Over het Wijdingssacrament

 

Zoals we paus Bergoglio kennen, probeert hij op een slimme manier te doen alsof de vraag aangaande de wijding van vrouwen nog ‘open’ zou zijn en géén vast punt van de Katholieke Leer zou zijn, dat allang afgesloten en beslist is. Het is een geopenbaarde Waarheid, dat alleen gedoopte mannen, de enige subjecten zijn, dat is, de enige ontvangers zijn, die de sacramentele Wijding geldig kunnen ontvangen. Iemand die niet gedoopt is of niet mannelijk is, kan het Wijdingssacrament niet geldig ontvangen. Iemand die iets anders zou beweren, is ondubbelzinnig ketters.

 

CODEX IURIS CANONICI  1024
“Alleen een gedoopte man ontvangt geldig de heilige Wijding”


Dat is alles wat hierover te zeggen valt, omdat het verbod om vrouwen te wijden van Goddelijk Recht (Ius Divinum) is:

Marcus 3:13-19 Vervolgens besteeg Hij de berg en riep hen, die Hij zelf wilde en ze kwamen bij Hem. En twaalf stelde Hij er aan, om bij Hem te blijven, en om hen ter prediking uit te zenden, met de macht om duivels uit te drijven. Deze twaalf stelde Hij aan: Simon, dien Hij de bijnaam Petrus gaf, dan Jakobus, de zoon van Zebedeus, en Johannes, de broer van Jakobus, aan wie Hij de bijnaam Boanerges gaf, dat is zonen van de donder. Verder Andreas en Filippus, Bartolomeus en Matteüs, Thomas en Jakobus, de zoon van Alfeus, Taddeus en Simon de Kananeër, en Judas Iskáriot, die Hem heeft verraden.

Lucas 6:12-16 In die dagen ging Hij het gebergte in, om te bidden, en bracht er de nacht door in het gebed tot God. Toen de dag aanbrak, riep Hij zijn leerlingen bijeen, en koos er twaalf van hen uit, die Hij Apostelen noemde: Simon, die Hij ook Petrus noemde, en Andreas, zijn broer; Jakobus en Johannes, Filippus en Bartolomeüs; Matteüs en Tomas; Jakobus van Alfeüs, en Simon, bijgenaamd de ijveraar, Judas (broer) van Jakobus, en Judas Iskáriot, die een verrader werd.

Nooit hebben vrouwen in de Kerk tot de clerus behoord, en nooit zijn zij sacramenteel gewijd geweest. De zogenaamde ‘diakonessen’ uit de Christelijke Oudheid waren, ondanks de gelijkenis in naam, iets totaal anders dan hetgeen wij ‘diakenen’ noemen. Deze ‘diakonessen’, die bijvoorbeeld bij kerkelijke rechtszaken de kwetsuren op het lichaam van een gehuwde vrouw onderzochten, wanneer er sprake was van mishandeling, legden van hun bevindingen getuigenis af bij de rechter. Deze ‘diakonessen’ ontvingen inderdaad een zegening, maar géén sacramentele wijding. Niet voor niets waren de eerste sacramentele diakenen – vermeld in de Handelingen der Apostelen – dan ook allemaal mannen:

Handelingen 6:1-6 Toen in die dagen het getal der leerlingen steeds maar bleef stijgen, begonnen de Hellenisten tegen de Hebreeën te mopperen, dat hùn weduwen bij de dagelijkse verzorging ten achter werden gesteld. Daarom riep het Twaalftal de menigte der leerlingen bijeen, en zei: Het is niet goed, dat wij het woord Gods verwaarlozen, om aan tafel te dienen. Kiest dus, broeders, uit uw midden zeven mannen van goede naam, vol van de Geest en van wijsheid. Hen zullen we aanstellen voor deze taak, terwijl wij zelf zullen voortgaan met het gebed en de dienst van het woord. Het voorstel vond bijval bij heel de menigte. Men koos Stéfanus uit, een man vol van geloof en van de Heilige Geest, ook Filippus, Próchorus, Nikanor, Timon, Pármenas, en Nikolaus, een proseliet uit Antiochië. Men stelde ze aan de Apostelen voor, deze baden, en legden hun de handen op.

Tot slot zij het gezegd, dat in het Westen gedurende de eerste vijf eeuwen geen spoor van ‘diaconessen’ te vinden is. Bepaalde concilies in de vierde en vijfde eeuw verwerpen zelfs uitdrukkelijk ieder ministerium feminae (vb. Concilie van Nimes (394-396), can. 2.) en verbieden vrouwen iedere wijding tot diaken (Concilie van Orange I (441), can. 26.). Volgens de Ambrosiaster (Rome, eind vierde eeuw) was het vrouwelijke diaconaat een zaak van montanistische ketters. In de zesde eeuw betitelt men vrouwen die toegelaten zijn tot de groep van weduwen soms als ‘diacones’. Om iedere verwarring te vermijden, verbiedt het Concilie van Epaone (517, can. 21.) “het zegenen van weduwen die zich ‘diacones’ laten noemen”.

In géén geval zijn de zogenaamde ‘diaconessen’ waarvan soms melding wordt gemaakt, gelijk te stellen met de mannelijke diakenen.

 

Deel dit artikel:Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Author: Mathieu Albert

1 thought on “Over het Wijdingssacrament

  1. Er zijn in dit leuke landje plaatsen waar men (lees: parochianen) diaconaat als roeping in vraag stelt en zich baseert op het voormelde Bijbelcitaat uit de handelingen der apostelen om te stellen dat diakens niet door God kunnen geroepen worden maar door hen moeten worden gekozen….

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Laat een reactie achter op Laus Deo Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.