Fake News: “Graf van Sinterklaas gevonden in Turkije”

8 oktober 2017

De schedel en het gebeente van de Heilige Nicolaas van Myra – met rechts het Santa Manna – onder het altaar in de Sint-Nicolaasbasiliek te Bari, Italië

Volgens ‘De Standaard’ en andere media beweren Turkse ‘archeologen’, dat ze in Myra een crypte hebben ontdekt waarin de stoffelijke resten zouden kunnen liggen van de Heilige Nicolaas van Myra, ook gekend als Sinterklaas. De ontdekking werd gedaan in een kerk in het Turkse Demre, de huidige naam van Myra, de geboorteplaats van Sint-Nicolaas. Naar eigen zeggen hebben de onderzoekers een tempel en begraafplaatsen gevonden onder de oude Sint-Nicolaaskerk in Demre. ‘We vermoeden dat het graf ongeschonden is, maar het wordt moeilijk om erbij te geraken met al die mozaïeken op de vloer’, legt Cemil Karabayram, hoofd van Anyalya’s Monument Authority uit. “We hebben al veelbelovende resultaten geboekt, maar het echte werk begint nu pas. Als we de bodem bereiken, vinden we misschien wel het onaangeroerde lichaam van Sint-Nicolaas”. Turkse archeologen suggereren nu dat destijds de foute botten werden ‘weggeroofd’ en dat de ‘relikwieën’ in Bari aan een anonieme priester toebehoren.

Het absurde verhaal, dat de Turkse ‘archeologen’ hier proberen op te dissen is werkelijk een kaakslag voor de Archeologie. Dit is géén wetenschap, maar ideologie. Om te beginnen is Myra niet de geboorteplaats van Sinterklaas zoals door hen en de media wordt beweerd. De Turkse ‘archeologen’ hebben blijkbaar een crypte ontdekt waar de stoffelijke resten van de Heilige Nicolaas van Myra zouden kunnen liggen. Met andere woorden, ze hebben niets ontdekt. Verder zijn er dan nog een tempel en begraafplaatsen onder de kerk aanwezig. Op zich is dat geen nieuws. Tempels werden vaak gerecycleerd en de Christenen begroeven bij voorkeur hun doden onder de vloer van de kerk. In de crypte zou er dan nog een ongeschonden graf zijn met de stoffelijke resten van Sinterklaas en destijds zou men de foute botten ‘weggeroofd’ hebben. Hoe zouden deze Turkse ‘archeologen’ dat allemaal weten? Deze Turkse ‘archeologen’ tonen alleen maar aan, dat ze van Vroeg-Christelijke Archeologie én van Katholieke liturgie geen snars begrepen hebben.

Eerst en vooral liggen Heiligen nooit begraven in een graf, want vanaf het moment dat ze heilig verklaard zijn, worden de beenderen van de Heilige opgegraven (geëxhumeerd) en naar een altaar overgebracht (= de zogenaamde translatio), om daar verheven en tentoongesteld te worden ter verering. Deze ‘verheffing’ van de relieken wordt elevatio genoemd. De beenderen worden gewassen en vaak in kostbare stoffen gewikkeld, om daarna in of onder een altaar ingemetseld te worden of in een kostbaar reliekschrijn te worden bewaard; bovengronds natuurlijk! De bewering, dat Sinterklaas nog in een graf in de crypte zou liggen, is natuurlijk totaal absurd en getuigt van grote onwetendheid. Deze nieuwskwakkel is duidelijk ingegeven naar aanleiding van het feit, dat sinds de vermeende ‘staatsgreep’ van vorig jaar in Turkije, het toerisme is ingestort en dat de hotels langsheen de Turkse kust staan te verkrotten. De kranten die door de vrijmetselarij volgeschreven worden, springen natuurlijk meteen op dit fake news om de gelovigen die Sinterklaas in Bari gaan vereren, wat belachelijk te maken. Deze gang van zake is pure geschiedvervalsing omwille van politieke of ideologische motieven en is volledig is strijd met de basisprincipes van elke serieuze wetenschap!

Wat zijn de feiten?

Nicolaas van Myra (Grieks: Ἅγιος Νικόλαος Μυριώτης = Agios Nikolaos Myriotis of Νικόλαος ὁ Θαυματουργός = Nikolaos o Thaumaturgos = Nikolaas de Wonderdoener) of Nicolaas van Bari of Nicolaas van Patara (Grieks: Νικόλαος Πάταρα) werd waarschijnlijk omstreeks 280 te Patara in Lycië geboren en hij overleed op 6 december in 342 of 352) als bisschop te Myra, de toenmalige hoofdplaats van Lycië in Klein-Azië. De informatie die over het leven van Sint-Nicolaas beschikbaar is, is waarschijnlijk eerst mondeling overgeleverd en in een later stadium op schrift gesteld. Volgens de Vita Compilata was hij kind van welgestelde, zeer gelovige ouders. Volgens de later heilig verklaarde Simeon de Vertaler was Nicolaas een goede leerling, en werd hij al op een leeftijd van 19 jaar door zijn oom, die bisschop was, tot priester gewijd en legde hij de kloostergeloften af. Volgens dezelfde Simeon de Vertaler heeft Nicolaas meermaals het Heilige Land bezocht. Volgens bepaalde bronnen nam Nicolaas in 325 als bisschop deel aan het Concilie van Nicaea. De voornaamste aanleiding tot bijeenroepen van het concilie was de onrust ontstaan door de leer verspreid door Arius. Volgens het verhaal gaf Nicolaas, een fervent tegenstander van Arius, deze laatste een klap in het gezicht tijdens het Concilie. Gedurende zijn leven zou Nicolaas vele malen de bevolking tegen demonen hebben beschermd, maar ook na zijn dood zou hij verder voor zijn mensen hebben gezorgd. Zo zou hij tijdens hongersnoden schepen hebben behoed voor de ondergang.

Nicolaas werd begraven in Myra, waar zijn basiliek nog steeds te bezichtigen is. In de 7de eeuw breidde de verering van Nicolaas zich van Klein-Azië en Griekenland uit naar Rome, en het huwelijk van de Byzantijnse prinses Theophanu met keizer Otto II zorgde in de 10de en 11de eeuw voor een verdere verspreiding naar het noorden, Frankrijk, Engeland, Duitsland, België en Nederland. In 1087 werden zijn relieken door Italiaanse kooplieden van Myra naar Bari overgebracht, om ze te beschermen tegen de oprukkende islam. In Bari werd speciaal voor hem nabij de kust een schitterende, Romaanse kerk gebouwd, de Basiliek van Sint-Nicolaas. In 1997 vroeg Turkije aan Italië om teruggave van de relieken, maar dat verzoek werd afgewezen. Turkije deed nog een poging in 2009, toen de Turkse minister van Cultuur Ertuğrul Günay verklaarde, dat “de vraag om teruggave een onderdeel van een offensief is om Turks erfgoed terug te krijgen”. Hoe Sinterklaas “een onderdeel van het Turkse erfgoed” zou kunnen zijn, blijft natuurlijk een raadsel, maar volgens de Turkse archeoloog professor Nevzat Cevik zou Nicolaas nooit hebben verklaard, dat hij in Italië begraven wilde worden. De ideologische claim van de Turkse ‘archeologen’ nu, valt te kaderen binnen deze politieke spelletjes en kan als een lasterlijke daad omschreven worden.

Het is geweten, dat na zijn dood, Nicolaas – naar Grieks Vroeg-Christelijk gebruik – in een sarcofaag (= stenen doodkist) begraven werd in zijn kerk te Myra. Bij de Grieken, Macedoniërs en Romeinen was het gebruik van een sarcofaag bekend en bestond de sarcofaag als een rechthoekige stenen kist met daarop verschillende scènes. In de Grieks-Macedonische tijd waren dit vooral scènes met tempels, griffioenen, goden of hangende trossen druiven en bloemen. Er bestonden ook sarcofagen met geen scènes erop. In de tijd van de eerste Christenen in Rome werden op de sarcofagen Christelijke symbolen en scènes uitgebeeld. Nicolaas werd dus helemaal niet ondergronds begraven, want volgens de lokale bevolking was hun bisschop bij leven reeds een heilige geweest: Nicolaas was dus zeker in de hemel. Zo werd zijn grafkerk al snel een bedevaartsoord. Mensen kwamen er van heinde en verre naartoe om te bidden. Dan vroegen ze aan Sint Nicolaas of hij in de hemel bij God een goed woordje voor hen wilde doen. Vaak werden de gebeden verhoord. Ook kwam er in Myra een geurige vloeistof uit de sarcofaag. Hetzelfde fenomeen doet zich nog steeds voor in de tombe van Sint-Nicolaas in Bari. Als je er van dronk – zeiden de mensen – werd je genezen van al je ziekten en kwalen. Van heinde en ver stroomden de pelgrims toe met flesjes en kruikjes om ervan mee naar huis te nemen. Dan konden ze er thuis ook de zieken mee genezen.

In 1071 werd Klein-Azië door de Turken, die de islam tot hun religie gemaakt hadden, op zeer bloedige wijze veroverd. De vroegste geschiedenis van de Turken ligt waarschijnlijk ten noordoosten van Centraal-Azië rond de Altaj en Sajan gebergten in Zuid-Siberië. Recent onderzoek wijst op een mogelijk verband met de Xiongnu en de Wusun. Deze groepen waren naar alle waarschijnlijkheid niet etnisch homogeen, maar bestonden uit verscheidene nomadische groepen van Altaïsche, Oeraalse en Indo-Europese volkeren. In de loop der eeuwen was er een constante trek van Turkse volkeren naar het westen van Azië en sommige groepen trokken zelfs tot ver in Europa door. Bekende namen van deze groepen zijn onder andere de Hunnen, de Avaren, Seltsjoeken en Timoeriden. Het is niet bekend wat de precieze reden was voor de Turkse volkeren om naar het westen te trekken. Gespeculeerd wordt, dat de grote volksverhuizing, die het einde van het Romeinse Rijk tot gevolg had, mede veroorzaakt werd door een vroege verhuizing van Turkse volkeren onder de multi-etnische federatie van de Hunnen. Turkse volkeren bleven in de eeuwen daarna langzaam naar het westen trekken, maar de grootste verhuizing vond in de 13de eeuw plaats onder leiding van Genghis Khan, die alle Mongoolse en Turkse stammen verenigde in zijn rijk. De hordes die ontstonden na de val van het Mongoolse Rijk turkificeerden in korte tijd, omdat het grootste gedeelte van Genghis Khans leger uit Turkse soldaten bestond. Hoe dan ook mochten de Griekse Christenen in Klein-Azië – het huidige Turkije – niet langer in het openbaar hun godsdienst belijden. Ook de verering van Sint-Nicolaas in Myra werd door de Turken verboden. De claim die de Turken nu op het gebeente van Sinterklaas leggen, is dan ook totaal belachelijk en enkel uit commerciële overwegingen ingegeven, want had het aan hun gelegen, dan hadden ze allang het gebeente van Sinterklaas vernietigd.

In 1087 ondernamen vissers uit het Zuid-Italiaanse stad Bari een reddingsoperatie in de stad Myra. Ze brachten de stoffelijke overschotten van Sint-Nicolaas over naar hun vaderstad om ze daar in veiligheid te brengen. Op 8 mei 1087 voer het schip met de kostbare schat plechtig de haven van Bari binnen. Vanaf dat moment werd deze stad een bedevaartsoord. Er verrees een nieuwe, schitterende kerk ter ere van Sinterklaas. In de crypte van de Sint-Nicolaasbasiliek te Bari worden de stoffelijke resten van Sint-Nicolaas, de Bisschop van Myra, onder het altaar bewaard. In de tombe onder het altaar vormt zich telkens opnieuw een vloeistof, het zogenaamde Santa Manna. Hieraan worden miraculeuze eigenschappen toegeschreven. Het Santa Manna wordt eenmaal per jaar – tijdens de feesten van 7 tot 9 mei – opgevangen door de rector van de basiliek in aanwezigheid van de plaatselijke hoogwaardigheidsbekleders. Het Santa Manna wordt verdund met water en in kleine beschilderde flesjes aan de gelovigen uitgedeeld. De basiliek is een belangrijk bedevaartsoord, zowel voor de Rooms-Katholieken als voor de Orthodoxen. De Nicolaasverering verspreidde zich namelijk over héél Europa: in het westen wordt Sinterklaas vooral vereerd als de beschermer van de kinderen, en in het oosten als de grote wonderdoener. De Heilige Nicolaas van Myra werd tevens de beschermheilige van Griekenland én van Rusland. En zo zijn we dan weer bij Fatima.

Auteur: Mathieu Albert

Deel dit artikel:Share on Facebook10Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

2 reacties

  • Zebigbos 8 oktober 2017op17:20

    Interessant! Waar hebt u de informatie over de geschiedenis van Sint-Nikolaas gehaald? Internet of zijn er andere interessante werken?

    • Mathieu Albert 8 oktober 2017op17:37

      Beste, de belangrijkste bronnen werden als link toegevoegd.

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *