Bij God is alles mogelijk: bekeringsverhaal van een feministe

16 maart 2017

Links op de foto Sara Giromin. Foto: Christianpost

Feministen staan bekend om hun intense haat voor de Kerk. Denk maar aan de de halfnaakte vrouwen van Femen die toenmalig Aartsbisschop Léonard verschillende keren aanvielen. Gisteren vroeg een lezer zich af of dialoog nog kan met feministen, of er nog barmhartigheid is voor hen. Of ze nog tot inkeer kunnen komen. Of het geen verspilde tijd is. Neen. God is barmhartig en is in staat om zelfs de grootste zondaars te raken en te bekeren. Wij mogen dan misschien de hoop al opgegeven hebben, God nog niet. Onderstaand bekeringsverhaal van een feministe uit Brazilië is daar een mooi voorbeeld van.

De vroegere Braziliaanse feministe Sara Fernanda Giromin heeft zich verontschuldigd tegenover Christenen voor het kussen van een vrouw op een kruis tijdens een topless protest vlak voor een kerk in Rio De Janeiro in 2014. Ze uitte haar verlangen om terug te keren naar de kerk.

Giromin, voorheen bekend als “Sara Winter”, stichtte de feministengroep Femen Brazilië in 2012 en hielp talloze topless Femen-protesten leiden in het land, die opriepen voor de rechten voor seksueel anders geaarden, en de legalisatie van vrije abortus (dus voor gelijk welke reden), dat nog steeds illegaal is in Brazilië.

Eén van de protesten die Giromin organiseerde was een bijeenkomst vlak voor de Kerk van O.L.V. Van Candelária, in Rio De Janeiro in januari 2014. Tijdens het protest werd Giromin, bijna naakt, gefotografeerd terwijl ze een andere bijna naakte vrouw kuste, terwijl ze boven op een kruis lagen dat voor de kerk lag. De foto werd via sociale media wijd verspreid.

Nadat ze in november 2015 haar boek “Slet? Nee! Zeven keer werd ik verraden door Feminisme” lanceerde, postte ze op 15 december 2015 een video op Youtube, waarin ze haar spijt betuigde voor het beledigen van Christenen tijdens haar acties.

videofemen

In een interview met The Christian Post, legde Giromin uit dat haar problemen met de feministenbeweging begon toen het duidelijk werd dat feministen in Brazilië zich slechts om één ding bekommerden: abortus. Hoewel ze zei dat ze de feministenbeweging vervoegde om een stem te zijn voor vrouwen die het slachtoffer waren van huiselijk geweld en verkrachting, waren die problemen niet op de agenda van de leidende feministengroepen, die zich enkel focusten op het duwen van abortus-inducerende middelen in de handen van bange en wanhopige zwangere vrouwen.

“Als je niet akkoord gaat met een deel van hun agenda, dan zul je vervolgd worden, echt volledig vervolgd worden, en je zult ontmaskerd en vernederd worden.”

Toen Giromin voor de eerste keer zwanger werd, keerde ze zich naar haar feministenvrienden die haar onder druk zetten om abortus-inducerende pillen te slikken. “Ik vroeg om hulp in onze feministengroep en een feministenvriendin bood me abortuspillen aan. Ik was echt wanhopig en meer dan 50 feministen zeiden tegen me: “Als je het doet zal het je lichaam kracht geven. Als je abortus doet, zal je meer ervaring hebben om te spreken zoals een feministe.”

Ze nam de pillen, maar haar feministenvrienden vertelden haar niet over de gezondheidsrisico’s van die middelen. Nadat ze die pillen nam kreeg ze levensbedreigende complicaties. Toen ze haar feministenvrienden belde om haar naar het ziekenhuis te helpen, waren ze nergens te bespeuren.

“Ik was zo aan het bloeden, ik was echt, echt bang. Ik belde een feministenvriend. Ik was zo wanhopig in het vragen om hulp. Ik vroeg om hulp omdat ik naar het ziekenhuis moest, maar niemand hielp me.”

Uiteindelijk was het een mannelijke vriend van haar die haar naar het ziekenhuis bracht, waar ze een week moest blijven. Hij betaalde ook de onkosten.

“God was daar voor mij, en ook een man. Deze ervaring hielp me te realiseren dat abortus nooit een oplossing is, het is enkel nog meer een probleem. Ik ben tegen abortus in alle omstandigheden. Dit (de abortuspoging) is de grootste misdaad in mijn hele leven, en ik kan dit groot gat in mijn hart niet toedekken.”

Het kind liep geen schade op van de abortuspoging, en nu is ze de gelukkige moeder van een zoontje.

Wanneer ze uitlegt waarom ze de nood voelde om zich te excuseren tegenover Christenen voor haar beledigend gedrag, zei ze dat ze begon te begrijpen hoe beledigend haar daden waren toen ze Engels begon te leren aan arme kinderen, terwijl ze zwanger was. Toen ze op een dag een gebed zei in de klas, werd ze onderbroken door een kind die er een grap over maakte. Dit maakte haar boos, maar ze wist toen hoe christenen zich moeten gevoeld hebben toen zij hen beledigde, o.a. tijdens die scène vóór de kerk. Ze wist dat ze toen om vergiffenis moest vragen.

“Ik wachtte om me te verontschuldigen, en ik ben echt blij dat ik het deed, want het voelt zo goed. Nooit verwachtte ik vergiffenis, maar ik ben echt blij dat ik het gedaan heb.”

Giromen vertelt verder dat vele jonge meisjes en vrouwen die de Braziliaanse feministenbeweging vervoegen, onder druk worden gezet om drugs te nemen, seks te hebben met vreemden en zelfs biseksueel of lesbisch te worden. “Als je normaal of religieus bent wordt je altijd als minder feministisch gezien.”

Tot slot vertelt Giromin, die katholiek werd opgevoed, dat ze nog niet naar de kerk is geweest. “Ik ben een Christen, dat is zeker. Ik was altijd een Christen. Ik wil terugkeren naar de Kerk, maar nu ben ik echt beschaamd voor mijn feministenverleden. Maar als iemand mij zou kunnen helpen om terug te keren, dan zou ik dat echt graag hebben.”

En zo zie je dat er altijd hoop is. Want zijn de drie basisfundamenten van het Christendom niet: Geloof, Hoop en Liefde?

Bron: Christian Post

Auteur: Michaël Dekee

Michaël, 25, publiceert sinds 2014 op zijn blog cruxavespesunica.org en heeft in de loop der jaren een eigen apostolaat uitgebouwd, door o.a. het laten drukken van prenten en folders. Begin 2016 stampte hij het broederschap ‘Eerherstel aan het H. Sacrament’ (eerherstelheiligsacrament.org) uit de grond. En sinds september 2016 schrijft hij voor het Katholiek Forum.

Deel dit artikel:Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

3 reacties

  • Willy 16 maart 2017op17:08

    Dit getuigenis is een voorbeeld voor allen dat bij God alles mogelijk is !

  • Katharina Gabriels 17 maart 2017op21:50

    Mooi verhaal. Ideologieën, zoals extreem feminisme, kunnen zeer misleidend zijn. De confrontatie met de realiteit komt dan des te hard aan…

  • een jongen 18 mei 2017op16:13

    Met intens verdriet zag deze jongen de opkomst van de feministische beweging in Nederland een halve eeuw geleden. Als je nu nog boekjes of foldertjes van hen kunt bemachtigen, weet je niet wat je leest. Een regelrechte mannenhaat, alles geheel doorgeslagen, willen ook staande kunnen plassen; en als wij aan de macht zijn, ja dan gaat de wereld er een stuk beter uitzien! Zij zorgden ervoor, dat de vrouw buiten de deur kon gaan werken, er crèches kwamen, en een rolverdeling in huishoudelijke taken, de vrouw evenveel kon zeggen als de man (gelijke rechten). De man had alleen het toekijken, en alles te slikken. Vele jongeren zijn al deze feiten onbekend. Vinden het vanzelfsprekend, dat de jonge moeder zes weken na de geboorte van haar zuigeling weer verder gaat met werken. Dat er voortdurend onenigheid is tussen samenwonende ouders over van alles en nog wat, totdat een van beiden de ander opgescheept laat zitten met hun kroost. En nog veel meer.
    Deze jongen heeft nog heel goed de “oude” tijd gekend. Bijna al zijn vriendjes van de jongensschool maakten deel uit van grote gezinnen, waar de vader buiten de deur voor het gezinsinkomen zorgde, en de moeder haar kroost verzorgde. Voor beiden een loodzware taak. Maar iedereen stond voor hetzelfde blok, en klagen had geen zin. Het positieve was ook te zien: grote families, veel ooms en tantes, neven en nichten. Grote feesten, zoals het Eerste Communiefeest, en het Vormsel. Op zondag allemaal nuchter naar de kerk, en ’s avonds naar het lof. Dikwijls ook nog doordeweeks naar de kerk. Een volledig andere wereld, waar de jongeren totaal geen weet van kunnen hebben.
    Die emancipatie, feminisatie, dat is toch maar een heel raar verschijnsel, als je terug kijkt in de tijd. En dan ook nog dit: waarom ontkennen meisje hun tijdelijke onvruchtbaarheid, hun maandstonden, de ontvangenis (zwanger worden wordt als een ziekte beschouwd), borstvoeding voor de zuigeling. Nee, blijf maar lekker buiten werken, dat gaat volledig in tegen je lichaam dat schreeuwt om zwangerschap, een kind aan je borst te hebben, enzovoorts. Nog steeds vallen steeds meer gezinnen als los zand uit elkaar, dat niet zal afnemen zolang al dat gesteggel tussen man en vrouw maar voort blijft duren. De man moet zijn plaats weten, weer een echte man worden, zo ook moet de vrouw een echte vrouw worden. En God de Almachtige zal rijke regen doet komen over het kinderrijke gezin.

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *