‘ Gender Champion’, nieuwe Belgisch ambassadeur bij het Vaticaan

Paus Leo XIV heeft de geloofsbrieven van Caroline Vermeulen, nieuw Belgisch ambassadeur bij de Heilige Stoel, aanvaard tijdens een plechtigheid in het Apostolisch paleis.  Deze vrouw is bekend omwille van haar publieke inzet in het netwerk van internationale ‘genderkampioenen’. Dit internationale netwerk brengt diplomaten en leiders van organisaties samen, die zich inzetten voor ‘gendergelijkheid’ binnen hun invloedssfeer. Caroline Vermeulen is officieel een van de ‘Champions ‘ van dit netwerk.

Haar rabiaat vasthouden aan het vocabulaire van ‘gender’ in het openbaar is weloverwogen. Het speelt zich af in een internationale diplomatieke context waar dit concept inmiddels alomtegenwoordig is, met alle antropologische dubbelzinnigheden die het met zich mee kan brengen wanneer het verder gaat dan de legitieme gelijkheid tussen mannen en vrouwen.

Dit is zeker het geval wanneer men ziet hoezeer het concept ‘gender’ in België officieel waardepatroon geworden is. In naam van’gender’ werden in België wetten gestemd die volledig indruisen tegen de christelijke antropologie.

In 2002  werd België het tweede land ter wereld dat euthanasie legaliseerde. In 2014 werd het de eerste staat die elke expliciete leeftijdsgrens voor toegang tot euthanasie afschafte, zodat het deze gelegaliseerde zelfmoord ook voor minderjarigen openstelde. In iets meer dan twintig jaar is, wat door de vrijzinnige krachten, geleid door de invloedrijke vrijmetselarij, als een reactie op een uitzonderlijke situatie werd voorgesteld, volledig gebanaliseerd en stevig verankerd in het Belgische medische en juridische landschap. Jaarlijks worden er nu duizenden gevallen van euthanasie gemeld, ook voor gevallen die eigenlijk te herleiden zijn tot een zware depressie of ingebeelde levensmoeheid!

Voor de Kerk is euthanasie niet zomaar een mogelijke manier om het leven te beëindigen: het ondermijnt het principe dat de menselijke waardigheid intact blijft, zelfs bij ziekte, afhankelijkheid en in de naderend dood.

België heeft ook zijn wetgeving met betrekking tot ‘genderidentiteit’ ingrijpend gewijzigd. De Belgische wetgeving staat individuen nu toe hun geslachtsaanduiding op hun geboorteakte te wijzigen, op basis van zelfbeschikking, zonder de voorheen vereiste medische eisen, wat fundamenteel indruist tegen de christelijke leer dat de geslachten onveranderlijk zijn en dat een man als man geboren wordt en een vrouw als vrouw.

Het hele ‘gender ‘ woordgebruik is dus niet onschuldig. Voor de christelijke antropologie is de mens niet los van zijn lichaam geconstrueerd. Seksuele verschillen maken deel uit van de eenheid van de persoon. Juist daarom vraagt het steeds verdergaande gebruik van het concept ‘gender’ om bijzondere waakzaamheid.

Het verdedigen van de gelijke waardigheid van mannen en vrouwen en het bestrijden van geweld tegen vrouwen zijn duidelijk zaken van algemeen belang. Het hanteren van ‘gender’ als een principe dat een geleidelijke ontkoppeling van de persoonlijke identiteit van de seksuele realiteit van het lichaam mogelijk maakt, weerspiegelt een totaal andere opvatting over de menselijkheid en gaat in België zover dat het castreren van mannen en het barbaarse aanbrengen van kunstmatige vagina’s als de normaalste zaak van de wereld worden beschouwd en zelfs voorrang verlenen om hogere functies te bekleden…

Dit alles werd ook mogelijk gemaakt door het misdadige zwijgen van de Belgische katholieke hiërarchie, de Belgische bisschoppen, die zich alleen nog maar bezighouden met het verdedigen van de veroveringsmigratie, de zegeningen van homoseksuele partners of pleidooien voor gehuwde priesters, waarmee de zielige aartsbisschop Terlinden onlangs nog populair bij de media wou overkomen.

Een diplomate die zich publiekelijk inzet voor ‘gendergelijkheid’ wordt zo de gesprekspartner van de Heilige Stoel voor een van oudsher katholiek land dat in slechts enkele decennia zijn relatie tot geboorte, dood en seksuele identiteit ingrijpend heeft veranderd, een duidelijke breuk met de natuurwet en de christelijke leer over de waardigheid van de menselijke persoon.

De nieuwe missie van Caroline Vermeulen zou daarom wel eens een interessante indicator kunnen zijn: die van de steeds moeilijke worden dialoog tussen de christelijke antropologie en een West-Europa dat er elk jaar verder van afdrijft.