De these van een ‘ketterse paus’

1 oktober 2017

Franciscus en de Lutheraanse ‘aartsbisschop’ van Uppsala, Antje Jackelén, in een innige omhelzing

Zoals bekend hebben 62 Katholieke academici en geleerden op 11 augustus 2017 een Correctio Filialis uitgegeven aan het adres van paus Franciscus voor het “propageren van ketterij”. ‘Kerknet’, het zogenaamde ‘portaal van de Katholieke Kerk in Vlaanderen’, stelde op 28 september 2017, dat “de massieve kritiek op paus Franciscus slechts de heimwee van een kleine minderheid naar de tijd van vóór Vaticanum II weerspiegelt”. ‘Kerknet’ citeerde vervolgens de Italiaanse aartsbisschop Bruno Forte, die van 2015 tot 2016 secretaris van de Bisschoppensynode over het Gezin was. Forte stelt, dat zij die Franciscus willen terechtwijzen, een absolute minderheid zijn, omdat zij Amoris Laetitia, het pauselijke schrijven over het huwelijk en het gezin, ‘slecht’ begrepen hebben en dat zij geen oog hebben voor de ‘diepgang’ ervan. Hoe een veroordeling van Amoris Laetitia “de heimwee van een kleine minderheid naar de tijd van vóór het Tweede Vatciaans Concilie zou weerspiegelen”, is ons echter niet geheel duidelijk. LifeSiteNews had trouwens onlangs een interview met één van de initiatiefnemers van de Correctio Filialis, Claudio Pierantoni, professor Middeleeuwse filosofie aan de Faculteit Filosofie van de Universiteit van Chili, in Santiago. Daaruit blijkt, dat deze correctie er kwam omdat Raymond Kardinaal Burke – die ook met een Correctio gedreigd had – er zo lang mee blijft wachten.

Kardinaal Burke, die gold als één van de grootste critici van Franciscus, wordt nu kennelijk voor zijn getreuzel door paus Franciscus ‘beloond’. In 2014 moest Burke nog opstappen als Kardinaal-Prefect van de Apostolische Signatuur. Nu keert hij in een adviseursrol in de top van de kerkelijke justitie terug, want Franciscus heeft Kardinaal Burke opnieuw tot lid van het hoogste Kerkelijke gerechtshof – de Apostolische Signatuur – benoemd. Dat maakte het Vaticaan zaterdag bekend. Kardinaal Burke krijgt daarmee weer een plek bij de dienst waar hij tot november 2014 als Kardinaal-Prefect de dienst uitmaakte. Aan de top van de rechtbank staat nog steeds de opvolger van Burke, Dominique Kardinaal Mamberti. Fundamenteel lost deze Vaticaanse stoelendans natuurlijk niets op. Want zoals Claudio Pierantoni, initiatiefneer van de Correctio Filialis terecht zegt, blijft Amoris Laetitia het slechtste kerkelijke document, dat ooit een “pauselijke handtekening” kreeg. “Dit verklaart waarom veel mensen nu serieus beginnen te twijfelen of Franciscus wel écht de paus is. Veel mensen, die correct denken, dat de paus de verdediger van de Traditie moet zijn, dachten: “Wel, dit kan de paus niet zijn”. Het heeft er ook toe geleid, dat sommige mensen de pauselijke onfeilbaarheid of de betekenis van het pausschap in twijfel beginnen trekken”, aldus Claudio Pierantoni. Hij waarschuwde ook nog voor een schisma “indien de dwalingen” van Amoris Laetitia “niet worden gecorrigeerd”.

De feiten liegen er inderdaad niet om: (1) de plotse, mysterieuze abdicatie van Paus Benedictus XVI, die nogal knullig werd geformuleerd; (2) de saga in verband met de Vaticaanse Bank en haar vermeende witwaspraktijken en het sodomieten-dossier, die beiden na de troonsafstand van Benedictus XVI, in de Vaticaanse mist verdwenen; (3) het gedrag van Paus Benedictus XVI na zijn abdicatie, dat in totale tegenstelling is met de verklaringen die hij ter motivering van zijn abdicatie gaf; (4) de bekentenissen van Godfried Danneels met zijn ‘Maffia van Sankt Gallen’; (5) de vele publieke verklaringen, interviews en documenten van Franciscus – waaronder Amoris Laetitia – die in de ‘Geest van het Tweede Vaticaanse Concilie’, het Geloof verder ondermijnen; (6) de aanvallen op Katholieken en het Katholieke Geloof door de man die beweert “de bisschop van Rome” te zijn; (7) Benedictus XVI, wonende in Rome, niet “in het verborgene”, maar die publiekelijk nog steeds het wit draagt; (8) Fatima, het gedeeltelijk bekendgemaakte Derde Geheim, en de ‘bisschop-in-wit’ die nu schijnbaar geïdentificeerd werd; (9) al de ongebruikelijke natuurverschijnselen, beginnend met de blikseminslag op de koepel van de Sint-Pieter in Rome op de dag van de aankondiging van de vermeende troonsafstand van Benedictus XVI en (10) de steun en het applaus voor Franciscus, gegeven door de ongelovigen, de media en de andere – al dan niet obscure – seculiere machten. Iedereen die over een gezonde Sensus Catholicus beschikt, weet dat hier iets niet in de haak is.

De Filiale Correctie, een brief van 25 pagina’s, droeg oorspronkelijk de handtekeningen van 62 Katholieke academici, onderzoekers en geleerden van verschillende terreinen uit twintig landen. Zij zeggen, dat Franciscus ketterse standpunten heeft gesteund over het huwelijk, het morele leven en de Eucharistie, die een groot aantal “ketterijen en andere dwalingen” in de Katholieke Kerk verspreiden. De ondertekenaars insisteren er respectvol op, dat Franciscus de ketterijen moet veroordelen die hij “rechtstreeks of onrechtstreeks zélf heeft bevestigd” en dat hij de waarheid van het Katholieke Geloof in zijn integriteit moet onderwijzen. Zij zeggen dat ze “geen oordeel” willen vellen over de persoonlijke schuld van de paus in het verspreiden van de zeven ketterijen die zij oplijsten. Zij voegen eraan toe dat het niet hun taak is om te beoordelen of de ‘zonde van ketterij’ is begaan, waarbij een persoon “uit het Geloof vertrekt door aan een Geopenbaarde Waarheid te twijfelen met een volledige keuze van de wil”.

Laat er geen twijfel over bestaan, dat een ‘ketterse paus’ ofwel automatisch afgezet is door het feit zélf, ofwel door de Kerk afgezet moet worden. Deze ene zin geeft in een notendop de werkelijke stand van zake weer. In de praktijk zal echter een verklaring van de Kerk noodzakelijk zijn, zodanig dat de gelovigen met zekerheid kunnen besluiten, dat een paus het pontificaat werkelijk verloren heeft als gevolg van persoonlijke ketterij. Echter, elke poging om het Kerkelijk Recht toe te passen op een paus stoot vooreerst op een fundamenteel bezwaar, namelijk, dat een paus niet onderworpen is aan het Canonieke Recht. Verbeteringsstraffen, de zogenaamde censuren, binden alleen hen die gehoorzaamheid verschuldigd zijn aan de bisschop of de overste die de straf oplegt. Daaruit volgt, dat de paus – tenminste zolang hij paus is – niet onderworpen is aan kerkelijke straffen, omdat een paus geen overste heeft op aarde. De macht van de paus is zelfs zo groot, dat zijn macht slechts beperkt wordt door het Goddelijke Recht en de hoogste wet binnen de Kerk, namelijk het zieleheil van de gelovigen. Bijgevolg, de bepalingen die men in het Canonieke Recht kan vinden aangaande de straffen tegen de ketters, of over het verlies van een kerkelijk ambt, kunnen niet tegen de paus gebruikt worden. Fundamenteel biedt de ‘canonieke weg’ dan ook géén oplossing voor het probleem van een ‘ketterse paus’.

De tweede moeilijkheid betreft het feit zélf van ketterij, want hoe kan men nu zeker zijn, dat een paus, een formele ketter is? De term ‘ketterij’ kan vooreerst een bepaalde dwaalleer aanduiden. Een ketterij is dan een stelling die aan een door God Geopenbaarde Waarheid tegengesteld is. Een ‘ketterij’ is echter niet alleen een objectief valse leerstelling, maar betreft ook de handeling van een subject, namelijk de ‘zonde van ketterij’. Ketterij is dan de instemming die een subject geeft aan een ketterse leerstelling. Maar, de ‘zonde van ketterij’ kan enkel maar worden begaan door iemand die het Geloof in Christus belijdt, maar die vrijwillig en hardnekkig een dwaling in het Katholieke Geloof verkondigt. De bepalingen ‘vrijwillig’, ‘dwaling’, ‘in het Katholieke Geloof’ zijn cruciaal omdat zij de materiële elementen van een ketterij uitmaken. Het betreft dus een ‘dwaling’ zijn, die aan een Geopenbaarde Waarheid tegengesteld is. Het derde materiële bestanddeel van de ‘zonde van ketterij’ is de ‘vrijwilligheid’. Iemand kan maar ketter zijn als hij gewild, bewust een daadwerkelijk ketterse leerstelling aanhangt. Echter, indien iemand vrijwillig valse leerstellingen aanhangt, maar niet weet dat zij ketters zijn, dan is hij slechts een materiële ketter en maakt hij zich niet schuldig aan de formele ‘zonde van ketterij’, alhoewel hij toch een zware zonde kan begaan in de mate, dat hij ‘schuldig onwetend’ is. Het formele element, dat absoluut noodzakelijk is om te kunnen spreken van een ‘zonde van ketterij’, is de hardnekkigheid. De hardnekkigheid betreft dus het bewuste verzet tégen het Onfeilbaar Leergezag van de Kerk. Fundamenteel is de ‘zonde van ketterij’ de volharding in het eigen oordeel, ondanks het feit, dat men weet, dat het eigen oordeel ingaat tegen een Geopenbaarde Waarheid die de Kerk en uiteindelijk God voorhoudt.

Slechts weinig zielen zijn trouwens in staat om de Goddelijke Macht niet naar hun eigen bekrompen gedachten te beoordelen. Onwetendheid belet dus, dat er sprake is van de formele ‘zonde van ketterij’ en laat in dat geval slechts ‘materiële ketterij’ toe. Men moet echter goed voor ogen houden, dat onwetendheid niet elke zonde verontschuldigt, omdat onwetendheid zélf ‘schuldig’ kan zijn. ‘Materiële ketterij’ is slechts zonder zonde indien de onwetendheid ‘onontkoombaar’ is. Wanneer de onwetendheid ‘ontkoombaar’ is – met andere woorden, indien ze voorkomen had kunnen worden – dan begaat men een dagelijkse zonde. Indien men zich ‘schuldig’ zou maken aan grove nalatigheid, dan is er sprake van de ‘zware zonde van onwetendheid in het Geloof’, maar géén ‘zonde van ketterij’. Onwetendheid, die ‘onontkoombaar’ is en zelfs de ‘ontkoombare’ en ‘schuldige’ onwetendheid, sluiten de formele ‘zonde van ketterij’ uit. Tot slot wordt er nog een onderscheid gemaakt tussen drie graden van ‘ontkoombare onwetendheid’: (1) de eenvoudig ontkoombare onwetendheid; (2) de grove onwetendheid, en (3) de gewilde onwetendheid. Echter, de Heilige Alfonsus van Liguori leert: “Niemand is ketter zolang hij bereid is zijn eigen oordeel te onderwerpen aan het oordeel van de Kerk”. Echter, wanneer een Katholiek uitdrukkelijk bevestigt, dat hij de Kerk verwerpt, of wanneer hij een ketterse sekte aankleeft, of wanneer hij leerstellingen loochent die door het gewone, universele Magisterium worden onderwezen, dan is er voldoende grond aanwezig voor een objectieve, morele zekerheid, dat hij of zij een formele ketter is.

Om terug te keren naar de these van een ‘ketterse paus’, is het nu duidelijk, dat het niet volstaat om aan te tonen, dat een paus feitelijk een ketterse leer aanhangt, maar moet men tevens bewijzen, dat die paus weet, dat zijn dwaalleer door de Kerk als ketters wordt veroordeeld. Het volstaat niet om te argumenteren, dat de paus – gezien zijn taak – dat zou moeten weten. Onwetendheid verontschuldigt het subject altijd van de formele ‘zonde van ketterij’. Buiten het zeer onwaarschijnlijke geval van een spontane bekentenis van de desbetreffende paus, is het zeer moeilijk om als gelovige tot een objectieve, morele zekerheid te komen, dat het inderdaad een ‘ketterse paus’ betreft. Een interventie die tot taak heeft de paus te ‘waarschuwen’ tegen de ‘zonde van ketterij’ en die autoriteit heeft in de Kerk, is noodzakelijk. Dit is nu precies wat de Correctio Filialis voor ogen heeft. Het maakt dus niet uit hoeveel mensen de Correctio ondertekenen, maar om tot een zekere vaststelling van het feit van de ‘zonde van ketterij’ te komen, is het de noodzakelijkheid om een paus formeel te vermanen en zelfs twee keer formeel te vermanen zoals Sint-Paulus verlangt: “Een ketter moet ge na een eerste en een tweede vermaning vermijden, want ge weet, dat zo iemand door en door bedorven is, dat hij zondigt, en hij zijn eigen oordeel in zich draagt” (Titus 3:10-11).

De klassieke these van een ‘ketterse paus’ gaat uit van een paus die – als privépersoon – een klaarblijkelijke ketterij aanhangt. De theologen uit het verleden konden zich niet voorstellen, dat de andere bisschoppen en de kardinalen in zo een geval zouden zwijgen. Deze klassieke theologen zouden het vanzelfsprekend gevonden hebben, dat bisschoppen en kardinalen op de woorden en daden van een ‘ketterse paus’ zouden reageren en dat zij aan de Kerk zouden vragen om zich hiertegen juridisch te verdedigen. Hetgeen we echter op dit ogenblik beleven, is nooit gezien, omdat we nu met een ‘paus’ te maken hebben, die zijn private dwalingen via het officiële leerambt probeert te verspreiden. Daarenboven, is er nauwelijks een bisschop te vinden die de paus publiekelijk terechtwijst. Maar, op zich is zelfs dit ook weer géén nieuws, want bijna alle bisschoppen van de Latijnse Kerk hebben destijds ook niet erkend, dat Arius een formele ketter was. De officiële verwerping van de dwaalleer van Arius vond pas in 325 n.Chr. plaats op het Eerste Concilie van Nicea, toen de ‘Geloofsbelijdenis van Nicea’ werd opgesteld. Deze maakte echter nog geen einde aan de controverse. Uiteindelijk werd pas ruim een eeuw na de dood van Arius, op het Concilie van Chalcedon in 451 n.Chr., de leer van de Triniteit vastgelegd. Er waren echter nog twee concilies nodig, alvorens men tot de definitieve afronding van deze theologische kwesties kwam. Het heeft daarna nog ruim twee eeuwen geduurd, voordat het Arianisme in de Latijnse Kerk volledig verdwenen was. Vooral onder Germaanse volkeren, met uitzondering van de Franken, heeft het Arianisme destijds veel aanhang gehad.

Dit alles betekent echter niet, dat de gelovigen machteloos overgeleverd zouden zijn aan de valse ‘herders’ die ketterijen of onfeilbaar veroordeelde leerstellingen verspreiden. Het stilzwijgen van de paus en de meeste andere bisschoppen ‘binnen’ de Kerk toont duidelijk aan, dat elke Katholiek heden ten dage kan en moet besluiten, dat het Kerkelijke Leergezag vrijwel afwezig is en dat de ‘herders’ nalatig zijn en objectief falen in hun taak. De paus en de meeste bisschoppen weigeren tegenwoordig manifest de Geopenbaarde Waarheid van het Katholieke Geloof publiekelijk te verkondigen. Men hoeft hiervoor zelfs geen beroep te doen op de mogelijke persoonlijke ketterij van de paus of de bisschoppen. Ondanks het feit, dat de meeste bisschoppen vandaag niet erkennen, dat Franciscus een formele ketter zou kunnen zijn, is de vaststelling van het ontbreken van een Kerkelijke Leergezag uitsluitend en overtuigend gebaseerd op de formele en publieke tegenspraak die er bestaat tussen de leringen van de hedendaagse valse profeten en de Geopenbaarde Leer van de Katholieke Kerk. Deze vaststelling alleen volstaat om de gelovigen te beschermen tégen het gemanoeuvreer en het gemanipuleer van deze valse ‘herders’. De gelovigen kunnen zélf vaststellen, dat deze valse profeten géén autoriteit binnen de Kerk kunnen uitoefenen omdat hun valse leerstellingen tégen de Geopenbaarde Leer van de Katholieke Kerk ingaan en door dit feit zijn de gelovigen tegen de dwaalleer van de valse profeten beschut.

Het is dus niet nodig, dat de gelovigen de paus en de bisschoppen zouden beschuldigen van de formele ‘zonde van ketterij’, noch is het nodig dat iemand zou bevestigen, dat deze valse ‘herders’ definitief en juridisch afgezet zijn, en dat zij dus – zelfs materieel – de bisschopszetels niet meer bezetten. Het Goddelijk Recht en de Kerk zélf ontslaan de gelovigen van de verplichting om aan hun ‘herders’ gehoorzaam te zijn vanaf het moment, dat deze valse ‘herders’ afwijken van de Geopenbaarde Leer van de Katholieke Kerk. Het komt er dus op aan – zoals Sint-Paulus verlangt – om “ketters te mijden”. “Want het is nodig, dat er scheuringen onder u zijn, wil het blijken, wie onder u standvastig is” (1 Kor 11:19).

Auteur: Mathieu Albert

Deel dit artikel:Share on Facebook7Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

15 reacties

  • A. G. Stinus 1 oktober 2017op17:42

    … Veel draait rond het al dan niet uitreiken van de communie aan hertrouwde gescheidenen. Het standpunt van Johannes-Paulus II vond ik goed. Wie (na een kerkelijk huwelijk) feitelijk gescheiden is en dan hertrouwt, komt niet in aanmerking voor het ontvangen van de communie. Als het hertrouwde koppel uiteengaat kan dat eventueel wel (als andere voorwaarden vervuld zijn). Als het uiteengaan van een hertrouwd koppel niet wenselijk is, bv. omwille van kinderen die moeten opgevoed worden, dient het koppel als broer en zus samen te leven alvorens de communie kan ontvangen worden (en natuurlijk andere voorwaarden vervuld zijn, nl. vrij zijn van zware zonden).

    … Ik vind dat men van die regel niet mag afwijken, en het niet gemakkelijk mag maken.
    Anders wordt de onverbreekbaarheid van het huwelijk een lachertje binnen de katholieke Kerk. Er bestaan foto’s van koppels die gescheiden en hertrouwd zijn, en met de zegen van hun bisschop de communie ontvangen hebben. Zeer storend. Het ondermijnt de kerkelijke leer.

    … Dat men ook denke aan mensen die opzettelijk niet hertrouwen na een scheiding, overeenkomstig de kerkelijke leer omtrent de onverbreekbaarheid van het huwelijk. Men mag die mensen nooit voor schut zetten.

    … Ik hoop dat Kardinaal Burke consequent is met wat hij vroeger zei, en zich niet door een benoeming in slaap laat sussen.

  • willy 2 oktober 2017op12:53

    Ik denk persoonlijk niet dat het zover zal komen. Deze paus zal blijven zitten de anderen moeten weg of krijgen een andere post.

  • Jan van den Berghe 2 oktober 2017op18:17

    Niet echt verwonderlijk dat de balans vrij ontnuchterend is. Is kardinaal Burke niet eerder een figuur die aanschurkt bij een groep als het Instituut Christus Koning en Soeverein Hogepriester waar de nadruk eerder lijkt te liggen op uiterlijke kenmerken? Cappa Magna, weelderige ordekledij, krullen en frullen… Niet zonder reden wordt in Franse middens hun opleidingshuis in Gricigliano omschreven als “le séminarie des dentelles”. Mij komt het allemaal vrij verwijfd over.

  • Marian 2 oktober 2017op18:47

    De website katholiekleven.nl is een initiatief v.d. Nederlandse bisschoppen. Het is een nieuwe website. Als je elk artikel in zijn geheel wil lezen, zal je je emailgegevens in moeten vullen voor de nieuwsbrief.

    Of het waar is weet ik niet, maar het schijnt dat deze website wordt aangestuurd vanuit het Vaticaan o.l.v. paus Franciscus? Ik meen zoiets ergens te hebben gelezen, maar ik weet niet meer waar. Is er in België ook zo’n dergelijke website?

    Voor de website van de Nederlandse bisschoppenconferentie ga je naar de website van rkkerk.nl

  • Marian 2 oktober 2017op19:34

    De ondermijning van het geloof in het algemeen is al tientallen jaren aan de gang. Achteraf gezien begon het al in mijn jonge jaren.

  • Marian 2 oktober 2017op19:43

    De vrouw die de paus omhelst, is zij een priester? In Zuid-Amerika is er ooit een vrouw tot priesteres gewijd, maar deze wijding was/is ongeldig!! Er bestaat een website die zich er hard voor maakt voor vrouwen in het ambt onder leiding van een Nederlandse (!) ex-priester die zelf nu gehuwd is met een vrouw.

    • Jan van den Berghe 2 oktober 2017op20:04

      Het gaat om het hoofd van de lutherse Kerk in Zweden.

      • Marian 3 oktober 2017op20:35

        Bedankt voor uw antwoord. Duidelijk!

  • De Ley 2 oktober 2017op19:55

    Het grote probleem is de vrijmetselarij ,die zich meester heeft gemaakt in de hoogste toppen van de H Kerk ….als men ziet hoe Bergoglio zich gedraagt tegenover het Hotel Sacrament weet men genoeg ,hij is verkozen door de Sankt Gallen groep om in een tijdspanne van vijf jaar de HKerk ten onder te brengen .De hoogmoed van vele kardinalen , bisschoppen en priesters zal hen de das om doen ,want uiteindelijk zal God overwinnen en Satan zal voor eeuwig verbannen worden naar de Hel .Satan heeft honderd jaar gekregen om zielen tot verderf te brengen ,het gezin stuk te maken en het Huwelijk te saboteren ….het zijn zijn laatste stuiptrekkingen ,de tijd dringt voor Satan….

  • De Ley 2 oktober 2017op19:56

    Het grote probleem is de vrijmetselarij ,die zich meester heeft gemaakt in de hoogste toppen van de H Kerk ….als men ziet hoe Bergoglio zich gedraagt tegenover het Heilg Sacrament weet men genoeg ,hij is verkozen door de Sankt Gallen groep om in een tijdspanne van vijf jaar de HKerk ten onder te brengen .De hoogmoed van vele kardinalen , bisschoppen en priesters zal hen de das om doen ,want uiteindelijk zal God overwinnen en Satan zal voor eeuwig verbannen worden naar de Hel .Satan heeft honderd jaar gekregen om zielen tot verderf te brengen ,het gezin stuk te maken en het Huwelijk te saboteren ….het zijn zijn laatste stuiptrekkingen ,de tijd dringt voor Satan….

  • Marian 2 oktober 2017op20:11

    Er bestaan zowel Manifesten in België als in Nederland waar men een aantal jaren al sprak over ‘opstand in de Kerk’. Die van België vond ik zelfs nog agressiever van toon dan die van Nederland. Bij ons is er verder nog een Professorenmanifest. Dus ook theologen en professoren zijn toonaangevend een aanvullend op het bewuste Manifest. Verder is het zeer progressief van aard, bespreken bijvoorbeeld de mogelijkheid voor eventuele vrouwelijke priesters en H. Communie voor gescheidenen, omdat zij vinden, dat niet alle gescheiden mensen volledig schuld dragen. Het kan nl. ook aan één partner liggen die overduidelijk schuld heeft. Dus wordt zeker één van de twee partners dubbel gestraft en door een scheiding die één partner nooit echt heeft gewild en niet de H. Communie dan meer mag ontvangen. Is er in sommige gevallen dan écht geen dispensatie mogelijk?? Zo nee, zou Jezus dan zelf ook zo streng zijn geweest? Wat zou Jezus doen?

    • Eric 2 oktober 2017op21:34

      Marian, als ik je goed begrijp dan vraag je of ook de onschuldige gescheidene niet meer mag communiceren?
      Voor de duidelijkheid: [ Matheus.19:5-9 ]
      Wanneer de (onschuldig aan de scheiding) achtergebleven persoon (die niet wilde scheiden) zonder enige partner verderleeft is die niet in zonde. Overleggen met de biechtvader is ook belangrijk.

      Voor zover ik iets meen te begrijpen van wetten zou vooral degene die wilde scheiden eigenlijk wel toestemming van de Kerk moeten krijgen om te scheiden: men mag de (innerlijke) liefde niet schaden, maar er kunnen misschien aanvaardbare redenen zijn. Indien die dan ook nog met een ander samenwoont is die wel in zonde en kan niet meer communiceren. Men kan zich immers moeilijk voorstellen dat iemand die zomaar de partner verlaat niet bij voorbaat de huwelijksliefde zwaar zou schaden. Wanneer men nog gevoel in het hart heeft wil men toch niemand kwetsen, niet de eerste partner en nog minder Jezus. Eigenlijk kwetst men ook de nieuwe patner wegens het ontkennen of negeren (of misleiden) van de zuivere (innerlijke) liefde.

      Men hoeft eigenlijk niet veel van wetten te kennen want het hart spreekt immers ook, tenminste indien men nog naar het eigen hart luistert, en zo mogelijk ook naar de andere kan luisteren (empathie). Want een zuivere liefde vervult immers de wet. [ Romeinen.13:10 ]

      • Marian 3 oktober 2017op20:21

        @Eric,,| re. van 2-10-2017 – 21:34 uur.|
        U schrijft:
        “Marian, als ik je goed begrijp dan vraag je of ook de onschuldige gescheidene niet meer mag communiceren? Voor de duidelijkheid: [ Matheus.19:5-9 ] Wanneer de (onschuldig aan de scheiding) achtergebleven persoon (die niet wilde scheiden) zonder enige partner verderleeft is die niet in zonde. Overleggen met de biechtvader is ook belangrijk.”
        Mijn antwoord: –> Dit laatste vind ik ook en dan zal men bij de uitspraak van de Biechtvader neer moeten leggen, ook al kan dat moeilijk zijn, omdat in sommige gevallen je niet meer (vooralsnog) mag communiceren. Dat kan zwaar vallen, maar gehoorzaamheid is een deugd, die men in onze tijd niet zo belangrijk meer lijkt te vinden. Als een ander ontrouw blijft, hoe reëel is het dan voor de ander om te blijven wachten dat de ander terugkeert. In sommige gevallen is de breuk definitief. Al kan je in sommige relaties afvragen of er wel genoeg aan is gedaan. Maar als de een ontrouw is en ontrouw blijft, mag dan de ander nog niet hertrouwen? Ik ken iemand bij wie dat zo is geweest. Ze had compensatie gekregen van de Kerk, dus zij is later wel hertrouwd, heeft kinderen gekregen en is zelfs pastoraal werkster geworden. Maar ik spreek haar bijna nooit, onze visies m.b.t. kerk waren al lang niet meer hetzelfde. Hoewel ik zelf wel contact ben blijven zoeken, is zij degene nu die afstand houdt. Ik vind het jammer, van een dialoog kan zo nooit geen sprake zijn. Het leven zelf brengt veel teleurstellingen met zich mee. Dit kan de liefde die je voelde voor mensen in je nabije omgeving een flinke knauw geven. Soms krijg je dreun na dreun. En al denk je het ergste te hebben gehad, dan komt er nog weer een dreun. In onze tijd moeten er veel gekneusde (in letterlijke zin, maar vooral ook in figuurlijke zin) mensen rondlopen. Veel eenzame mensen, al dan niet gehuwd geweest. De samenleving van nu eist van je dat je onafhankelijk bent. Het samenleven met mensen wordt ontmoedigd. In feite wordt het monogame huwelijk tussen man en vrouw ontmoedigd. Hoeveel mensen zullen nu niet een ‘Living Apart Together’ – relatie (LAT-relatie) hebben. Het neemt de eenzaamheid niet weg. Hoewel mensen binnen een huwelijk ook eenzaamheid kennen. Ten diepste is een mens toch alleen. In gezelschap van veel mensen kan een mens zich ook heel eenzaam voelen. <– afz. Marian

    • r 2 oktober 2017op22:45

      Beste Marian,
      Vooreerst is deze vrouw die met Bergoglio op de foto staat, een “Aartsbisschop” Antje Jackelen van de Zweedse protestanten, zij is gehuwd ze getrouwd met een pastor en heeft twee dogters en verschillende kleinkinderen.
      In die satanskerk is er eveneens een vrouwelijke bishop Eva Brunne, die lesbisch is en “gehuwd” met een vrouwelijke lesbische “priesteres”.
      http://www.wnd.com/2015/10/lesbian-bishop-remove-crosses-from-church/
      Wat gaat toch Bergoglio daar doen? Natuurlijk, het is geen formele ketterij, oh hij wist het niet, of zoiets, of misschien in het kader van “de naastenliefde” of was het naast de liefde?
      Zuivere afschuw.
      Nu, wat betreft het ontvangen van de H. Communie door een gescheiden echtgenoot (niet partner!). Als deze alleen woont en in kuisheid leeft en een plechtige verklaring voor de priester in de H. Biecht heeft afgelegd om verder in kuisheid te leven zonder enige vorm van een andere verbintenis, dan kan deze de H. Communie ontvangen. Anders niet. Men moet zuiver zijn alvorens tot het Heilig Sacrament te naderen en te ontvangen, anders is het slechts tot de veroordeling van diegene die het niet zuiver ontvangt.
      Laus tibi Christi +
      Ave Maria +

      • Marian 3 oktober 2017op20:34

        Bedankt voor de uitleg.

        Ik heb daarbij toch nog een vraag. Is alleen ‘ná een echtscheiding’ en het ‘hebben van geen verbintenis hebben met…’ bepalend voor zuivere liefde? Ik meen dat daar eigenlijk veel meer bij komt kijken. De omstandigheden van een scheiding, welke redenen er aan ten grondslag liggen, lijken mij daarbij meer bepalend voor het hebben van een eventuele nieuwe verbintenis tussen een man en een vrouw. Ook de lengte van het huwelijk (sommigen scheiden al binnen 1 tot 5 jaar, sommigen na een huwelijk van 10 tot ?? jaar) kan medebepalend zijn, maar bij beiden hangt het mede af de reden van de echtscheiding.

        In sommige gevallen spreekt men van: “Er is geen sprake van een huwelijk geweest.” Waar denkt men dan aan als dat het geval is geweest? Is er misschien nooit sprake geweest van geslachtsgemeenschap? Het hebben van kinderen ja dan nee zal zeker meewegen.

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *