggen: De mens verdraagt zichzelf niet. Zo zielig en ongelukkig lopen wij hier rond op aarde. Maar dat is het laatste dat we als mens zullen toegeven. Wie wil zichzelf nou voordoen of tonen als een zieligaard die zich ergert aan zichzelf? Fierheid zit in ELKE mens omdat we TE gehecht zijn aan de “show” (= onze wereld). En ja, de show is niet altijd een feest. Drama’s en tragedies zijn er ook. De show kan ook onverdraaglijk worden. Dan lijkt de mens zichzelf niet te kunnen verdragen. De wereld als spiegelbeeld.
Maar de “wetende” laat zich niet beïnvloeden door de wereld en kan zichzelf WEL verdragen, waardoor hij zelfs zijn ergste vijand kan verdragen. Ja, “ongelooflijk” verdraagzaam is hij. Niet zozeer omdat hij zo geboren is maar omdat hij geleden heeft en nooit opgegeven, en… Gevonden heeft wat hij zocht. Hij heeft zichzelf bewezen het meest onverdraaglijke te kunnen verdragen, geestelijk, waardoor hij de “hele wereld” aankan. Niemand kan hem op de tenen trappen. Dat “voelt” hij niet eens. Want hij leeft helemaal geestelijk. Zo ongelooflijk merkwaardig zit hij in mekaar. Maar nogmaals: Wat is hij waard voor de wereld? Niets !! Enkel en alleen zijn woorden kunnen nog betekenis hebben en hij “weet” het maar al te goed. Geen fysieke maar een geestelijke weg is de enige weg die hem nog rest om “iemand” te zijn voor de wereld, met woorden vanuit het verborgene. Dat betekent volledige anonimiteit.
Anonimiteit is allesbehalve een deugd voor de wereld, tenzij het om een anonieme geldstorting gaat. Ja, zo is dat. Geld als deugd. Heel erg zielig is dat. Hoe dankbaar zijn wij toch indien ons veel geld gegeven wordt. Maar het geld komt NIET van God. En het is niet door bezittingen of geld af te staan aan de armen (hoe mooi dat ook is) dat die armen krijgen wat ze Nodig hebben. Begrijpen wij wel wat geld is? Ik bedoel: de échte betekenis ervan, geen algemene uitleg. En begrijpen wij waarom een mens ernaar kan “verlangen” om anoniem te zijn?
Sta eens Stil: Wat betekent “begrijpen”? Wat begrijpen wij van het leven? Wat begrijpen wij van elkaar. Begrijpen jullie waarom ik het nog niet opgegeven heb hier?
Welke woorden we ook gebruiken om ons uit te drukken, voor de ene betekenen die niet wat ze voor de andere betekenen. Daarom is er zoveel onbegrip in de wereld. De mens die zijn eigen taal niet kan begrijpen is niet meer dan een baby. Wat heeft een klein kind aan woorden die het niet begrijpen kan. Niets. Wat het kind wil is fysieke warmte, tederheid en geluiden die zacht en aangenaam klinken. Het probleem is niet het kind zelf maar de volwassene die zich als een kind gedraagt zonder het bedrog ervan in te zien: Men kan niet ÉN zichzelf als volwassen beschouwen ÉN zichzelf als kind gedragen. Dan “weet” men het gewoon niet (waar het om gaat in het leven).
De “wetende” is geen rivaal of een irritante betweter maar een tot inkeer (= inzicht) gekomen iemand die leeft zonder kwaadaardige beelden en maar al te goed begrijpt wat Christus bedoelt met “Wie niet wordt als een kind…”. Dat is een zachtaardige geest die geen vijandschap ervaart maar zijn naaste ziet zoals hij (of zij) is, zonder behoefte om te oordelen. Zelfs in zijn grootste vijand ziet hij geen vijandschap. Wat hij ziet is overwegend chaos en onrust in tegenstelling tot hemzelf. Want hij is een mens die de onbetaalbare Stilte gevonden heeft en bijgevolg zich stil kan houden, zoals de Stilte.
De “wetende” is een Verbondenheid met al wat leeft en een Eenheid met de GEEST van de ware liefde die onvoorwaardelijk is en Alomtegenwoordig.
Een “klein” wonder is hij dat allicht “ongelooflijk” groot is in zijn kleinheid. Helemaal bewust is hij van zichzelf en van zijn “nietigheid” en bijgevolg van wat zich afspeelt rondom hem. Hij ziet geen verschil tussen doden en levenden, want de doden zijn niet echt dood en de levenden niet echt levend, zo bewust gaat hij door het leven. Uitgelachen of genegeerd wordt hij door de wereld maar hij weet maar al te goed wat dat “lachen” of die “onverschilligheid” betekent.
De “wetende” wil niet liever dan deze wereld verlaten maar dat kan hij niet omdat hij te begaan is met al wat “beweegt”. Ja, begaan is hij met alle dynamiek en energie binnen het Universum en in liefde Verbonden met de Stilte. Zijn enig verlangen is dat de wereld tot INKEER (Stilte / Rust) komt opdat de Geest van liefde zou heersen op aarde en mensen zouden “Leven” (met hoofdletter).
Geef hem alle goud van de wereld en het mooiste kasteel op aarde of eender welk bedrag in geld, hij zal het weigeren als de pest. Onverdraaglijk is elke vorm van wereldse luxe voor hem omdat hij in liefde Verbonden is met elk kind of schepsel dat in armoede leeft of sterft.
“Geef het geld aan de armsten” is zijn enig mogelijk antwoord, want geldzucht is een ware gruwel voor hem. Liever een marteldood (die voor hem niet eens aanvoelt als pijnlijk) dan een luxe bed met al wat een (wereldse) mens maar dromen kan… Zo “onbegrijpelijk koppig” is hij voor de wereld. Ja, de wereld begrijpt er niks van. Het kan niet anders. Want het is de “wetende” alleen die Begrijpen kan, niet de wereld die slechts “denkt” te weten.
Kortom, de “wetende” of de mens die ten Volle Begrijpen kan, wordt niet begrepen. Zo gek zit de mensheid in mekaar. Maar voor hoelang nog? Zonder zichtbare wonderen gelooft de mens enkel en vooral in zijn (of haar) eigen goedheid. Maar de mens eindigt zwak. Zwakheid of de zwakke mens is geen Goedheid. Goedheid is Kracht. Wat is Kracht? Er is maar één ware Kracht: De Kracht die alles doet bewegen. De kracht van de Liefde: De Liefde die wonderen doet.
Wat zijn wonderen? Alles is een wonder. Maar de mensheid ziet het (nog) niet. De “wetende” wel.
De “wetende” is geen denker maar een Eenheid met de Alwetende (= de “Andere”) die met geen enkel (werelds) oog te zien is, tenzij vanuit een gezuiverd hart (= overgave). Alleen hij (of zij) die in staat is alles “anders” te zien kan de “Andere” zien. Wie in staat is alles hemels te zien (in plaats van werelds) is in staat “God” (= de Hemel) te zien.