“En toen kreeg God kleur op zijn wangen” (De Standaard)

Afbeelding: De Standaard

Noot van de redactie: Het is zelden de bedoeling dat we artikels van elders overnemen, maar bij deze hebben we dat nu per uitzondering gedaan.

Het is zeer positief dat er vandaag in De Standaard nog een artikel kan verschijnen dat niet o zo typisch en “tendentieus” anti-Katholiek is, maar zelfs een verlangen opent naar de herontdekking van ons Geloof. Moge dit vele zielen bemoedigen in hun zoektocht naar de Waarheid!

‘En? Heb je God al gevonden?’ Toen ik zeven maanden geleden begon te schrijven aan een reeks artikelen over de retour van religie in onze samenleving, kon ik me niet in de koffiehoek van de redactie vertonen zonder dat iemand me die vraag stelde. Steevast met een brede smile erachteraan, want God en godsdienstigheid: dat was iets om mee te lachen, toch? En een redacteur die daar ruim een halfjaar lang stukken over zou schrijven, bij uitbreiding ook.

Die wegwuiverige houding tegenover religie mag dan bon ton zijn onder de hoogopgeleide en goedverdienende erfgenamen van de sixties die wij, makers van deze krant, en u, lezers ervan, zijn. Maar ze heeft ons opgezadeld met een forse dode hoek op de wereld. Want het eerste wat ik merkte, toen ik de straat opging om te kijken hoe het God in de nadagen van de jaren zestig was vergaan, was dat hij, anders dan waar Nietzsche en wij op hadden gerekend, niet dood was. Bijlange na niet.

Misschien was hij het wel even geweest, maar achter onze rug was hij inmiddels in elk geval weer herrezen. In de steden, ooit de eerste bastions van ontkerkelijking in Vlaanderen, bleken de witte kerken die wij hadden laten leeglopen, stilletjes weer te zijn gevuld door migranten uit christelijke landen – overigens zonder dat die ons dat waren komen vertellen. Graag of niet, mocht ik vaststellen: de geseculariseerde maatschappij waarin wij dachten te leven, is een hersenspinsel – toch als je allochtone gelovigen met en zonder papieren meerekent als volwaardige burgers van die maatschappij.

Wie dat niet gelooft, moet maar eens op een zondagochtend door de binnenstad lopen en kijken hoeveel gekleurde medemensen dan in hun goeie goed onderweg zijn naar de zondagse mis (DS 17 maart). Of het terecht bekroonde boek lezen dat David Dessin over de kwestie uitbracht (DS 31 mei). In God is een vluchteling (Polis) schrijft hij wat ik eerst als propaganda wegzette: dat in de afgelopen jaren méér christelijke migranten naar Europa zijn gekomen dan moslims. Liefst 26 miljoen. Een feitencheck leerde dat Dessin dat cijfer bij het gereputeerde Amerikaanse onderzoekscentrum Pew vandaan had gehaald en dat hij het helemaal bij het rechte eind had.

Ikzelf, ondanks mijn verlopen geloof in godsdienst geïnteresseerd gebleven en niet de gewoonte hebbend met gelovigen te lachen, besefte pas hoe radicaal het kerkelijke landschap was veranderd, toen ik voor deze krant een Wilrijkse kerk bezocht die me vertrouwd was uit mijn jeugd. Niet zo heel lang geleden had ik er nog de uitvaart bijgewoond van de moeder van een leeftijdsgenoot. Op de plaats waar haar kist toen tussen ons in had gestaan, was nu een orthodoxe iconenwand verrezen (DS 27 mei). Bij gebrek aan Katholieke kerkgangers, één na één doodgegaan of uit deze verpauperde Antwerpse stadswijk weggevlucht, werd het kerkgebouw op zondag inmiddels niet langer voor de Katholieke eredienst benut, maar was het overgegaan op de groeiende Egyptisch-koptische gemeenschap van Antwerpen, die danig om ruimte verlegen zat.

Behoudende God

God is dus niet dood, hooguit is hij er even tussenuit geweest. In die tussentijd heeft hij wél een forse gedaanteverwisseling ondergaan – ik moest twee keer kijken voor ik hem herkende van vroeger. Niet alleen had hij heel wat meer kleur op zijn wangen gekregen dan hij vroeger placht te hebben, zijn tegenwoordige volgelingen vereren hem ook heel anders dan wij, hun voorgangers in de ter ziele gegane Vlaamse kerk, dat deden. Levendiger, chaotischer, vrolijker, lichamelijker – stap in Brussel een Afrikaanse kerk binnen en voel daar hoe stijf uw witte ruggengraat wel is.

Daar staat tegenover dat het importgeloof inhoudelijk veel stijver is dan waar Vlaanderen na het Tweede Vaticaans Concilie aan gewend was geraakt. Stijf op ethisch gebied en in familiale aangelegenheden, stijf inzake de letterlijke lezing van de Bijbel. De voorbije maanden hoorde ik van diverse leerkrachten dat leerlingen met een evangelische pinksterachtergrond doorgaans niet voor moslimleerlingen hoeven onder te doen als het gaat om de afwijzing van Darwins evolutietheorie of de verkettering van homoseksualiteit (DS 27 juli).

Een behoudende God is hij dus, die nieuwe. Eentje die nog offers van zijn volgelingen durft te vragen, zoals elke zaterdagochtend drie uur rechtopstaand een viering bijwonen, en op zondagochtend nog eens – heel gewoon in de orthodoxie. Eentje die ook verwacht dat de puberende jeugd met de volwassenen mee aanschuift, en dat nog gedaan krijgt ook – hoewel op de achterste rijen uit een broekzak weleens een telefoon durft te verschijnen, als de preek te lang duurt.

Maar een zorgende God ook, die tussenkomt daar waar de mazen van het sociale netwerk groter zijn dan wenselijk: de grootverpakkingen Afrikaanse rijst die bij de offerande in de Brusselse zwarte kerken naar het altaar worden gesleept, worden achteraf niet zelden onder behoeftige kerkgangers verdeeld. Of die het mannelijke gemeenteleden vanop de kansel van een zwarte pinksterkerk laat inpeperen dat ze verantwoordelijk zijn voor de kinderen die ze verwekken. Een patriarchale boodschap, jawel, maar één waarvan je kunt hopen dat ze aanslaat in een gemeenschap waar te veel moeders in hun eentje moeten instaan voor de opvoeding van hun kroost.

Loopt het allemaal van een leien dakje in de multicultikerk? Nee, nog lang niet. Anders zouden Braziliaanse en Portugese Katholieken in Brussel niet apart, maar samen mis vieren. Dan zouden alle gelovige migrantengemeenschappen onderdak hebben gevonden in leeggekomen kerkgebouwen, in plaats van de buren vanuit garagekerken hoofdpijn te moeten bezorgen met hun aanhoudende gedrum. Dan zouden bisdommen geen inburgeringscursus meer hoeven te geven aan té recht-in-de-leer zijnde importpastoors -niet alleen imams kunnen wereldvreemd zijn (DS 16 september).

Bad karma

En ik? Heb ik God gevonden? Ik heb alleszins veel tijd doorgebracht met mensen die Jezus’ woorden uit het Marcusevangelie in de praktijk brachten: ‘Waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden.’ Ze waren altijd met velen, dus wie weet. Eerlijk gezegd deed het deugd om weer eens te ervaren hoe rustgevend het kan zijn om eens in de week op de pauzeknop te mogen duwen en een uur of langer in de kerkbanken het jachtige leven te overpeinzen. Hoe fijn het is om samen te zingen – waar kun je dat vandaag nog, behalve in de voetbaltribune? Mee een duit in het zakje te doen, volslagen onbekenden oprecht de vrede Gods toe te wensen. Eens in de week met alle rangen en standen door elkaar te zitten, alle neuzen in dezelfde richting, voor even allemaal het verstand op nul, jawel, en de blik op oneindig.

Omdat ik tijdens het werk aan deze artikelenreeks geplaagd werd door een hardnekkige beenblessure, heb ik de bijbehorende reportages grotendeels op één been verricht. Het was hartverwarmend hoeveel gelovigen spontaan aangaven voor mijn genezing te zullen bidden, als ik weer eens ergens op mijn krukken was komen aanhobbelen. Bij een bezoek aan een pinksterkerk werd mijn zere been zelfs in volle viering door een gemeentelid de handen opgelegd. Genezen deed het er niet van, al kan dat aan mijn ongeloof hebben gelegen. Maar het was balsem voor de ziel, te weten dat zoveel mensen bereid bleken om andermans welzijn te bepleiten bij een opperwezen in wie zij hun vertrouwen hadden gesteld. In een boeddhistisch klooster werd dan weer met enige argwaan naar mijn zere been gekeken, alsof ik in een vorig leven buiten de lijntjes had gekleurd en mijn bad karma daaraan te wijten was.

Een wandeling in het park was het nu ook weer niet, en daarmee doel ik niet op de kwestie van het been. Behalve mensen te verbinden, hebben religies en hun aanhangers mensen ook altijd tegen elkaar weten op te zetten, en dat is in herkerstend Vlaanderen niet anders. Zo kwam een joodse lezer verontwaardigd verhaal halen toen ik Jezus in een artikel ‘de zoon van een Palestijnse timmerman’ had durven te noemen. Of ik maar eens per kerende wilde toelichten wat ik daar had willen insinueren? Er was de Nigeriaanse pastoor van een zwarte pinksterkerk die nadat ik er een viering had bijgewoond, in niet al te beleefde bewoordingen liet verstaan dat mijn aanwezigheid niet voor herhaling vatbaar was. Het gemeentelid dat me had uitgenodigd, kreeg behalve een fikse bolwassing ook de vraag wat hem had bezield om ‘witte mensen uit te nodigen naar onze zwarte kerk’.

Of ik mijn ter ziele gegane geloof de afgelopen maanden had weten te reanimeren, informeerde een vriend belangstellend. Nee, antwoordde ik naar waarheid, wellicht zelfs met een tikkeltje spijt: dat was niet gebeurd. Maar dat ik gaandeweg wel iets anders beseft had: dat ik ongeneeslijk en tot in mijn diepste vezels Katholiek ben. De traditie, de rituelen, de mystiek van die godsdienst: met de paplepel heb ik ze binnengekregen, nooit krijg ik ze nog uit mijn systeem. En daar ben ik, als ik heel eerlijk ben, niet rouwig om.

Hilde Van den Eynde

Bron: De Standaard; 24 oktober 2017 (pagina 34): En toen kreeg God kleur op zijn wangen
Een overzicht van alle stukken van het correspondentschap ‘Waar is God?’ vindt u via standaard.be/waarisgod
Deel dit artikel:Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Author: Dries Goethals

Naast voorzitter van het Katholiek Forum, is Dries Goethals de voorman van de anti-cultuurmarxistische vereniging Pro Familia (www.profamilia.nl) en verantwoordelijke van de landelijke tak van de internationale pro-life-organisatie Helpers of God's Precious Infants (www.helpers.be).

7 thoughts on ““En toen kreeg God kleur op zijn wangen” (De Standaard)

  1. … Als het goed of beter is moeten we het ook durven zeggen. Echt goed is het nog niet (geen relaas van een sprong in het geloof), maar er is toch al vooruitgang ten opzichte van het bot afwijzen van het christelijke geloof.

    … Misschien een teken dat rauwe atheïsten als Dawkins en Dennett stilaan hun tijd gehad hebben.

  2. Ja, het gaat hier om een internationaal verschijnsel, waar weinig over bekend is. Maar de herkerstening van West-Europa is al langer gaande. De cultuur marxistische revolutie van 1968, zit nog ingebakken bij de generaties van die tijd. De schrijfster woont kennelijk op het grensvlak. De potgrond is nog niet verdroogd. Ze gooit nog alles door elkaar door haperend gebrek aan onderscheid. De waarheid komt niet aangewaaid, noch de genade die ziende blinden, weer ziende maakt. Enkel het gebed werkt, en er zullen ongetwijfeld steunpilaren rond Hilde te vinden zijn die haar bij de Hemel weten aan te bevelen !! Vroeg of laat breekt de waarheid door.

    1. Beste Jules, ik zie het niet zo als een herkerstening van West-Europa. Als je alles op een rijtje zet in dit artikel, dan kun je merken dat ze aan heel wat ‘godsdiensttrekkingen’ heeft getoetst.
      Men krijgt een beeld van God dat geen beeld is. Het ware beeld van God is aanwezig in de Rooms Katholieke Kerk sinds altijd. Dat God hier wordt voorgesteld als een God die voor iedereen daar is volgens het goedkeuren en willekeur van mensen komt hier goed naar voor.
      Het Marxisme heeft eerst de Kerk van binnenuit willen aanvallen, heel geniep en door infiltratie en door een secularisatie teweeg te brengen in de maatschappij. Eerst alles afbreken om dan met een vervangkerk te komen en dat is kuist wat er aan de gang is.
      Kijk naar Bergoglio, die verkondigd alles behalve de waarheid van de Rooms Katholieke Kerk. Hij erkent de Katholieke God niet. Andere zogenaamde godsdiensten doen juist hetzelfde,
      Als je nu de uitspraak van Saudische Kroonprins Mohammed bin Salman die deze onlangs deed, bekijkt, waar hij de bouw van een nieuwe stad 33 keer groter dan New-York , die in noordwest Saudi Arabië plant : (24 oktober 2017)
      “The announcement came on the same day that the Crown Prince announced that Saudi Arabia, which is known for its ultra conservative rule, is moving to a more “moderate” form of Islam that is open to all religions.
      Nu, als een land zo conservatief Islam als Saudi Arabië dat aankondigd zich open te stellen voor andere godsdiensten, dan moeten we toch daar even over nadenken, vindt u niet?
      Dit gaat dezelfde richting uit als wat Bergoglio predikt en dit artikel doet niets anders.
      Men zou denken dat de terugkomst van het Katholiek geloof aan de gang is, maar niets is minder waar.
      Al deze zogenaamde godsdiensten hebben niets gemeen met de ware Kerk van Jezus Christus.
      Voor de zoveelste maal wordt er publiciteit gemaakt voor de opbouw van de wereldkerk, die weldra met groot trompetgeschal op de media zijn plechtige intrede zal doen.
      Alleen nog moet deze wereldkerk een “mis” hebben die reeds in de maak is in Rome.
      Bergoglio zal dan deze valse kerk, waar Jezus Christus niet aanwezig is, inhuldigen, ja plechtig.
      Er is geen herkerstening aan de gang, in tegendeel. Dit is alles voorzegd in de Heilige Schrift, die waarachtig is.
      Ik kan hier niet alles aanhalen, maar het is op dit ogenblik ‘ogen open’ geblazen zodat je de misleidingen kunt opmerken en ze kunt ontwijken.
      Laus tibi Christi +
      Ave Maria +

      1. Ben het niet met je eens, beste Peter, onze Hilde verricht veldwerk ! Ze richt zich niet op de grijze, revolutionaire kerkelijke, hiërarchische top, de rotte, geestelijke vrucht van de V2 revolutie. De kerkelijke basis is zonder meer herstellend, zowel de jonge priester aanwas als de gelovige katholieken, met name onder jongeren. Het herontdekken van het Heilig Misoffer van altijd, is een groen verschijnsel. De moderne devotie in de traditionele parochies is het meest opzienbarende fenomeen van de afgelopen decennia. De chaos aan de top is het grijze achterhoede gevecht van een verloren V2 generatie geestelijken. Geconfronteerd met het nieuwe elan, heb ik vaak gehoord van liberale V2 katholieken, “maar die devotie is toch niet nodig”, en voorts, “Christus kende toch ook niet het Gregoriaans, Hij sprak toch ook geen Latijn” ? Kun je nagaan, beste Peter, wat de V2 geestelijkheid in wanhoop ventileren, ondanks de PIUS XII encyklieken, om de kudde af te houden van het Latijn, het Gregoriaans en de Tridentijnse H. MIs. Het nieuwe elan werkt aanstekend ; de traditionele parochies vergroenen en de V2 parochies vergrijzen, zelfs in de VS, beste Peter. Met name in Frankrijk is de “renouveau” van de traditionele groeperingen, niet meer weg te denken, noch op de seminaries. Over enkele jaren zullen er meer wekelijkse Tridentijnse misoffers worden opgedragen dan “eucharistie – vieringen” ! Ook komen er meer traditionele priesters bij, dan V2 adepten. In de burger wereld zie je hetzelfde verschil tussen de conservatieve basis en de mondialisten machthebbers. Door de groeiende wanverhouding tussen de realiteit van de burgers en de perceptie der elites, groeien nieuwe politieke volks bewegingen, die de oude politiek naar het putje afvoeren. De verschillen zie je ook in de Kerk. Daarom zijn de bisschoppen schuwe leiders die hun gelovigen eerder mijden dan opzoeken. Wat dit betreft heeft Duitsland zich, zeer recent, bij de rest van West-Europa aangesloten. Ook nieuw is dat de Midden-Europese landen, (Polen, Oostenrijk, Hongarije, Tsjechië en Slowakije), zich de voortrekkersrol hebben toegeëigend. In de Kerk ligt die voortrekkers rol bij de Oudste Dochter, Frankrijk.

        1. Ik versta uw uiteenzetting wel, beste Jules. Ik zie het misschien van een andere kant, dat niet uitsluit dat uw kant niet juist is, hoor. Ik hoop dat u het allemaal goed ziet en dat dan maar een opsteker mag zijn. Ik verlang niets anders als een heropleving van de ware Kerk.

  3. Zolang men het christelijk geloof niet afwijst mogen we positief blijven, maar in wezen blijft de mens een wees los van de levende God !!

  4. … Ik lees daarnet op de website van het “Katholiek Nieuwsblad” dat het katholicisme in Frankrijk er op vooruit gaat. Dat zou bij ons ook moeten kunnen.

    … Maar het is zoals bij levende wezens : als er niets uitgaat van het hoofd, zal de rest ook niet bewegen. Het blijft zo stil in de bisschoppelijke paleizen. Weinig of geen inspirerende figuren die voluit voor de leer gaan en enthousiasme opwekken.

Comments are closed.