Europa 2026: klimaat-en genderideologie als dogma

Dacht u dat het wokisme op sterven na dood was ? In Amerika wel, dankzij de kordate aanpak van president Trump, die tegen de wortels zelf van deze allesverslindende ideologie met succes de hakbijl inzet. Voor de Europese commissie echter, moeten de doelstellingen van het wokisme in 2026 integendeel nog aangescherpt worden. Het beleid rond gendergelijkheid, diversiteit en klimaathysterie moet centraal staan . De strategische en sociale problemen van Europa worden opzij geschoven.

En dat is nu juist wat de Amerikaanse president in harde, maar realistische bewoordingen tegen Europa zegt: <Europa is in een dodelijke spiraal van decadentie terechtgekomen, door drie ideologische keuzes: het open grenzen beleid inzake migratie, dat leidt tot een snelle omvolking en een klimaat van burgeroorlog;  het activistische klimaatbeleid, gebaseerd op ideologie, en niet op een algemeen aanvaarde wetenschappelijke consensus, met windturbines die in China vervaardigd worden, hier het landschap verwoesten en meer kosten dan zij opbrengen en last but not least door het opdringen van een woke agenda en het aan banden leggen van de elementaire vrijheden, die in een democratie vanzelfsprekend moeten zijn: vrijheid van mening, van vereniging, van zich politiek te engageren…>

De Europese commissie heeft haar politieke catechismus voor 2026 voorgesteld en het resultaat is verbijsterend. In een internationale context gekenmerkt door een  meedogenloze geopolitieke competitie, de onzekerheid op de energiemarkt en de aftakeling van het interne sociale weefsel, heeft Brussel ervoor gekozen te volharden in een ideologische koers, die volledig in tegenstrijd is met de materiële realiteit, waarmee de Europeanen geconfronteerd worden.

Terwijl een groot deel van de wereld evolueert naar een meer pragmatisch beleid inzake buitenlands beleid, defensie en economische soevereiniteit, blijft de Europese Unie halsstarrig van de klimaat- en genderideologie de centrale peilers maken van haar politieke actie.

De prioriteiten voor 2026 beperken zich tot een herhaling van de gekende schimmige en gepolitiseerde concepten:< democratie en Europese waarden>, gendergelijkheid, rechten voor de LGBT personen, versnelde afbouw van de klassieke energiebronnen, veiligheid van de on-line communicatiekanalen en ‘duurzame’ financiële wereld.

De boodschap is duidelijk: de structurele problemen worden naar de achterkant verschoven om plaats te maken voor een agenda bepaald door  culturele en ideologische waarden, die nauw aansluiten met die van de vrijmetselarij en vijandig staan tegen de echte christelijke waarden, die Europa groot gemaakt hebben.

Deze koers is zeker niet toevallig. Zij weerspiegelt feilloos de politieke oriëntaties 2024-2029 voorgesteld door de voorzitster van de Commissie, die de voortzetting van de verstikkende Green deal, de aanscherping van de wetgeving op gelijkheid en diversiteit en een militante invulling van de <verdediging van de democratie> opdringen.  Die oriëntaties evolueren steeds meer naar een feitelijke controle over datgene wat door de commissarissen als een goede mening aanzien wordt en datgene wat er niet mee strookt en dus verboden moet worden.

Wij zien nu al hoe bepaalde intellectuelen, zoals de Zwitserse deskundige inzake geo-strategische aangelegenheden, Jacques Baud, door ‘Europa’, en met name door haar buitenlandminister, de fanatieke Letse Kaja Kallas, van zijn vrijheden beroofd wordt, omdat hij over de kwestie Oekraïne pertinente vragen stelt bij het narratief van de Europese commissie.

Onder het mom van desinformatie en extremisme, versterkt de Brusselse oligarchie haar greep op de media, de sociale netwerken en de algoritmen. Terzelfder tijd wordt elk ernstig debat over het echte pluralisme en de vrijheid van meningsuiting op subtiele wijze ontweken.

Daarnaast blijft de klimaatobsessie het debat beheersen, ondanks de economische en sociale gevolgen, die er het gevolg van zijn. De Commissie gaat fanatiek verder met de afbouw van fossiele brandstoffen en met het uitrollen van het totaal onrealistische Groene pact, waardoor de Europese industrie steeds meer aan competitiviteit inboet, zoals de Duitse automobielindustrie, die aan het instorten is, met een sociaal bloedbad tot gevolg. De bevolking, en zeker de middenklasse, kan de hoge energieprijzen nog nauwelijks aan, terwijl de concurrerende landen buiten de EU zonder enige schroom hun energievoorziening en hun economische groei prioritair stellen.

Het officiële narratief spreekt van een< correcte transitie>, maar de werkelijkheid is heel anders: een stortvloed aan reglementeringen, die de landbouwers, de KMO’s en de strategische industriële sectoren wurgen.

Dezelfde dynamiek is aan het werk als het over de identiteit gaat. De agressieve promotie van de valse gender- en LGBT samenlevingsvormen wordt als prioriteit voorgesteld, zonder dat er enig constructief democratisch debat binnen de lidstaten aan voorafgegaan is. Het gaat niet om het waarborgen van fundamentele rechten – een punt dat maar zelden betwist wordt- , maar om het opleggen van één welbepaalde antropologische en culturele visie, alsof het om een onbetwistbare Europese consensus ging.

Verre van de cohesie te bevorderen, zorgt dit voor een groeiende ontevredenheid bij de bevolking, die zich buitengesloten voelt . Het gevoel groeit, dat de EU moedwillig blind is voor de werkelijke bezorgdheden van de gezinnen, zeker in een tijd van nooit geziene demografische crisis.

Wie dit afglijden van Europa naar een staat van ontbinding heel goed heeft ingeschat en er constant voor waarschuwt, is Paus Leo XIV. Zonder het erkennen van zijn christelijke wortels, met de morele regels, die eraan verbonden zijn, zoals de bescherming van het Leven vanaf de bevruchting tot de natuurlijke dood, is Europa gedoemd om zijn beschaving te zien verdampen in chaos.