‘Meneer’ Bonny, zoals de nieuwsmakers van de VRT een bisschop zo graag benoemen, terwijl de officiële titel ‘Monseigneur ‘ is, heeft weer eens het nieuws gehaald. Hij zet zichzelf toch zo graag in de kijker…Maar ja, eigenlijk ben ik akkoord, voor Bonny zou die titel totaal misplaatst zijn. Wij weten hoe onze voormalige aartsbisschop Leonard door de media in ’t algemeen en door de VRT in het bijzonder, gehaat werd. Om hem te vernederen, werd de aartsbisschop ook al met ‘meneer Leonard’ aangesproken. Grote ‘meneer’, die hij inderdaad was, letterlijk en figuurlijk, liet hij daarvan niets blijken.
Bisschop Bonny is een een progressist in hart en nieren, een ‘modernist’ in kerkelijke termen. Hij voert een eigengereid beleid, dat meegaat met alle modieuze morele tendensen, die haaks staan op de leer van de Kerk.
Door, zoals hij in zijn pastorale brief van 19 maart aankondigt, tegen 2028 gehuwde mannen te willen wijden, zoekt hij duidelijk de confrontatie op met Rome, naar het voorbeeld van de schismatieke Duitse Synodaler Weg. Deze keuze, die hij als pastoraal voorstelt, ondergraaft in werkelijkheid een van de hoekstenen van de Latijnse kerk. In de loop der eeuwen is het celibaat de uitdrukking bij uitstek geworden van de gelijkenis van de priester met Christus, die handelt in persona Christi capitis en zich helemaal geeft aan God en aan zijn Kerk.
Het Tweede Vaticaans concilie leert dat het celibaat < in diepgaande harmonie is met het priesterschap>, terwijl Paulus VI er op wijst dat het celibaat een volledige toewijding betekent.
De Catechismus van de katholieke Kerk onderstreept dat de priesters deze keuze beleven <voor het Rijk Gods>. Het is dus een discipline die geworteld is in een theologische werkelijkheid.
Dikwijls wordt verwezen naar de oosters Kerken om de wijding van gehuwde mannen te rechtvaardigen. Deze vergelijking is misleidend. In deze Kerken maakt dit gebruik deel uit van een eigen, eeuwenoude en samenhangende traditie, waarin echter de bisschoppen verkozen worden uit de ongehuwden en geen enkel priester mag huwen na zijn wijding. Het is dus geenszins een model dat op de Latijnse Kerk kan overgedragen worden, zonder het evenwicht volledig te verbreken.
Het pleidooi van Bisschop Bonny schrijft zich in in de algemene context van apostasie van de Vlaamse Kerk. Onder druk van Bonny , hebben de Vlaamse bisschoppen in 2022 een zegeningsritueel voorgesteld voor homoseksuele koppels, in absolute tegenspraak met de richtlijnen van de Heilige Stoel en met het leergezag van de Kerk. Deze houding is niet eenmalig. Reeds in 2014, als gevolg van de synode over de familie, had ‘meneer’ Bonny opgeroepen tot een erkenning van de homoseksuele relaties in de Kerk, een pleidooi “voor een evolutie van de morele leer”, in overeenstemming met de nieuwe vrijzinnige en anti-katholieke opvattingen die door media, cultuur en politiek gepredikt worden.
Bonny pleit ook voor de volledige opening van alle kerkelijke ambten voor vrouwen, tot diaconessen en ‘pastores’ toe, de sluwe, valse term, die door de progressieve scherpslijpers binnen de Kerk gebruikt wordt om het feitelijke einddoel te verdoezelen: vrouwen tot priesters of priesteressen wijden, u mag zelf de benaming kiezen!
In 2024, als reactie op de oproep van de Kerk om de ernst van abortus te benadrukken, die door het Tweede Vaticaans concilie als een< grote misdaad> wordt bestempeld, hebben sommigen in de Vlaamse Kerk, waaronder Bonny, <afstand genomen> van het Magisterium en zijn leerstellingen over de fundamentele vragen die het recht op leven raken.
De beslissing van bisschop Bonny is dus niets anders dan een hernieuwde bevestiging van een nieuwe, ketterse leer, die door door de Vlaamse Kerk, tegen de wil van de paus in, wordt opgedrongen. Zij past in een bredere stroming, die in West-Europa, de leer van de Kerk ten allen prijzen wil aanpassen aan de maatschappelijke evoluties, in plaats van de onveranderlijke leer te verkondigen.
Nu de Pius X broederschap, met zijn honderden priesters en bloeiende seminaries, een broederschap die het priesterschap in zijn traditionele vorm centraal stelt en voor de bestendiging ervan tegen de wil van het Vaticaan bisschopswijdingen wil doorvoeren, stel ik mij de vraag of Rome er niet beter aan doet om met de beweging van Mgr. Lefèbvre een aanvaardbare en barmhartige oplossing te zoeken en de echte schismatieken, zoals ‘bisschop’ Bonny , uit de Kerk te zetten en te excommuniceren.
Ik wilde het e.e.a. wat zekerder weten en begrijpen dus zocht ik op het internet wat naar het celibaat. (Een rotnaam trouwens, vind ik. Men had er beter geen naam aan kunnen geven. Gewoon niet gebonden aan een speciaal mens is beter, vind ik.)
En vond dit stuk waar ik het mee eens ben. Het celibaat van de priester:
https://www.arsacal.nl/?p=contentitem&id=59
Ik vind het ook verkeerd om teveel aandacht aan dwarsliggers zoals Monseigneur Bonny te geven. Deze discussie is ziekelijk en maakt het alleen maar groter. De mening van een Bisschop is niet belangrijk. Hij moet zijn mond dan ook leren houden en wij dienen er liever niet teveel aandacht aan te geven.
Laten we toch liever aandacht aan de goede zaken geven? Teveel negativiteit breekt af en lijkt mij eerder zondig dan opbouwend.
Raphaël,
als je te rade gaat bij ‘modernisten, kan het puur toeval zijn dat zij, bijvoorbeeld omtrent het cilibaat, de goede richting schijnen te volgen, hetgeen zij dus niet doen want zij willen aleen maar het tweede Vaticaans oecumenisch concilie (1962-1965) als wettig en aanvaardbaar voorstellen, hetgeen vals is want ‘oecumenisch’ heeft als doel alle godsdienten samen te vermengen om zo te komen tot een enkele wereld-‘gods’-dienst. Kortom een leugen verborgen in een leugen.
Leer de listen van de vossen kennen . . .
Het is al lang geweten dat er in de Belgische kerkprovincie helaas de tendens is om gehuwde mannen tot het priesterschap te wijden. Het is een zware fout.
De apostelen verlieten have en goed om Christus te volgen en leefden sindsdien in volmaakte kuisheid (Mattheus 19, 27); het zijn dan ook priesters die monastiek leven die de apostolische manier van leven compleet navolgen, en dat is waarom paters in kloosters reguliere clerici genoemd werden. Wereldlijke priesters werden irregulier genoemd omdat zij niet volledig volgens de apostolische manier van leven wandelden, maar ook bij hen werd in de Latijnse Kerk steeds het priestercelibaat als verplicht gehouden. Het gebruik van gehuwde priesters werd door de bisschoppen van Rome dan wel getolereerd bij de kerken van de Grieken, maar het introduceren van dat gebruik bij wereldlijke priesters in de Latijnse Kerk werd steeds afgewezen.
Indien in de Europese bisdommen teruggekeerd werd naar het apostolisch geloof en naar de juiste praxis, dan zouden er genoeg priesters zijn. Het zou dan misschien qua aantallen niet terug worden zoals in de jaren vijftig vorige eeuw, want de samenleving en de bevolking zijn zeer secularistisch en onkerkelijk, maar bisdommen zouden dan wel harde, stabiele kernen hebben van priesterlijke opvolging. Een terugkeer naar het katholicisme wordt echter volhardend geweigerd in de Belgische kerkprovincie, en bisschoppen die de fouten van hun voorgangers in stand houden pretenderen dan de door bisschoppen teweeggebrachte toestand te remediëren door gehuwde mannen te gaan wijden tot het priesterschap.
Ik hoop dat paus Leo XIV het plan van bisschop Bonny niet stilzwijgend zal laten uitgevoerd worden en dat hij ertegen zal optreden. De strategie van de tegenstanders van het katholicisme binnen de Kerk is al langer dan vandaag om op lokaal niveau gebruiken te introduceren met de bedoeling dat die dan gradueel ingang zouden vinden op bredere schaal en binnen het bisdom van Rome.