De wind die vandaag door de Kerk waait, is vaak verwarrend.
Discussies woeden, visies botsen, en wie trouw wil blijven, voelt soms de grond onder de voeten verschuiven.
Dat mag benoemd worden — zonder bitterheid, zonder angst.

Maar te midden van dat alles blijft er een weg
die niet om aandacht vraagt
en toch generaties gedragen heeft: de Rozenkrans.

De Rozenkrans is het Evangelie in je hand —
een stilte die vrede in het hart brengt,
een stormram van licht die duisternis breekt,
en een zachte weg waarop God opnieuw in ons geboren wordt.

Het is geen ontsnapping aan de crisis,
maar een manier om haar te doorstaan
met helderheid, kracht en innerlijke standvastigheid.

Wie de Rozenkrans bidt, bouwt van binnenuit mee aan wat eeuwig blijft.