Joris Polfliet, algemeen secretaris van de Interdiocesane Commissie voor Liturgie, torpedeert de argumentatie van Jozef De Kesel aangaande de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader

22 februari 2017

De eenheid die de Belgische en Nederlandse bisschoppen tijdens hun jaarlijkse ontmoeting gisteren in Mechelen ‘uitstraalden’ blijkt vandaag grotendeels gespeeld te zijn. Jozef De Kesel maakte gisteren zelfs gewag van een “duel” tussen beide bisschoppenconferenties. Vandaag werd pijnlijk duidelijk wat De Kesel met zijn hermetische taalgebruik bedoelde en het is niet fraai. Vandaag in ‘Kerk & leven’ (22 februari 2017) konden we op pagina 7 het volgende lezen: “Op zoek naar een authentieke liturgie – Nieuwe vertalingen van het Romeinse missaal en lectionarium blijken niet vanzelfsprekend”. Wat is er aan de hand?

Joris Polfliet, algemeen secretaris van de Interdiocesane Commissie voor Liturgie, getuigde vandaag in ‘Kerk & leven’, dat er tussen de Belgische en Nederlandse bisschoppenconferenties zware spanningen bestaan aangaande de ‘nieuwe’ vertaling van het Romeinse missaal en het lectionarium. In november 2009 werden de statuten voor een Nederlands-Vlaamse vertaalcommissie goedgekeurd voor een periode van vijf jaar. Nadien werd dit mandaat nog verlengd tot in november 2016. Met andere woorden, tot aan de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader. Wist Aartsbisschop André-Jozef Léonard in 2014 de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader nog tegen te houden, dan liet Jozef De Kesel er geen gras over groeien. De introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader was de eerste beleidsdaad van Jozef De Kesel die snel daarna de ‘Fraterniteit van de Heilige Apostelen’ in ballingschap zond. Gisteren raakte bekend, dat ook de ‘Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem’ (Bron: Katholiek Forum), na een conflict met Jozef De Kesel en Jean Kockerols, die het aartsbisdom met een ijzeren, stalinistische vuist besturen, Brussel de rug toekeren. Sinds de entourage rond kardinaal Godfried Danneels de gevallen bisschop van Brugge, Roger Vangheluwe, bij de nietsvermoedende ‘Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem’ te La Ferté-Imbault (Bron: Het Nieuwsblad) in Frankrijk tijdelijk ‘parkeerden’, waren de relaties tussen de ‘Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem’ en de ware machthebbers binnen het aartsbisdom ernstig bekoeld. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat al snel na het aantreden van De Kesel en het schandaal rondom de ‘Fraterniteit van de Heilige Apostelen’, de leiding van de ‘Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem’, in Brussel, de handdoek in de ring gooit.

Maar, terug naar de Nederlands-Vlaamse vertaalcommissie, die ondanks de verlenging van hun mandaat om een ‘nieuwe’ vertaling van het Romeinse missaal en het lectionarium in mekaar te steken, volgens Joris Polfliet, al bijna twee jaar niet meer samen vergaderd hebben, wegens de diepe verdeeldheid tussen de Vlaamse en de Nederlandse commissieleden. De Vlaamse leden willen een lossere, modernistischere vertaling, terwijl de Nederlandse commissieleden een veel striktere vertaling van de Latijnse originele teksten betrachten. Het is dan ook totaal onbegrijpelijk, dat beide kerkprovincies – samen – het ‘nieuwe’ Onze Vader, dat het werk is van de gemengde commissie, uiteindelijk toch geïntroduceerd hebben. De Nederlandse gelovigen kregen het ‘nieuwe’ Onze Vader, tégen hun wil in, door Jan Liesen, bisschop van Breda, door het strot geduwd. En nu blijkt er een regelrecht schisma te zijn gegroeid tussen de Nederlandse en Vlaamse bisschoppen, aangezien de Nederlandse bisschoppen de toestemming van Rome hebben gekregen om op eigen houtje verder te werken aan een eigen vertaling van het Romeinse missaal en het lectionarium. Zowel de Nederlandse als Belgische bisschoppenconferenties varen al sinds twee jaar een eigen koers en elke dialoog werd angstvallig gemeden. Van een identiek Romeinse missaal en het lectionarium voor de beide taalgebieden, Nederland en Vlaanderen, is er dus absoluut géén sprake meer. Toch werd net dit argument door Jozef De Kesel ingeroepen om de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader te rechtvaardigen. Was dit een doelbewuste leugen van Jozef De Kesel?

Op dinsdag, 26 april 2016 lazen we op ‘Kerknet‘ het volgende: “Al enige tijd werkt een gemengde liturgische commissie met vertegenwoordigers uit Nederland en Vlaanderen aan de vertaling van de derde editie van het Romeins Missaal van 2002. Omdat het Onzevader in het liturgisch gebed en vooral ook in de viering van de eucharistie een belangrijke plaats inneemt, stelt zich ook de kwestie van een gemeenschappelijke versie van het Onzevader. Tot op heden zijn de versies in Vlaanderen en Nederland niet helemaal dezelfde. Al langer leeft langs beide kanten het verlangen om dit gebed samen te kunnen bidden met dezelfde woorden. Daarom is de vertaling van het Missaal een goede gelegenheid om ook voor het Onzevader tot eenzelfde formulering te komen. De voorbereiding van de nieuwe editie van het Romeins Missaal zal nog enige jaren in beslag nemen. Toch zal de gemeenschappelijke versie van het Onzevader al in voege treden vanaf het begin van de advent van 2016 (27 november 2016).” Dixit De Kesel.

De vertaling van het ‘nieuwe’ missaal werd door Jozef De Kesel expliciet aangegrepen om de ‘nieuwe’ vertaling van het Onze Vader aan de Vlaamse gelovigen te ‘verkopen’. Op het ogenblik dat Jozef De Kesel dit argument de wereld in stuurde, wist hij, dat hij niet de waarheid sprak, omdat er in de nabije toekomst géén sprake zou zijn van een gemeenschappelijk missaal in Vlaanderen en Nederland. Merk ook op, dat de Nederlandse bisschoppen de argumentatie van Jozef De Kesel niet volgen, aangezien zij de vervanging van ‘bekoring’ door ‘beproeving’ beargumenteren met de krakkemikkige bewering, dat de gelovigen het woord ‘bekoring’ niet meer zouden begrijpen. Waarom moest er dan per se een ‘nieuwe’ versie van het Onze Vader geïntroduceerd worden? Een – door de bisschoppen zélf gefabriceerde – ‘nieuwe’ versie die tégen de Catechismus van de Katholieke Kerk ingaat en die de woorden van Jezus Christus regelrecht verdraait en die zondigt tégen de Heilige Geest! Het betreft hier een ideologische herinterpretatie van het Onze Vader en een ernstige wijziging in de Leer van de Kerk. Als dit allemaal nog niet ernstig genoeg is, is er in de parochies waar de ‘nieuwe’ versie van het Onze Vader gebeden wordt, sprake van een ernstig liturgisch misbruik, aangezien de priester de facto het missaal niet meer volgt. Na het fiasco van de valse vertaling van ‘pro multis’ tijdens de consecratie van de Novus Ordo Missae in de volkstaal doet ook het ‘nieuwe’ Onze Vader nieuwe twijfels rijzen aangaande de geldigheid van de Novus Ordo Missae.

De schokkende onthullingen van Joris Polfliet torpederen dus totaal de argumentatie die door Jozef De Kesel werd verkondigd aangaande het nut en de noodzaak van de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader. Deze onthullingen doen ernstige vragen rijzen aangaande de gang van zaken bij het aartsbisdom en aangaande de integriteit van Jozef De Kesel zélf. Het staat vast, dat de introductie van het ‘nieuwe’ Onze Vader ergernis veroorzaakt bij de gelovigen. Jozef De Kesel en de andere bisschoppen maken zich dus ondubbelzinnig schuldig aan de zonde van ergernis. Wie de macht waarover hij beschikt, aanwendt om anderen tot zonde aan te zetten, maakt zich schuldig aan ergernis en is dus verantwoordelijk voor het kwaad dat hij – rechtstreeks of onrechtstreeks – heeft bevorderd. “Dat er ergernissen komen is onvermijdelijk, maar wee de mens door wiens toedoen ze komen” (Lc. 17:1). Het is dan ook onontkoombaar, dat de volgende vraag zich opwerpt: “Kan – de door Joris Polfliet in opspraak gebrachte – Jozef De Kesel wel in functie blijven?”

Auteur: Mathieu Albert

Deel dit artikel:Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

2 reacties

  • De Ley Magda 23 februari 2017op21:56

    Ik ben het ook beu …Tussen mijn ondertekenaars van de petitie Neen!tegen beproeving in het Onze Vader zitten HEEL VEEL Nederlanders !Wie ik ook aanspreek ,ik wordt niet gehoord ….Maar ik ga door ,tot op het bot!

  • Marian 1 april 2017op22:03

    Het Poolse Onze Vader is vertaald met de laatste zin: “En leidt ons niet in ‘verzoeking’, maar verlos ons van het ‘kwade’. Amen. Ik neem aan dat de Poolse Katholieke Kerk dit gegeven niet gaat veranderen. Persoonlijk vind ik, nu ik het toch bestudeerd heb, dan ‘verzoeking’ in feite nog beter dan ‘bekoring’, omdat je met bekoringen meerdere kanten op kan, maar misschien hoeft dat geen probleem te zijn. Ik weet niet beter, dat dan ik het altijd met het woord ‘bekoring’ heb gebeden.

Regels voor reacties: 1. Haatreacties en reacties met vloek- en scheldwoorden zijn niet toegestaan. 2. "Trollen" is verboden. Dit forum is bedoeld als ontmoetingsplaats waar inhoudelijke reacties worden gegeven op een artikel, of waar meningen kunnen worden uitgewisseld, niet om te trollen. Bij herhaaldelijke overtredingen zal de gebruiker worden geblokkeerd. 3. Anonieme gebruikersnaam is toegelaten. 4. Katholiek Forum wil een beleefd, doch ongecensureerd platform aanbieden en is daarom volstrekt niet aansprakelijk voor de inhoud van de reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *