Na vice-president Vance vorig jaar, heeft opnieuw een vooraanstaand Amerikaans politicus de Europese machthebbers door elkaar geschud. Ditmaal is het de Amerikaanse buitenlandminister, Marco Rubio, vurig katholiek, die op zaterdag 14 februari tijdens de Europese Veiligheidsconferentie te München, spijkers met koppen sloeg.
Hij aarzelde niet om het christelijk geloof centraal te stellen in zijn betoog, dat eigenlijk alleen om bewapening had moeten gaan. Zijn thema’s waren eerder ” de eeuwen van gemeenschappelijke geschiedenis, het christelijk geloof, de cultuur, het patrimonium…” Hij begaf zich daarmee in wateren, die door de Europese politici nauwelijks nog durven aangeroerd worden.
Het woord “christelijk” vooral is taboe geworden. De Amerikaanse regeringsleiders daarentegen gebruiken het woord zonder valse schroom en werpen zo de knuppel in het Europese politieke hoenderhok.
Vandaar ook de regelrechte haat en de desinformatie, die door de linkse Vlaamse media over de Amerikaanse president en zijn entourage dagelijks gespuid wordt.
Juist zoals hun ‘chouchou’, de linkse populist en genderfluïde ijdeltuit, Conner Rousseau, voorzitter van het omhooggevallen partijtje Vooruit, zien zij met lede ogen aan hoe president Trump hun woke ideologie met succes bestrijdt en daarom ook liegen zij er maar op los.
Nog niet gemerkt, hoe zij hun best doen om hem toch maar in verband te brengen met de beruchte Jeffrey Epstein, zonder succes trouwens. De talrijke linkse politici van de Democratische partij en de Engelse, Franse prominenten, waarvan bewezen is, dat zij met deze man duistere zaakjes deden, worden door de Vlaamse media integendeel nauwelijks vernoemd. Bizar!
Dat is geen journalistiek meer, maar indoctrinatie en manipulatie. Verachtelijk.
Dat iemand als Rousseau oerdom is, zonder enig fatsoen en zelfs de meest elementaire beginselen van de menselijke en politieke verhoudingen niet kent, blijkt uit zijn recente vergelijking van Donald Trump met Adolf Hitler. Hij neemt daarmee gewoon ongenuanceerd het haatdiscours over van (extreem)Links in heel West-Europa.
Dat is het peil van het kleuteronderwijs en niet van iemand, die ergens een ‘diplomatje’ behaald heeft. De Amerikaanse ambassadeur eist heel terecht verontschuldigingen van Rousseau en dat is het minste wat deze ‘wonderboy’ al lang had moeten aanbieden, mocht hij zich niet als een verwaande puber op een piedestal verheven voelen.
Terug naar Marco Rubio, een verademing wanneer men hier de holle woordenkramerij van bepaalde politici hoort.
Tijdens zijn rede in München, stelde hij al heel vlug de vraag: < de fundamentele vraag is de volgende: wat verdedigen wij eigenlijk?> En hij antwoordde zonder omwegen: < legers strijden niet voor abstractie. Zij strijden voor een volk, voor een natie, voor een levenswijze.>
Deze klemtoon op het concrete is de kern van zijn tussenkomst. Voor Marco Rubio, is het Westen niet eerst een institutionele constructie, noch een contractuele alliantie. Het is een beschaving.
<Wij behoren tot dezelfde beschaving: de westerse beschaving, bevestigde hij met klem. Hij stelde daarbij dat deze band berust op< eeuwen van gemeenschappelijke geschiedenis, van christelijk geloof, van cultuur, van patrimonium, van taal en van offers gebracht door onze voorvaderen>.
Een van de sterkste passages had betrekking op de spirituele oorsprong zelf van Amerika. Toen hij het had over de stichters van zijn land, verklaarde hij:< de mannen die de natie uitgebouwd hebben, waarin ik geboren ben, landden op onze kusten, beladen met herinneringen, tradities en het christelijk geloof van hun voorvaderen, een heilige erfenis en een ononderbroken band tussen de Oude en de Nieuwe wereld.>
In één doelgerichte zin, beklemtoonde hij dat Amerika voorkomt uit een doorheen de eeuwen opgebouwde Europese identiteit, waarvan de diepe wortels liggen in het christendom. Om deze continuïteit aanschouwelijk te maken, gebruikte hij enkele tastbare architectonische symbolen: < de gewelven van de Sixtijnse kapel en de majestatische torenspitsen van de kathedraal van Keulen getuigen niet alleen van de grootsheid van ons verleden en van het geloof in een God, die deze wonderen geïnspireerd heeft, maar zij kondigen ook de wonderen aan, waaraan wij in de toekomst deel zullen hebben>.
De nadruk gelegd op een gemeenschappelijke erfenis door Marco Rubio kan niet zomaar afgedaan worden als een communicatiestrategie, zoals bepaalde media willen doen geloven. Er bestaan meningsverschillen tussen Amerika en de Europese Unie over bepaalde geostrategische kwesties, zoals dat met Groenland het geval is. Dat neemt niet weg, dat deze verschillen niet voldoende zijn om eeuwen van een gedeelde geschiedenis weg te cijferen.
Of men het nu wil of niet, er bestaat tussen Europa en Amerika zoiets als een gemeenschappelijke erfenis, een gemeenschappelijk geheugen en gemeenschappelijke christelijke wortels. Europa wil dat alles liefst zo snel mogelijk uit haar geschiedenis zien verdwijnen.
Een alomtegenwoordige en steeds agressievere militante vrijzinnigheid, die de hele maatschappij in haar greep wil krijgen, uit haat voor het christendom, schuwt daarbij niet een duivelspact aan te gaan met een islam, die een nieuwe veroveringstocht heeft ingezet en zich razendsnel over het Avondland verspreidt.
En de Kerk? Verzwakt door interne verdeeldheid, door bloedarmoede en door het modieuze discours van ongelovig geworden ‘pastores’, is haar zout smakeloos geworden en werkt zij gewoon verder aan haar ogenschijnlijk onstuitbare ondergang. De belabberde toestand van de Vlaamse Kerk zegt voldoende.
@ Veroon: Dat Conner ‘Matrak’ Rousseau zich nu plots profileert als anti-ICE-boegbeeld en bondgenoot van mensen met een migratieachtergrond, kan moeilijk anders dan hypocriet genoemd worden. En dan laten we de aantijgingen van grensoverschrijdend gedrag, die volgens velen liever onder de radar bleven, nog buiten beschouwing. Zoals het Engelse gezegde luidt: “The pot calling the kettle black.”